Σύμφωνα με τα ευρήματα, πάνω από οκτώ στους δέκα εργαζόμενους (84,3%) δηλώνουν ότι ο φόρτος εργασίας έχει αυξηθεί σημαντικά λόγω έλλειψης προσωπικού ή αναδιοργάνωσης, ενώ 83,8% αναφέρουν ότι εργάζονται υπό συνεχή πίεση χρόνου και ασφυκτικές προθεσμίες. Τα στοιχεία αυτά αναδεικνύουν μια καθημερινότητα εντατικοποιημένης εργασίας, όπου στόχοι, deadlines και οργανωτικές αλλαγές δημιουργούν μόνιμη πίεση.

Σε επίπεδο αποδοχών, το 67,4% των εργαζομένων θεωρεί ότι ο μισθός δεν ανταποκρίνεται στις ευθύνες της θέσης τους, ενώ το 66,7% αμφισβητεί τη διαφάνεια στην κατανομή μπόνους και επιβραβεύσεων. Επιπλέον, το 64,4% δηλώνει ότι δεν αμείβεται δίκαια σε σχέση με συναδέλφους αντίστοιχων θέσεων, ενώ περισσότεροι από τους μισούς αναφέρουν ότι οι αποδοχές δεν καλύπτουν τις βασικές τους ανάγκες.

Η έρευνα καταγράφει επίσης έντονα σημάδια επαγγελματικής εξουθένωσης. Περίπου επτά στους δέκα εργαζόμενους (69,2%) θεωρούν ότι δεν λαμβάνονται επαρκή μέτρα πρόληψης του burnout, ενώ μόλις το 7,2% εκτιμά ότι υπάρχουν ουσιαστικές παρεμβάσεις. Παράλληλα, το 45,1% δηλώνει ότι έχει υπάρξει μάρτυρας αποκλεισμού, παρενόχλησης ή τοξικής συμπεριφοράς στον χώρο εργασίας.

Ιδιαίτερα έντονο εμφανίζεται και το ζήτημα της συμμετοχής στις αποφάσεις, καθώς το 77,5% θεωρεί ότι η γνώμη των εργαζομένων δεν λαμβάνεται υπόψη σε ζητήματα που τους αφορούν, ενώ το 51,4% δηλώνει ότι δεν συμμετέχει καθόλου σε διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Το εύρημα αυτό αναδεικνύει ένα κλίμα χαμηλής εμπιστοσύνης απέναντι στις οργανωτικές αλλαγές και τις τεχνολογικές μεταβάσεις στον κλάδο.

Συνολικά, η έρευνα περιγράφει ένα εργασιακό περιβάλλον όπου η συναδελφικότητα συνυπάρχει με έντονη πίεση και χαμηλή θετική αξιολόγηση των πολιτικών ευημερίας των εργαζομένων. Η υψηλή πρόθεση αποχώρησης από τον κλάδο και η μειωμένη εργασιακή ικανοποίηση δείχνουν ότι η ποιότητα της εργασίας αναδεικνύεται σε κρίσιμο παράγοντα για το μέλλον των τραπεζών.