Ο ίδιος υπογράμμισε ότι στις συζητήσεις γύρω από τον πλούτο συνήθως αγνοείται μια σημαντική κατηγορία ανθρώπων: οι επιχειρηματίες που ρίσκαραν τα πάντα και απέτυχαν. Όπως σημείωσε, δεν γίνονται όλοι οι ιδρυτές επιχειρήσεων δισεκατομμυριούχοι. Πολλοί εξαντλούν τις αποταμιεύσεις τους, αναλαμβάνουν χρέη ή αφιερώνουν χρόνια προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια επιχείρηση που τελικά δεν επιβιώνει.

Παράλληλα, αναφέρθηκε και στους επιχειρηματίες που εξακολουθούν να αγωνίζονται για να αναπτύξουν τις εταιρείες τους. Κατά τον ίδιο, οι προσπάθειές τους έχουν ιδιαίτερη σημασία, καθώς οι επιχειρηματίες δημιουργούν πάνω από το 60% των νέων θέσεων εργασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Κιούμπαν ξεκαθάρισε ότι δεν υπερασπίζεται κάθε πλούσιο άνθρωπο ή κάθε επιχειρηματική πρακτική. Μάλιστα, απέρριψε τη θεωρία της «trickle-down economics» (διάχυσης του πλούτου από πάνω προς τα κάτω), χαρακτηρίζοντάς την αστεία. Αντίθετα, δήλωσε υποστηρικτής της λογικής του «trickle up», δηλαδή της ενίσχυσης των ανθρώπων που ζουν από μισθό σε μισθό μέσω υψηλότερων αμοιβών και μεγαλύτερης πρόσβασης σε περιουσιακά στοιχεία.

Ως παράδειγμα ανέφερε μια εταιρεία στην οποία είχε επενδύσει. Όταν πληροφορήθηκε ότι εργαζόμενοι χρειάζονταν κρατική βοήθεια για να τα βγάλουν πέρα, φρόντισε να λάβουν αυξήσεις μισθών, καθώς θεωρούσε ντροπιαστικό να μην αμείβονται επαρκώς. Παράλληλα, δήλωσε ότι στηρίζει την αύξηση του ομοσπονδιακού κατώτατου μισθού στις ΗΠΑ στα 20 δολάρια την ώρα, έναντι των 7,25 δολαρίων που ισχύουν σήμερα σε ομοσπονδιακό επίπεδο.

Ο Κιούμπαν παραδέχθηκε ότι υπάρχουν επιχειρηματίες που αξίζουν κριτική για τη συμπεριφορά τους. Ωστόσο, θεωρεί λανθασμένο να χρησιμοποιούνται μεμονωμένα παραδείγματα για να καταδικάζεται συνολικά η επιχειρηματικότητα. Όπως σημείωσε, οι περισσότεροι ιδρυτές επιχειρήσεων δεν προσπαθούν να εκμεταλλευτούν εργαζομένους ή πελάτες, αλλά να δημιουργήσουν εταιρείες, να λύσουν προβλήματα και να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας.

Κατά την άποψή του, οι περισσότεροι επιχειρηματίες αντιλαμβάνονται ότι έχουν σταθεί τυχεροί και αναζητούν τρόπους να βοηθήσουν τους άλλους. Μέσω των επιχειρήσεών τους μπορούν να προσλάβουν περισσότερους εργαζόμενους, να αυξήσουν μισθούς, να επενδύσουν στην εκπαίδευση προσωπικού και να χρηματοδοτήσουν νέες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες.

Απευθυνόμενος στους επενδυτές, ο Κιούμπαν έθεσε το ερώτημα τι είναι αυτό που ενθαρρύνει περισσότερους ανθρώπους να αναλαμβάνουν επιχειρηματικό ρίσκο. Όπως υποστήριξε, οι επιτυχημένοι επιχειρηματίες συχνά επανεπενδύουν τα κεφάλαιά τους σε νεοφυείς επιχειρήσεις, στηρίζουν νέους ιδρυτές και χρηματοδοτούν καινοτόμες ιδέες που μπορούν να εξελιχθούν στις επόμενες μεγάλες εταιρείες.

Έπειτα από δεκαετίες επιχειρηματικής και επενδυτικής δραστηριότητας, ο ίδιος υποστηρίζει ότι έχει συμβάλει άμεσα ή έμμεσα στη δημιουργία τουλάχιστον χιλίων εκατομμυριούχων και σκοπεύει να συνεχίσει να αυξάνει αυτόν τον αριθμό.

Καταλήγοντας, ο Κιούμπαν τόνισε ότι η δαιμονοποίηση όσων έχουν επιτύχει οικονομικά είναι αντιπαραγωγική και τελικά υπονομεύει τα ίδια τα οφέλη που επιδιώκουν όσοι ζητούν μεγαλύτερη κοινωνική και οικονομική ισότητα.