Το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ έχει ήδη ξεπεράσει τα 40 τρισ. δολάρια. Με βάση την υφιστάμενη πορεία του, το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών αναμένεται να προσεγγίσει το όριο δανεισμού γύρω στα μέσα του 2027, γεγονός που θα αναγκάσει το νέο Κογκρέσο να αποφασίσει την αύξηση ή την αναστολή του ορίου χρέους.

Μια νίκη των Δημοκρατικών στη Βουλή θα τους προσέφερε ουσιαστική διαπραγματευτική ισχύ ως προς τους όρους μιας συμφωνίας, ενώ ενδεχόμενη επικράτησή τους και στη Γερουσία θα ενίσχυε ακόμη περισσότερο τη θέση τους.

Και οι δύο πλευρές, πάντως, θα προσέλθουν στις διαπραγματεύσεις διεκδικώντας πρόσθετες δαπάνες. Οι Ρεπουμπλικανοί επιδιώκουν περισσότερα κονδύλια για την άμυνα, ενώ οι Δημοκρατικοί θέλουν να αντιστρέψουν τις περικοπές στο πρόγραμμα Medicaid, οι οποίες περιλαμβάνονταν στον περσινό δημοσιονομικό νόμο.

Στο σημερινό πολιτικό περιβάλλον της Ουάσιγκτον, καμία από τις δύο πλευρές δεν θέλει να εμφανιστεί ότι υποχωρεί. Το πιθανότερο σενάριο είναι ένας συμβιβασμός που θα ικανοποιεί εν μέρει και τις δύο πλευρές, με το επιπλέον κόστος να καλύπτεται μέσω νέου κρατικού δανεισμού. Ορισμένες εκτιμήσεις θέλουν μια τέτοια συμφωνία να διευρύνει το δημοσιονομικό έλλειμμα κατά περίπου μία ποσοστιαία μονάδα του ΑΕΠ.

Με αυτά τα δεδομένα, η πιθανότερη πορεία των αποδόσεων είναι να κινηθούν πτωτικά αμέσως μετά τις εκλογές και στη συνέχεια να ανακάμψουν ανοδικά, καθώς θα πλησιάζει η προθεσμία για το όριο χρέους και θα γίνεται σαφέστερο το δημοσιονομικό κόστος του πολιτικού συμβιβασμού.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι τόσο ο πρόσθετος δανεισμός όσο το μήνυμα που εκπέμπεται προς τις αγορές. Εάν κάθε πολιτικός συμβιβασμός στην Ουάσιγκτον καταλήγει σε μεγαλύτερα ελλείμματα, οι επενδυτές θα απαιτούν υψηλότερη απόδοση για να διακρατούν μακροπρόθεσμα αμερικανικά κρατικά ομόλογα.

Σε μια τέτοια περίπτωση, το κόστος μακροπρόθεσμου δανεισμού θα αυξηθεί και η καμπύλη αποδόσεων θα γίνει πιο απότομη. Μόλις ξεκινήσει αυτή η διαδικασία, μπορεί να αποκτήσει γρήγορα δυναμική, περιορίζοντας σημαντικά τα περιθώρια αντίδρασης των υπευθύνων χάραξης πολιτικής.

Οι αποδόσεις των μακροπρόθεσμων αμερικανικών ομολόγων επηρεάζουν σχεδόν το σύνολο της οικονομίας και των αγορών. Από τα στεγαστικά επιτόκια και το κόστος δανεισμού των επιχειρήσεων μέχρι τις αποτιμήσεις των μετοχών, οι εξελίξεις στην αγορά ομολόγων αποτελούν βασικό σημείο αναφοράς. Όταν οι αποδόσεις αυξάνονται για δημοσιονομικούς λόγους και όχι εξαιτίας ισχυρότερης οικονομικής ανάπτυξης, οι μετοχές ανάπτυξης με υψηλές αποτιμήσεις είναι συνήθως οι πρώτες που δέχονται πιέσεις.

Έχει ήδη αναπτυχθεί εκτενής συζήτηση για τους κλάδους που θα ευνοηθούν ή θα πληγούν από ένα Κογκρέσο υπό τον έλεγχο των Δημοκρατικών. Ωστόσο, η αγορά ομολόγων ενδέχεται να διαδραματίσει πολύ σημαντικότερο ρόλο στη διαμόρφωση των εξελίξεων του 2027.

Οι νέες αμφιβολίες για τη δημοσιονομική πειθαρχία των ΗΠΑ θα μπορούσαν επίσης να ενισχύσουν τη ζήτηση για περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται εκτός του παραδοσιακού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Όταν οι επενδυτές αρχίζουν να αμφισβητούν τον τρόπο με τον οποίο μια κυβέρνηση διαχειρίζεται τα δημόσια οικονομικά της, αναζητούν εναλλακτικές τοποθετήσεις, πέρα από την άμεση εμβέλειά της.

Ο χρυσός επιτελεί εδώ και χρόνια αυτόν τον ρόλο, ενώ όλο και περισσότερο τον ίδιο ρόλο διεκδικεί και το Bitcoin. Κατά την άποψή μου, μια παρατεταμένη σύγκρουση γύρω από το αμερικανικό χρέος θα ενίσχυε τα επιχειρήματα υπέρ και των δύο περιουσιακών στοιχείων στο πλαίσιο μιας διαφοροποιημένης επενδυτικής στρατηγικής.

Σε κάθε περίπτωση, μια επικράτηση των Δημοκρατικών στις εκλογές δεν σημαίνει ότι θα αποκτήσουν και τον έλεγχο του Λευκού Οίκου. Ακόμη και αν εξασφαλίσουν την πλειοψηφία και στα δύο νομοθετικά σώματα, θα εξακολουθούν να βρίσκονται αντιμέτωποι με το προεδρικό δικαίωμα αρνησικυρίας, καθώς και με τις ευρείες εκτελεστικές εξουσίες του προέδρου. Μια σαρωτική νίκη τους θα μπορούσε να περιορίσει τους χειρισμούς της κυβέρνησης, χωρίς όμως να ανατρέψει τη συνολική κατεύθυνση της πολιτικής της.

Οι ΗΠΑ δανείζονται διαχρονικά χάρη στην αξιοπιστία και τη φήμη τους στις διεθνείς αγορές. Κάθε διαπραγμάτευση για τη χρηματοδότηση του κράτους που καταλήγει σε έναν ακόμη μεγαλύτερο λογαριασμό επιβαρύνει αυτήν τη φήμη. Και η αξιοπιστία είναι πολύ δυσκολότερο να ανακτηθεί από όσο είναι να χαθεί.