Κανένα κράτος ή άτομο δεν χρειάζεται να ανησυχεί για την προμήθεια πετρελαίου ή τεχνητής νοημοσύνης, καθώς και τα δύο αγαθά είναι διαθέσιμα σε παγκόσμια κλίμακα μέσω των αγορών. Είτε προέρχονται από γειτονικές χώρες είτε από την άλλη άκρη του κόσμου, η πρόσβαση δεν καθορίζεται από τη γεωγραφία αλλά από την ύπαρξη παραγωγής και τη λειτουργία των αγορών.

Η βασική αρχή είναι ότι το πραγματικό όριο στην προσφορά δεν είναι η κατανομή, αλλά η παραγωγική ικανότητα. Όπου υπάρχει παραγωγή, υπάρχει και αντίστοιχη διαθεσιμότητα, είτε πρόκειται για πετρέλαιο είτε για τεχνητή νοημοσύνη.

Αυτό αποτυπώνεται και σε ανάλυση της Wall Street Journal για την ενεργειακή αγορά, σύμφωνα με την οποία οι γεωπολιτικές εντάσεις μπορεί να επηρεάζουν τις τιμές, αλλά δεν συνεπάγονται απαραίτητα φυσική έλλειψη πετρελαίου, σε αντίθεση με τις πραγματικές κρίσεις προσφοράς του παρελθόντος.

Ο Robert Bartley, στο έργο του «The Seven Fat Years», είχε υποστηρίξει ότι αυτό που συχνά εκλαμβάνεται ως κρίση πετρελαίου είναι στην πραγματικότητα νομισματική και όχι παραγωγική διαταραχή, με την αξία των νομισμάτων να μεταβάλλει την αντιλαμβανόμενη τιμή των εμπορευμάτων.

Αντίστοιχα, ιστορικές εμπειρίες όπως το αραβικό εμπάργκο της δεκαετίας του 1970 έχουν ερμηνευθεί από αναλυτές ως περισσότερο συμβολικές διαταραχές της αγοράς παρά ως πραγματική διακοπή της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου, καθώς οι ροές απλώς ανακατανέμονται μέσω τρίτων.

Η έννοια της ενεργειακής ανεξαρτησίας τίθεται επίσης υπό επανεξέταση, καθώς η παγκόσμια φύση των αγορών καθιστά το πετρέλαιο διακρατικά διασυνδεδεμένο, ενώ οι τιμές δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από το αν μια χώρα είναι παραγωγός ή εισαγωγέας.

Στο ίδιο πλαίσιο, η τεχνητή νοημοσύνη αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο ως μορφή «εργασίας», όπως την περιγράφει και ο Jensen Huang της Nvidia. Η αξία της δεν βρίσκεται στην καταγωγή της, αλλά στη συμβολή της στην αύξηση της παραγωγικότητας και στη διεύρυνση της ανθρώπινης οικονομικής δυνατότητας.

Η σύγκριση με το πετρέλαιο αναδεικνύει ότι τόσο οι ενεργειακοί πόροι όσο και η τεχνητή νοημοσύνη λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές παραγωγής. Το αποτέλεσμα δεν εξαρτάται από την προέλευσή τους, αλλά από την ένταξή τους στη διαδικασία δημιουργίας αξίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι ανταγωνισμοί μεταξύ χωρών στην ανάπτυξη τεχνολογιών ή στην παραγωγή ενέργειας δεν αλλάζουν τη θεμελιώδη εικόνα: η πρόοδος προκύπτει από την αύξηση της παραγωγικής ικανότητας και όχι από τον έλεγχο της κατανομής.

Η ουσία είναι ότι τόσο το πετρέλαιο όσο και η τεχνητή νοημοσύνη δεν αποτελούν πεδία γεωπολιτικής αυτάρκειας, αλλά παγκόσμιες εισροές που ενισχύουν την παραγωγικότητα. Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι ποιος τα παράγει, αλλά πόσο αυξάνουν τη συνολική οικονομική δυνατότητα όταν ενσωματώνονται στην οικονομία.