Παράλληλα, καταγράφονται σημαντικές αλλαγές στη δομή της τουριστικής δαπάνης και διάρκειας παραμονής. Αν και πάνω από τους μισούς ταξιδιώτες που επιλέγουν τη Μεσόγειο εξακολουθούν να προγραμματίζουν διαμονή άνω της μίας εβδομάδας, αυξάνεται το ποσοστό όσων περιορίζουν τις διακοπές τους σε τέσσερις έως έξι διανυκτερεύσεις. Αντίστοιχα, μειώνεται το ποσοστό των ταξιδιωτών με υψηλούς προϋπολογισμούς άνω των 2.500 ευρώ, ενώ η πλειονότητα κινείται πλέον σε πιο συγκρατημένα επίπεδα δαπανών. Η διαμονή και η εστίαση συνεχίζουν να απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού, ενώ οι δαπάνες για πολυτελείς εμπειρίες εμφανίζουν υποχώρηση.

Ταυτόχρονα, ενισχύεται η στροφή προς λιγότερο δημοφιλείς και πιο απομακρυσμένους προορισμούς, με στόχο την αποφυγή του υπερτουρισμού, τάση που αφορά πλέον πάνω από τους μισούς Ευρωπαίους ταξιδιώτες. Επιπλέον, η κλιματική αλλαγή επηρεάζει τη συμπεριφορά τους, καθώς η πλειονότητα δηλώνει πρόθυμη να προσαρμόσει ημερομηνίες ή προορισμούς αντί να ακυρώσει το ταξίδι της. Τέλος, η αυξημένη χρήση του αυτοκινήτου ως μέσου μεταφοράς αναδεικνύει τη σημασία της περαιτέρω ανάπτυξης του οδικού τουρισμού.

Συνολικά, το νέο τοπίο στον ευρωπαϊκό τουρισμό χαρακτηρίζεται από ισχυρή ζήτηση αλλά και αυξημένη προσοχή στις δαπάνες, γεγονός που καθιστά κρίσιμη για την Ελλάδα τη διατήρηση της ανταγωνιστικότητάς της μέσα από ποιοτικές, ασφαλείς και διαφοροποιημένες τουριστικές εμπειρίες.