|
«Ο εστί
μεθερμηνευόμενον…»: Το
σύστημα απέτυχε πλήρως!
Πάμε όμως παρακάτω. Στις
25 Μαΐου 2026 διαβάζω
από το «ICT
Plus»
ότι: «Με συνοπτικές
διαδικασίες ματαιώνεται
η διενέργεια του
διαγωνισμού για το
“Ενιαίο Εθνικό Σύστημα
Ψηφιακής Καταγραφής και
Διαχείρισης Ελέγχων και
Προστίμων Τροχαίας –
Ελληνικής Αστυνομίας”,
που είχε προκηρύξει το
υπουργείο Ψηφιακής
Διακυβέρνησης και
Τεχνητής Νοημοσύνης.
Ετσι δόθηκε οριστικό
τέλος στον
πολυσυζητημένο
διαγωνισμό για τη
δημιουργία δικτύου
καμερών ελέγχου της
κυκλοφορίας και μιας
διακήρυξης που
χαρακτηριζόταν από
προσφυγές και έντονες
αντιδράσεις ως “απόλυτα
φωτογραφική”. Στην
ακύρωση συνεκτιμήθηκε
ότι θα μπορούσε να
προκαλέσει σοβαρές
πολιτικές επιπτώσεις,
πέρα από σημαντική
επιβάρυνση στο κόστος
ενός έργου που δεν
διασφάλιζε τα
αναμενόμενα
αποτελέσματα.
Σύμφωνα με την απόφαση
(με βάση το άρθρο 106
του ν. 4412/2016 και την
υπ’ αριθμ. πρωτ. 18545
ΕΞ 2026/21.05.2026
εισήγηση), η ματαίωση
διαγωνιστικής
διαδικασίας επιτρέπεται
όταν εντοπίζονται
σφάλματα ή παραλείψεις
σε οποιοδήποτε στάδιο. Η
αναθέτουσα αρχή, κατόπιν
γνώμης αρμόδιου οργάνου,
μπορεί να ακυρώσει
συνολικά ή μερικά τη
διαδικασία, να
τροποποιήσει το
αποτέλεσμά της ή να την
επαναλάβει από το σημείο
όπου εντοπίστηκε το
πρόβλημα».
Ποιο ήταν το έργο
«Πριν ακόμη κατατεθούν
οι προσφορές, είχαν ήδη
υποβληθεί τουλάχιστον
τρεις προσφυγές στην
Ενιαία Αρχή Δημοσίων
Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ)
σχετικά με τους όρους
του διαγωνισμού για το
έργο “Ενιαίο Εθνικό
Σύστημα Ψηφιακής
Καταγραφής και
Διαχείρισης Ελέγχων και
Προστίμων Τροχαίας της
Ελληνικής Αστυνομίας”,
συνολικού προϋπολογισμού
90 εκατ. ευρώ. Ο
διαγωνισμός είχε
προκηρυχθεί στις 30
Απριλίου, με αρχικό
προϋπολογισμό 35,5 εκατ.
ευρώ (χωρίς ΦΠΑ),
διάρκεια 6 ετών και
δικαίωμα προαίρεσης
100%, ανεβάζοντας τη
συνολική αξία στα 88
εκατ. ευρώ, με
δυνατότητα επέκτασης της
σύμβασης για επιπλέον 6
έτη.[…]».
Ετσι, όχι μόνο απέτυχε
το πιλοτικό σύστημα,
αλλά χάθηκαν και 2
χρόνια και δεν γνωρίζω
πόσα ακόμα χρόνια μέχρι
να βάλουμε κάμερες στους
δρόμους. Κάθε χρόνο
χάνουμε περίπου 600
ανθρώπους (δηλαδή 10
Τέμπη), κυρίως νέους,
και εμείς ακόμα
πειραματιζόμαστε με
ζητήματα που άλλες χώρες
έχουν λύσει εδώ και
πολλά χρόνια.
Παράδειγμα η Κύπρος.
Αντιγράφω ένα τμήμα από
το σημείωμά μου
«Διδάγματα από μια
επίσκεψη στην Κύπρο»,
που δημοσιεύθηκε στη
«ΚτΚ» στις 23 Ιουνίου
2024:
«[…]-Κάμερες κυκλοφορίας
Στη διαδρομή με ταξί από
το αεροδρόμιο της
Λάρνακας μέχρι τη
Λευκωσία παρατήρησα ότι
ο οδηγός ήταν ιδιαίτερα
προσεκτικός. Ποτέ δεν
ξεπέρασε τα 100 χλμ.
Οταν ρώτησα για την
οδηγική συμπεριφορά του,
μου απάντησε: “Υπάρχουν
κάμερες παντού”.
Μάλιστα, όταν μπήκαμε
στην περιοχή της
Λευκωσίας, μου έδειξε
στο ηλεκτρονικό ταμπλό
του αυτοκινήτου του την
ένδειξη ότι πλησιάζει σε
κάμερα! Αμέσως τσίμπησα.
Ζήτησα από έναν καλό
φίλο, τον δημοσιογράφο
του τηλεοπτικού σταθμού
Alpha
CY
Χριστόφορο Χριστοφή, να
μου δώσει πληροφορίες
για τις κάμερες και μου
υπέδειξε επίσημους
συνδέσμους από όπου
έμαθα πολλά για τις
κάμερες, τα οποία σας
μεταφέρω. Παραθέτω τον
σύνδεσμο μήπως και
φιλοτιμηθεί κάποιος από
την κυβέρνηση να δει τι
έχουν κάνει οι Κύπριοι:
https://www.roadsafetycyprus.gov.cy/roadsafetycyprus/rsc.nsf/faqs_el/www.police.gov.cy
από όπου αντιγράφω:
“Σκοπός εγκατάστασης του
νέου συστήματος
φωτοεπισήμανσης είναι η
μείωση των σοβαρών και
θανατηφόρων
τραυματισμών. Η εφαρμογή
του μέτρου αποσκοπεί
στην αλλαγή συμπεριφοράς
των οδηγών και στην
τήρηση του κώδικα οδικής
κυκλοφορίας”.
Με την παιδική αφέλεια
που με χαρακτηρίζει,
διερωτώμαι: Εμείς οι
γεμάτοι ενσυναίσθηση (τι
ωραία λέξη), δεν
ενδιαφερόμαστε για τους
νέους μας που πεθαίνουν
κάθε χρόνο (621 νεκροί
το 2023), ώστε να
πάρουμε και εμείς τα
αντίστοιχα μέτρα;
Οι παραβάσεις που θα
εντοπίζει το σύστημα
είναι:
• Παραβίαση του ορίου
ταχύτητας.
• Παραβίαση κόκκινου
σηματοδότη.
• Παραβίαση της
υποχρεωτικής γραμμής
στάσης σε
φωτοελεγχόμενες
συμβολές.
Θα εντοπίζονται και
άλλες παραβάσεις;
Ναι, όταν το σύστημα
εντοπίζει οποιαδήποτε
από τις πιο πάνω
παραβάσεις θα μπορεί να
καταγράφεται και:
• Mη
χρήση της ζώνης
ασφαλείας.
• Μη χρήση κράνους από
μοτοσικλετιστές.
• Οδήγηση με μη ελεύθερα
χέρια (κινητό τηλέφωνο ή
άλλο αντικείμενο).
Η παράβαση αποστέλλεται
στον ιδιοκτήτη του
οχήματος ο οποίος μπορεί
να πληρώσει αμέσως ή να
αμφισβητήσει την
παράβαση. Σε περίπτωση
αμφισβήτησης που θα τη
χάσει ο ιδιοκτήτης, το
πρόστιμο διπλασιάζεται.
Και μια ιδέα για τα
πρόστιμα: Παράβαση
κόκκινου: 300 ευρώ, ζώνη
ασφαλείας: 150 ευρώ και
χρήση κινητού άλλα 150
ευρώ. Σύνολο 600 ευρώ.
Σε αμφισβήτηση, 1.200
ευρώ! Συμμορφώνεσαι ή
δεν συμμορφώνεσαι;
Πάμε παρακάτω. Υπάρχουν
σταθερές κάμερες σε
καθορισμένα σημεία και
κινητές κάμερες μέσα σε
μικρά βανάκια, τα οποία
ελέγχουν την ταχύτητα
στους δρόμους.
Δεν έχει νόημα να σας
δώσω άλλες λεπτομέρειες,
αλλά θα πάω κατ’ ευθείαν
στο ψητό. Το όλο έργο,
δηλαδή εγκατάσταση και
λειτουργία, έχει
ανατεθεί σε ιδιωτική
εταιρεία, υπό μορφή
outsourcing!
Βλέπετε, οι αδελφοί
Κύπριοι δεν
διακατέχονται από το
δικό μας σύνδρομο να
θέλουμε όλα να γίνονται
κρατικά. Ετσι, η
κυπριακή κυβέρνηση δεν
απασχολεί κανέναν
υπάλληλο και επιπλέον
δεν σβήνονται και τα
πρόστιμα κατά την
προσφιλή τακτική των
βουλευτών μας. Η
εταιρεία (μεγάλη
αμερικανική εταιρεία
ειδικευμένη σε
υπηρεσίες) αμείβεται με
σταθερό ποσό για κάθε
κάμερα που λειτουργεί.
Ετσι απλά. Ακούει
κανείς; Ας αντιγράψουμε
το μοντέλο της Κύπρου
για να γλιτώσουμε τις
χαμένες ζωές των παιδιών
μας.
Να μην το ξεχάσω. Η
Κύπρος είναι στην
Ευρωπαϊκή Ενωση και
ακολουθεί το GDPR
και τα προσωπικά
δεδομένα, αλλά η
φωτογραφία του οδηγού
είναι πεντακάθαρη!
Ελπίζω να μην έχει
αντιρρήσεις ο κ.
Μενουδάκος και η
περίφημη Αρχή του, η
οποία έχει γίνει ο
μεγαλύτερος ανασταλτικός
παράγων στην πρόοδο στη
χώρα μας[…]».
Αυτά, λοιπόν, έγραφα
τότε, αλλά δυστυχώς δεν
άκουσε κανένας. Για άλλη
μια φορά το ελληνικό
Δημόσιο προτίμησε να
προμηθευτεί κάμερες και
λογισμικό και να
αναπτύξει την εφαρμογή
με ίδια μέσα. Για άλλη
μια φορά οι
αυτοσχεδιασμοί
αποδεικνύονται
αποτυχημένοι, αλλά
δυστυχώς δεν μαθαίνουμε.
Ενας εργολάβος που έχει
εγκαταστήσει εκατοντάδες
χιλιάδες κάμερες σε
διάφορες χώρες έχει
αποκτήσει μια μοναδική
εμπειρία, η οποία δεν
μπορεί με κανέναν τρόπο
να υποκατασταθεί.
Προβλήματα σαν αυτά που
διαπιστώθηκαν από την
πιλοτική λειτουργία
πιθανόν να τα
αντιμετώπισαν με
επιτυχία στα αρχικά
στάδια της λειτουργίας
τους. Δεν καταλαβαίνω
γιατί κάθε φορά πρέπει
να «ανακαλύπτουμε τη
γραφομηχανή» όταν
υπάρχουν έτοιμες
επιτυχημένες λύσεις.
Να σας δώσω μια
διάσταση. Είναι βέβαιο
ότι ο εργολάβος θα είχε
αντιμετωπίσει τις τυχόν
αντιρρήσεις της Αρχής
Προστασίας Προσωπικών
Δεδομένων σε μία ή
περισσότερες χώρες και
ξέρει πώς να τις
διαχειριστεί και να τις
αντικρούσει. Και μόνο
αυτή την πολύτιμη
εμπειρία την
απεμπολούμε, γι’ αυτό
και συζητάμε αν οι
κάμερες θα φωτογραφίζουν
από εμπρός ή από πίσω το
όχημα. Τώρα, αν το
φωτογραφίζουν από πίσω,
πώς θα γνωρίζουμε αν
φορά ζώνη ή μιλά στο
τηλέφωνο ο οδηγός, θα
μας το λύσει η περίφημη
Αρχή.
Το κρίσιμο ζήτημα,
επομένως, δεν είναι αν
πρέπει να υπάρχουν
κάμερες, αλλά αν
λειτουργούν με
αξιοπιστία, διαφάνεια
και δυνατότητα
πραγματικού ελέγχου των
λαθών. Μια τεχνολογία
που παράγει συχνά
σφάλματα κινδυνεύει να
χάσει τη νομιμοποίησή
της στα μάτια της
κοινωνίας. Αντί να
ενισχύει την οδική
ασφάλεια, μπορεί να
δημιουργήσει αγανάκτηση
και δυσπιστία.
Υπάρχει επίσης το ζήτημα
της γραφειοκρατίας. Οταν
ένας πολίτης θεωρεί ότι
μια κλήση είναι
λανθασμένη, η διαδικασία
αμφισβήτησης συχνά είναι
δύσκολη και χρονοβόρα.
Χρειάζονται ενστάσεις,
μετακινήσεις σε
υπηρεσίες και αναμονή
μηνών μέχρι να εξεταστεί
η υπόθεση. Πολλοί οδηγοί
αισθάνονται ότι
βρίσκονται αντιμέτωποι
με έναν απρόσωπο
μηχανισμό όπου
θεωρούνται αυτομάτως
ένοχοι μέχρι να
αποδείξουν το αντίθετο.
Το πρόβλημα γίνεται
ακόμη μεγαλύτερο επειδή
οι πολίτες έχουν ήδη
χαμηλή εμπιστοσύνη στη
δημόσια διοίκηση και στα
πληροφοριακά συστήματα
του κράτους. Οταν
εμφανίζονται λάθη στις
κάμερες, ενισχύεται η
αίσθηση ότι η τεχνολογία
χρησιμοποιείται
περισσότερο για
εισπρακτικούς λόγους
παρά για πραγματική
προστασία της ανθρώπινης
ζωής.
Ανδρέας Δρυμιώτης (Money
Review)
|
