Όπως δήλωσε σε συνέντευξη της η διάσημη Αμερικανίδα συγγραφέας και δημοσιογράφος Karem Elliot House, πρώην εκδότρια επίσης της Wall Street Journal, «σύμφωνα με το πρακτορείο Renters, το οποίο αποκάλυψε συνάντηση ανθρώπων του Τράμπ με τους Χούθι, οι τελευταίοι έχουν υπόσχεση της Ουάσιγκτον ότι δεν θα χτυπά απευθείας τις θέσεις τους, με αντάλλαγμα την υπόσχεση να μην επιτίθενται σε αμερικανικά και ισραηλινά πλοία, ενώ θα συνεχίζουν να χτυπούν αυτά της Σαουδικής Αραβίας».

Όπως καταλαβαίνει κανείς, αυτή η απόφαση έρχεται τη χειρότερη στιγμή για το βασίλειο των Ουαχάμπι, καθώς οι ισλαμιστές αντάρτες, που χρηματοδοτούνται από την Τεχεράνη, ελέγχουν πλέον ολόκληρο το δυτικό τμήμα της Υεμένης και αποτελούν πολύ σοβαρή απειλή για το στενό Μπαμπ-ελ-Μαντέμπ, μια στρατηγική κλειδαριά για την παγκόσμια μεταφορά ενέργειας.

Με την πολιτική αυτή, ο Ντόναλντ Τραμπ εξακολουθεί να προσπαθεί να ωθήσει τον  Μοχάμεντ Μπίν Σαλμάν{MBS} προς την αναγνώριση του Ισραήλ, δήλωσε στην L’Express  η Κάρεν Έλιοτ Χάουζ, βραβευμένη με Πούλιτζερ και βιογράφος του σημερινού Σαουδάραβα ηγέτη.«Θα ήταν η μεγάλη διπλωματική νίκη στη Μέση Ανατολή που αναζητά ο Αμερικανός πρόεδρος με κάθε κόστος», τονίζει.

«….Στην ουσία», προσθέτει, η βιογράφος του Σουαδάραβα ηγέτη, ο Τράμπ εκβιάζει μια χώρα και διακυβεύει την παγκόσμια οικονομία, για αμιγώς προσωπικούς πολιτικούς λόγους (πέρα από τα δολλάρια που κερδίζει από τα πάνω – κάτω των διεθνών ενεργειακών τιμών, θα προσθέταμε εμείς).

Αυτή είναι ξεκάθαρα η μεγάλη διπλωματική νίκη που επιδιώκει πάση θυσία στη Μέση Ανατολή. Αρνούμενος να βοηθήσει το Ριάντ, επιδιώκει να σπρώξει τον πρίγκιπα διάδοχο στην αγκαλιά του Ισραήλ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Τραμπ κάθεται , με τα χέρια σταυρωμένα και περιμένει τον πρίγκιπα διάδοχο να καταλήξει ο ίδιος σε αυτό το συμπέρασμα. Ειδικά στην παρούσα φάση, όπου η γνωστη Συμφωνία της Μέκκας, περί αμοιβαίας αμυντικής προστασίας, δεν φαίνεται να μπορεί να λειτουργήσει. Συνεπώς, στο σημερινό πλαίσιο με τους Παλαιστίνιους, η αναγνώριση του Ισραήλ θα ισοδυναμούσε με την ανάληψη υπαρξιακού κινδύνου για τον MBS. Με άλλα λόγια, θα υπογράψει τη δική του πολιτική θανατική καταδίκη. Οπότε δεν  πρόκειται να κάνει αυτό το βήμα, και άρα η αμερικανική στρατηγική είναι εντονα τυχοδιωκτική.

Οι Σαουδάραβες δεν νομίζω ότι θα συνάψουν διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, ακόμα και αν βρεθούν με την πλάτη στον τοίχο.

Οι Ισραηλινοί θα ήθελαν αυτή τη σύνδεση. Αλλά οι Σαουδάραβες φοβούνται κυρίως ότι θα καυχηθούν γι’ αυτό δημόσια, κάτι που θα τους έκανε να φαίνονται εξαρτημένοι και όχι ισχυροί. Ο Νετανιάχου, αντιμετωπίζοντας δύσκολες εκλογές στο τέλος του μήνα, θα ονειρευόταν να αναλάβει τον μανδύα του σωτήρα της Μέσης Ανατολής. Ο MBS ελπίζει να δει την ανάδυση, μετά τις ισραηλινές εκλογές, μιας κυβέρνησης που θα είναι πιο ανοιχτή σε μια χειρονομία, ακόμη και συμβολική, προς τους Παλαιστίνιους. Αυτό θα του διευκόλυνε τα πράγματα.

Δυστυχώς, ο Τράμπ, δεν έχει μια ξεκάθαρη ιδέα των βαθύτερων προκλήσεων στη Μ. Ανατολή και οι κινήσεις που κάνει, περισσότερο μπερδεύουν την κατάσταση παρά ανοίγουν δρόμους για ειρήνη…..».

Στο μεταξύ όμως πλήττει την παγκόσμια οικονομία και τελικά κάθε άλλο παρά «μεγάλη» κάνει την Αμερική.