Όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει πια. Και δεν είναι μόνο η αύξηση της έντασης των δασικών πυρκαγιών, ακόμη και σε περιοχές που παραδοσιακά δεν αντιμετώπιζαν τέτοια φαινόμενα. Είναι η παρατεταμένη ξηρασία που καταγράφεται τα καλοκαίρια και η οποία έχει οδηγήσει σε ιστορικά χαμηλές στάθμες στα μεγάλα ποτάμια της. Αυτό με τη σειρά της έχει δημιουργήσει προβλήματα στις μεταφορές – τα σκάφη στο λιμάνι του Ρότερνταμ πρέπει να είναι φορτωμένα στο 30% για να αποφεύγουν τον κίνδυνο να προσαράξουν, ενώ εταιρείες ανακοινώνουν υποχώρηση στα οικονομικά τους δεδομένα εξαιτίας μειωμένων παραδόσεων προϊόντων –, στα data centres καθώς υπολογίζεται ότι μεγάλος αριθμός τους αντιμετωπίζει προβλήματα με την ψύξη, αλλά και σε πυρηνικά εργοστάσια που επίσης εξαρτώνται από τα ποτάμια για την ψύξη τους, αλλά και στη γεωργία, με μειωμένες σοδειές σε προϊόντα που εξαρτώνται από την άρδευση.

Όλα αυτά έχουν κάνει την Ευρώπη ένα ακόμη άμεσο θύμα της κλιματικής αλλαγής, όχι τόσο λόγω της απουσίας μεγάλων βροχοπτώσεων, όσο λόγω της πολύ μεγαλύτερης πιθανότητας πολύ υψηλών θερμοκρασιών που επιταχύνουν την εξάτμιση του νερού, που αυτή τη στιγμή είναι ο βασικός μηχανισμός που προκαλεί ξηρασία στην Ευρώπη καθώς εξαντλεί πολύ πιο γρήγορα το νερό που βρίσκεται στο έδαφος, επιτείνοντας έναν κίνδυνο ξηρασίας που σε άλλες εποχές δεν θα υπήρχε ακόμη και όταν οι βροχοπτώσεις ήταν σχετικά περιορισμένες.

Η κατάσταση απλώς έρχεται να υπενθυμίσει ότι η κλιματική αλλαγή είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο και ότι ακόμη και εάν σε μια περιοχή έχουν βήματα προόδου – η Ευρώπη έχει μειώσει τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά 40% από το 1990 – εάν η συνολική κατάσταση επιδεινώνεται καμία περιοχή δεν θα είναι προστατευμένη. Ας μην ξεχνάμε ότι ακόμη και εάν βελτιώνεται η κατάσταση στην Ευρώπη, το είδος των καταναλωτικών πρακτικών που κυριαρχούν εξακολουθεί να συμβάλει στην επιδείνωση της κατάστασης σε άλλες περιοχές, για να μην αναφερθούμε σε πρακτικές όπως η μαζική χρήση αεροπορικών μεταφορών (που ενισχύουν τη «βαριά βιομηχανία» του ευρωπαϊκού τουρισμού). Σε αυτό το φόντο, η ολοένα και μεγαλύτερη έμφαση στην ανθεκτικότητα, μαζί με την έμμεση υπογράμμιση ότι πρέπει να «μάθουμε να ζούμε με τα ακραία καιρικά φαινόμενα», μοιάζει κάποιες στιγμές να είναι και η έμμεση παραδοχή ότι η μάχη για να μην επιταχυνθεί η τάση προς την κλιματική καταστροφή μάλλον είναι ήδη χαμένη.

Παναγιώτης Σωτήρης (in.gr)