|
Θυμάμαι την πρώτη φορά
που ο σχεδιασμός των
χρημάτων της Ευρώπης
έγινε πρωτίστως με σκοπό
να μην υπάρξει καμία
διαφωνία. Οι καμάρες, τα
παράθυρα και οι γέφυρες
της πρώτης γενιάς ευρώ
θα απεικόνιζαν στυλ, όχι
υπάρχοντα μνημεία. Και
ενώ αυτά μπορεί να είναι
σύμβολα ανοχής και
συνεργασίας, εξασφάλισαν
επίσης ότι κανένα
κράτος-μέλος δεν θα
διεκδικούσε την
ιδιοκτησία των εικόνων
και, το πιο σημαντικό,
κανένας δεν θα μπορούσε
να αισθάνεται
αποκλεισμένος. Θυμάμαι
ότι ένιωσα πραγματικά
απογοητευμένη από τη
χαμένη ευκαιρία να
δώσουμε όψη στον
ευρωπαϊκό πολιτισμό,
είτε με πρόσωπα είτε με
υπάρχοντα μνημεία και,
μαζί με αυτό, να
προωθήσουμε την τόσο
αναγκαία, κατά τη γνώμη
μου, έννοια της
ευρωπαϊκής ταυτότητας.
Υπάρχει, ωστόσο, και μια
άλλη πλευρά. Οι δύο
έφηβοι γιοι μου, μέρος
της γενιάς του
TikTok,
είχαν φυσικά ενημερωθεί
για τη διεξαγωγή αυτού
του διαγωνισμού και,
προς μεγάλη μου έκπληξη,
ήταν πολύ πρόθυμοι να
ψηφίσουν. Αυτή είναι η
γενιά που λαμβάνει
εισόδημα (χαρτζιλίκι)
ψηφιακά, κάνει όλες τις
πληρωμές της μέσω
τηλεφώνου και δημιουργεί
ακόμη και ένα ψηφιακό
πουγκί για να μοιράζεται
τα έξοδα με φίλους.
Εχουν ελάχιστες έως
καθόλου ευκαιρίες να
αγγίζουν μετρητά, και
ωστόσο είναι εξαιρετικά
πρόθυμοι να εκφράσουν
άποψη για το σχέδιο και
τη μορφή που θα πάρουν
τα χρήματα. Οταν τους
ρώτησα γιατί
ενδιαφέρονται τόσο πολύ
για κάτι με το οποίο δεν
έχουν επαφή συχνά,
αρχικά μου υπενθύμισαν
ότι πάντα κρατούν
μετρητά έκτακτης ανάγκης
(έπειτα από δική μου
επιμονή!) και επεσήμαναν
ότι τα καινούργια ευρώ
τους αφορούν ισάξια όσο
αφορούν τη δική μου
γενιά (και μάλλον
περισσότερο, δεδομένης
της ηλικίας τους). Η
ψηφιακή εμπειρία τους με
τα χρήματα δεν μειώνει
την κατανόηση και την
οικειότητά τους με τα
μετρητά. Με ανακούφισε
το γεγονός ότι τα
μετρητά, ως η
χειροπιαστή άγκυρα του
χρηματοπιστωτικού μας
συστήματος, δεν
απειλείται σύντομα από
την ψηφιοποίηση.
Αλλά ακόμα πιο
εκπληκτικό, δεδομένης
της ξεκάθαρης προτίμησής
μου για τα σχέδια που
απεικονίζουν διάσημους
Ευρωπαίους, ήταν η σαφής
επιλογή τους για τα
πουλιά και τα ποτάμια.
Ποιοι είναι αυτοί οι
πεθαμένοι άνθρωποι, με
ρώτησαν; Ηταν όμως το
θέμα η επιλογή των
ατόμων; Αν η Κάλλας
αντικατασταθεί από την
Ντούα Λίπα, ο Μπετόβεν
από τον Γκουέτα και ο
Θερβάντες από τον
Ρονάλντο, θα άλλαζε η
προτίμησή τους; Οχι. Το
θέμα δεν είναι οι
άνθρωποι που
απεικονίζονται. Το νερό
και η φύση είναι για
πάντα. Οι άνθρωποι είναι
εφήμεροι και δεν
υπάρχουν έξι ιστορικές
προσωπικότητες που
μπορούν να εκπροσωπούν
επαρκώς ένα τεράστιο και
ποικιλόμορφο κοινό.
Αντίθετα, τα ποτάμια
διασχίζουν σύνορα και τα
πουλιά μεταναστεύουν και
επιστρέφουν, ακριβώς
όπως αναμένεται να
κάνουμε κι εμείς σε μια
Ευρώπη χωρίς σύνορα.
Τότε κατάλαβα ότι αυτός
ο διαγωνισμός θα έχει
καλό τέλος. Δεν έχει
σημασία ποιο σχέδιο θα
επιλεγεί, καθώς όλοι θα
βρούμε κάτι που θα μας
εκφράζει. Εγώ θα
αγαλλιάσω με τη φύση και
τη βιοποικιλότητα, και η
καινούργια γενιά θα
αναγνωρίσει τη Μαρί
Κιουρί, όταν τη διδαχθεί
στο επόμενο μάθημα
φυσικής, και την 9η
συμφωνία όταν την
ακούσει την επόμενη
Πρωτοχρονιά. Η
υποστήριξη είναι ζωτικής
σημασίας για τη
διατήρηση της αξίας του
χρήματος και τα δέκα
υποψήφια σχέδια
κατάφεραν να κερδίσουν
όλη την οικογένεια,
τουλάχιστον τη δική μου.
*Η κ. Μαρία Δεμερτζή
είναι καθηγήτρια
Οικονομικής Πολιτικής
στο Ευρωπαϊκό
Πανεπιστημιακό
Ινστιτούτο της
Φλωρεντίας.
** Το άρθρο δημοσιεύτηκε
αρχικά στην Καθημερινή
της Κυριακής.
|
