Οι τελευταίες προβλέψεις δείχνουν επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης στο 1,6% το 2027 από 1,8% το 2026, ενώ αντίστοιχη εικόνα παρουσιάζουν και οι εκτιμήσεις του Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η εξέλιξη αυτή αποδίδεται τόσο στη γεωπολιτική αβεβαιότητα όσο και στην ολοκλήρωση του κύκλου χρηματοδότησης του Ταμείου Ανάκαμψης.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής οικονομολόγο της Alpha Bank, Παναγιώτης Καπόπουλος, η επόμενη ημέρα απαιτεί αλλαγή του αναπτυξιακού μοντέλου. Όπως υποστηρίζει, η οικονομία πρέπει να μεταβεί από ένα πλαίσιο που στηρίζεται κυρίως σε δημόσιους και ευρωπαϊκούς πόρους σε ένα μοντέλο που θα κινητοποιεί συστηματικά ιδιωτικά κεφάλαια. Για να συμβεί αυτό, απαιτούνται παρεμβάσεις που θα βελτιώσουν το επιχειρηματικό περιβάλλον, θα περιορίσουν τη γραφειοκρατία, θα επιταχύνουν την απονομή της δικαιοσύνης και θα ενισχύσουν τη λειτουργία των κεφαλαιαγορών.

Παράλληλα, κρίσιμο θεωρείται και το ζήτημα της διεύρυνσης της παραγωγικής βάσης της οικονομίας, μέσω μεγαλύτερης συμμετοχής στην αγορά εργασίας, περιορισμού της αδήλωτης εργασίας και βελτίωσης των κινήτρων για παραγωγική απασχόληση.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εστιάζει σε τέσσερις βασικούς άξονες πολιτικής:

Ενίσχυση της συμμετοχής στην αγορά εργασίας, αντιμετωπίζοντας τις ελλείψεις εργατικού δυναμικού και τις αδυναμίες στις δομές φροντίδας παιδιών και ηλικιωμένων.

Αύξηση των επενδύσεων, καθώς παρά τη βελτίωση των τελευταίων ετών, το επενδυτικό κενό έναντι της Ευρώπης εξακολουθεί να είναι σημαντικό.

Βελτίωση της παραγωγικότητας μέσω ταχύτερης απονομής δικαιοσύνης, αναβάθμισης των υποδομών, ενίσχυσης του ανταγωνισμού και ταχύτερης υιοθέτησης νέων τεχνολογιών.

Αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος, καθώς η Ελλάδα συνεχίζει να καταγράφει χαμηλές επιδόσεις σε βασικές ψηφιακές δεξιότητες και στην παραγωγή εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού.

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών, Παναγιώτης Πετράκης, επισημαίνει ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να αναπτύσσεται ταχύτερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, χάρη στην άνοδο των εξαγωγών, τη δημοσιονομική σταθερότητα και τη βελτίωση του επενδυτικού κλίματος. Ωστόσο, υπογραμμίζει ότι ζητήματα όπως η παραγωγικότητα, η ανταγωνιστικότητα, η χαμηλή τεχνολογική ένταση της παραγωγής, το δημογραφικό πρόβλημα και το χαμηλό ποσοστό απασχόλησης εξακολουθούν να αποτελούν βασικά εμπόδια για τη μακροχρόνια αναπτυξιακή πορεία της χώρας.

Συνολικά, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι ότι η ελληνική οικονομία διατηρεί θετικές προοπτικές, αλλά η επόμενη φάση ανάπτυξης θα εξαρτηθεί περισσότερο από τις διαρθρωτικές αλλαγές και λιγότερο από τις έκτακτες ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις. Η επιτυχία ή μη αυτής της μετάβασης θα καθορίσει και την ταχύτητα με την οποία η Ελλάδα θα μπορέσει να περιορίσει το αναπτυξιακό χάσμα που τη χωρίζει από την υπόλοιπη Ευρώπη.