Η ίδια ανάλυση συνδέει την κορύφωση αυτού του μοντέλου με την περίοδο πριν από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, όταν οι παγκόσμιες αποταμιεύσεις και οι κινεζικές εξαγωγές προς τις ΗΠΑ βρίσκονταν σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Η κατάρρευση της πιστωτικής φούσκας στις ΗΠΑ και η πολιτική αναδιάρθρωση που ακολούθησε σηματοδότησαν, σύμφωνα με την Oxford Economics, το τέλος του Bretton Woods 2.0.

Σε αυτό το πλαίσιο, η νέα φάση που περιγράφεται ως Bretton Woods 3.0 χαρακτηρίζεται από βαθιά μεταβολή των προτεραιοτήτων τόσο των ΗΠΑ όσο και της Κίνας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζονται πλέον λιγότερο πρόθυμες να αποδεχθούν μεγάλα εμπορικά ελλείμματα με αντάλλαγμα φθηνό δανεισμό, ενώ δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στην εγχώρια παραγωγή, την απασχόληση και τη βιομηχανική ανασυγκρότηση.

Σε αυτό το νέο περιβάλλον, οι δασμοί αποκτούν πιο μόνιμο χαρακτήρα και ενσωματώνονται ως δομικό στοιχείο της εμπορικής πολιτικής, αντί να αποτελούν προσωρινό εργαλείο πίεσης.

Από την πλευρά της Κίνας, η στρατηγική φαίνεται να μετατοπίζεται προς τη διατήρηση πλεονασμάτων τρεχουσών συναλλαγών και την αναζήτηση διεθνών αγορών για την απορρόφηση της πλεονάζουσας παραγωγής, με παράλληλη μείωση της εξάρτησης από τις ΗΠΑ. Η Oxford Economics εκτιμά ότι το Πεκίνο θα συνεχίσει να κατευθύνει επενδύσεις προς αναδυόμενες αγορές, με στόχο την ενίσχυση των εφοδιαστικών αλυσίδων και τη γεωοικονομική ανθεκτικότητα.

Παράλληλα, αναμένεται σταδιακή μείωση της κινεζικής ζήτησης για αμερικανικά κρατικά ομόλογα, καθώς οι προτεραιότητες μετατοπίζονται από τις αποδόσεις κεφαλαίου προς ζητήματα στρατηγικής ασφάλειας και αυτονομίας παραγωγής. Σε ορισμένα σενάρια, δεν αποκλείεται ακόμη και επεισοδιακή αναδιάρθρωση των τοποθετήσεων σε αμερικανικό χρέος.

Σε αυτό το νέο παγκόσμιο πλαίσιο, το δολάριο παραμένει το κυρίαρχο αποθεματικό νόμισμα, ωστόσο η συνολική αρχιτεκτονική του συστήματος γίνεται πιο πολυκεντρική και λιγότερο προβλέψιμη. Η Κίνα, αν και απομακρύνεται σταδιακά από το δολαριακό σύστημα πληρωμών, δεν δείχνει προς το παρόν πρόθεση πλήρους διεθνοποίησης του γουάν.

Συνολικά, το Bretton Woods 3.0 περιγράφεται ως ένα πιο κατακερματισμένο και γεωπολιτικά καθοδηγούμενο σύστημα, όπου το εμπόριο, οι επενδύσεις και οι νομισματικές ροές δεν υπακούν πλέον σε ένα ενιαίο παγκόσμιο πλαίσιο, αλλά σε παράλληλες και συχνά ανταγωνιστικές στρατηγικές μεγάλων οικονομιών.