|
Πριν από την έναρξη των
επιχειρήσεων, ο ίδιος
προέβη σε μια σειρά από
ενέργειες οι οποίες
τουλάχιστον εκ του
αποτελέσματος
λειτούργησαν προς όφελος
της μείωσης των τιμών.
Χαλάρωσε τους
περιορισμούς στις
εξορύξεις. Ασκησε
πιέσεις στη Σαουδική
Αραβία και στον ΟΠΕΚ να
αυξήσουν την προσφορά.
Ενίσχυσε την αγορά με το
πετρέλαιο της
Βενεζουέλας.
Ο
υπουργός Ενέργειας των
ΗΠΑ είχε δηλώσει ότι ο
Τραμπ γνώριζε πως οι
επιχειρήσεις εναντίον
του Ιράν θα προκαλούσαν
άνοδο των τιμών
ενέργειας. Μάλιστα,
μόλις ξέσπασε ο πόλεμος,
ο Αμερικανός πρόεδρος
προχώρησε σε προσωρινή
χαλάρωση των κυρώσεων
για ορισμένα φορτία
ρωσικού και ιρανικού
πετρελαίου.
Κανείς όμως δεν γλιτώνει
από μια παρατεταμένη
κρίση στα καύσιμα που
κινούν την οικονομία.
Ακόμη και αν είναι ένας
από τους μεγαλύτερους
εξαγωγείς ενέργειας στον
κόσμο. Διότι το
πετρέλαιο τιμολογείται
στη διεθνή αγορά και για
τους Αμερικανούς.
Οταν κοστίζει 100
δολάρια το βαρέλι
διεθνώς, ο Αμερικανός
παραγωγός δεν θα
πουλήσει στα 70 δολάρια
επειδή είναι πατριώτης.
Θα πουλήσει στα 100
δολάρια, διότι αυτή
είναι η τιμή στην αγορά.
Επειτα, τη δική τους
συμβολή στη διαμόρφωση
των τιμών έχουν και
παράγοντες όπως η
κατανομή των
διυλιστηρίων στην
αμερικανική επικράτεια,
σε συνδυασμό με τα
μεταφορικά δίκτυα.
Μπορεί δηλαδή το Τέξας
να πουλάει καύσιμα στο
Μεξικό, λόγω εγγύτητας,
και η Νέα Υόρκη να
εισάγει διυλισμένη
βενζίνη από το
Ρότερνταμ της Ολλανδίας
για να καλύπτει τις
ανάγκες της.
Οι
Αμερικανοί έχουν
πληρώσει έως και 50%
πάνω την τιμή της
βενζίνης. Κυρίως, όμως,
οι ανατιμήσεις στα
καύσιμα έρχονται να
«προσθέσουν» στον
πληθωρισμό που ήδη
προκαλούσαν οι δασμοί
Τραμπ και η ακριβή στέγη
στις ΗΠΑ – κληρονομιά
των προηγούμενων ετών,
λόγω παραγόντων όπως τα
υψηλά επιτόκια, οι
ανατιμήσεις στο
κατασκευαστικό κόστος
και η ελλιπής προσφορά
φθηνής κατοικίας.
Διά
αυτής της οδού, δηλαδή
μέσω Ιράν, ο Τραμπ
ξέμεινε από βενζίνη στα
μισά της διαδρομής: δύο
χρόνια πριν από τις
προεδρικές εκλογές του
2028…
Βασίλης Κωστούλας
(Καθημερινή)
|