Το βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι αν αυτή η “μίνιμαλ Fed” μπορεί να λειτουργήσει σε ένα περιβάλλον που είναι ακριβώς το αντίθετο από τη δεκαετία του ’90: πιο πολύπλοκο, πιο διασυνδεδεμένο και με αγορές που έχουν συνηθίσει σε συνεχή καθοδήγηση.

Η αφαίρεση της ρητής αναφοράς στην απασχόληση από το πλαίσιο στόχων και η σχεδόν μονοθεματική έμφαση στη σταθερότητα τιμών δείχνουν μια πιο “σκληρή” ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Αυτό μειώνει τη διακριτικότητα της Fed αλλά αυξάνει την προβλεψιμότητα μόνο αν οι αγορές συμφωνούν με την ερμηνεία της.

Παράλληλα, η δημιουργία task forces για επικοινωνία, ισολογισμό και πληθωριστικό πλαίσιο δείχνει ότι η ίδια η Fed αναγνωρίζει πως το υπάρχον μοντέλο έχει φτάσει στα όριά του, αλλά δεν είναι ακόμη σαφές αν αυτό θα οδηγήσει σε ουσιαστική αλλαγή ή σε έναν νέο κύκλο θεωρητικών επαναπροσεγγίσεων χωρίς πρακτικό αποτέλεσμα.

Το κρίσιμο σημείο για τις αγορές δεν είναι τόσο η “σκληρότητα” της ρητορικής, όσο αν αυτή μεταφραστεί σε πραγματική σύσφιξη ρευστότητας. Αν η Fed περάσει από τη ρητορική στον κύκλο αυξήσεων, τότε αλλάζει ο πυρήνας στήριξης του risk-on που έχει κυριαρχήσει τα τελευταία χρόνια.