Θα ξεκινήσουμε με μερικές ενδιαφέρουσες πληροφορίες όσον αφορά την υπόθεση της Coca-Cola ΕΕΕ. Είναι πληροφορίες αρκετά καλά διασταυρωμένες, αφού ξέρετε πως διαφορετικά θα αποφεύγαμε να τις γράψουμε. Με βάση, λοιπόν, αυτές, το μόνο σίγουρο είναι πως υπάρχει επιβεβαιωμένα ζήτημα με τη θυγατρική της εταιρείας στη Ρωσία. Και όχι μόνο υπάρχει ζήτημα, αλλά και οι πάντες γύρω από την υπόθεση έχουν βάλει λυτούς και δεμένους για να το χειριστούν. Πιο συγκεκριμένα, η υπόθεση έχει ανατεθεί σε ένα μεγάλο γραφείο lobbying στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (UAE) —από τα ελάχιστα που διαθέτουν ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας στο εσωτερικό της Ρωσίας, δεδομένων των ιδιαιτεροτήτων που δημιουργήθηκαν μετά το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία— προκειμένου να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του, ώστε να αποτρέψει το ενδεχόμενο να τεθεί η θυγατρική υπό κρατικό έλεγχο. Πρόκειται για ένα σενάριο υπαρκτό, αλλά σε καμία περίπτωση σίγουρο.

Μάθαμε κάποια πράγματα, αλλά έχουμε δεσμευτεί να μη βγάλουμε πολλά στη φόρα. Αυτό που μπορούμε να σας πούμε είναι πως στις παρασκηνιακές πιέσεις συμμετέχει ενεργά και η αμερικανική The Coca-Cola Company, η οποία έτσι κι αλλιώς κατέχει περίπου το 21% (έως 23% συνυπολογίζοντας τις ίδιες μετοχές) της ΕΕΕ. Όλοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει να ενεργοποιείται ένας τέτοιος παγκόσμιος κολοσσός. Επίσης, αυτό που κάνει κάπως αισιόδοξους —όπως μαθαίνουμε— τους ανθρώπους της εταιρείας για την έκβαση της υπόθεσης είναι το προφίλ του αιτούντος. Ο Βαντίμ Σμάγκιν (Vadim Smagin), επικεφαλής της ρωσικής εταιρείας Bochkari που κατέθεσε το αίτημα, είναι μεν περιφερειακός πολιτικός του κυβερνώντος κόμματος «Ενωμένη Ρωσία», χωρίς ωστόσο να ανήκει στον στενό κύκλο των ολιγαρχών της Μόσχας. Η σχέση του με το Κρεμλίνο είναι καθαρά θεσμική και περιφερειακή, με τη ρωσική προεδρία να κρατά, μέχρι στιγμής, επίσημες αποστάσεις από το αίτημά του. Επιπλέον, η Multon (η ρωσική θυγατρική της ΕΕΕ) λειτουργεί ήδη αυτόνομα με ρωσική διοίκηση, παράγει τοπικά σήματα, απασχολεί χιλιάδες Ρώσους εργαζόμενους και αποδίδει κανονικά φόρους στο ρωσικό κράτος, χωρίς να δημιουργεί τριβές στην εσωτερική αγορά.

Για να ολοκληρώσουμε το πολιτικό σκέλος: έχουμε καταλήξει πως καταλύτης, για να κλείσει οριστικά το θέμα υπέρ της ΕΕΕ, θα ήταν μια σύντομη διπλωματική διέξοδος στον πόλεμο της Ουκρανίας. Αντιθέτως, αν παραταθεί το αδιέξοδο —και ειδικά αν ναυαγήσει ο νέος κύκλος διαπραγματεύσεων που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτές τις ημέρες— η Μόσχα ενδέχεται να απαντήσει με ένα νέο κύμα αντιποίνων και κρατικοποιήσεων. Πάντως, σταθμίζοντας όλα τα δεδομένα, εκτιμούμε πως οι πιθανότητες μη κρατικοποίησης της Multon διαμορφώνονται στο 70%-30%.

Τώρα, όσον αφορά το ταμπλό, η μετοχή δοκιμάζει τις κρίσιμες στηρίξεις των 50,50-50,00 ευρώ και 49,50 ευρώ. Απώλεια και των δύο ζωνών θα πυροδοτήσει έναν νέο πτωτικό κύκλο, ο οποίος δύσκολα δεν θα οδηγήσει τη μετοχή προς τα επίπεδα των 42,00-40,00 ευρώ, επίπεδα που δικαιολογούνται τόσο τεχνικά όσο και θεμελιωδώς. Αυτόν τον στόχο θα θέταμε στο αρνητικό σενάριο της ιστορίας με τη Ρωσία, καθώς πρόκειται για μια μεγάλη θυγατρική για τα μεγέθη της ΕΕΕ, με «παγιδευμένα» ταμειακά διαθέσιμα που ξεπερνούν το 1 δισ. ευρώ.

Αποτελέσματα 9μήνου ανακοίνωσε πριν από μερικές ημέρες και η Safe Bulkers. Αποτελέσματα που ήταν αρκετά καλά, με τον κλάδο να βιώνει μία από τις καλύτερες περιόδους της ιστορίας του. Σε όρους αποτίμησης, με βάση τα προσδοκώμενα κέρδη του 2026, η εισηγμένη δείχνει φθηνή, διαπραγματευόμενη με ένα αισθητά μονοψήφιο P/E.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πού εντοπίζουμε το πρόβλημα — ή, για την ακρίβεια, την ιδιαιτερότητα. Αυτή έχει να κάνει με τη φύση του κλάδου: ένας επενδυτής δεν μπορεί να στηριχθεί στα τρέχοντα μεγέθη για να κάνει ασφαλείς προβλέψεις για την επόμενη και τις μεθεπόμενες χρήσεις. Η εισηγμένη είναι ικανή να βγάλει φέτος γύρω στα 120 εκατ. ευρώ (με την κεφαλαιοποίησή της στο Χ.Α. να κινείται στην περιοχή των 760-800 εκατ. ευρώ) και του χρόνου να επαναλάβει την επίδοση ή ακόμη και να φτάσει τα 150-170 εκατ. ευρώ. Από την άλλη, όμως, μπορεί να γυρίσει η αγορά και να δούμε μια βουτιά της κερδοφορίας κατά 50%, 60% ή και 70%. Μια τέτοια κυκλικότητα είναι ό,τι χειρότερο για να κρίνει κανείς αν μια μετοχή είναι πράγματι φθηνή ή ακριβή, ειδικά όταν οι απότομοι κύκλοι στη ναυτιλία αποτελούν μόνιμο φαινόμενο σε βάθος δεκαετιών.  

Όπως χαρακτηριστικά είχαμε γράψει σε παλαιότερο σχόλιο, όταν ξεκίνησαν οι εισαγωγές ναυτιλιακών μετοχών στο Χ.Α. —μια αναμφίβολα θετική εξέλιξη για την αγορά μας, που συζητούνταν επί δεκαετίες— είχαμε επισημάνει και συνεχίζουμε να πιστεύουμε τα εξής: όλη αυτή η έντονη διακύμανση στα μεγέθη των ναυτιλιακών αποτελεί τον μεγαλύτερο «πονοκέφαλο» για έναν αναλυτή στην προσπάθειά του να υπολογίσει τη δίκαιη αποτίμηση μιας εισηγμένης.

Υπό αυτό το πρίσμα, καταλήγουμε σε ένα βασικό επενδυτικό συμπέρασμα: παρακολουθώντας κανείς στενά τον κλάδο και τους ισολογισμούς, η πιο ορθολογική στρατηγική είναι να «κυνηγά» τις κακές περιόδους της ναυτιλίας. Να αγοράζει, δηλαδή, μετά από μεγάλες διορθώσεις τις πιο σοβαρές εταιρείες, εκείνες που διαθέτουν τους ισχυρότερους χρηματοοικονομικά ισολογισμούς. Σε δεύτερο χρόνο, να εκμεταλλεύεται την ανάκαμψη και να ρευστοποιεί σε υψηλότερα επίπεδα, έχοντας παράλληλα εισπράξει και γενναία μερίσματα, όπως αυτά που διανέμουν οι υγιείς όμιλοι στις αποδοτικές χρονιές. Τονίζουμε, ωστόσο, τη φράση «τις πιο σοβαρές εταιρείες του κλάδου». Και αυτό γιατί αρκετές ελληνικές ναυτιλιακές έχουν αποδειχθεί στο παρελθόν εντελώς αναξιόπιστες απέναντι στους μετόχους μειοψηφίας, γεγονός που εξηγεί και την επιφυλακτική —έως αρνητική— στάση που διατηρεί διαχρονικά η Wall Street απέναντι σε μέρος του ελληνικού εφοπλισμού. Όχι, βέβαια, απέναντι σε όλους.