|
Αυτό κάνει τη
συγκεκριμένη τοποθέτηση
ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.
Γιατί, ανεξάρτητα από το
ιστορικό πλαίσιο στο
οποίο διατυπώθηκε,
αναδεικνύει ένα
διαχρονικό ερώτημα: κάθε
σημαντική πτώση στις
χρηματιστηριακές αγορές
αποτελεί προάγγελο μιας
μεγάλης κρίσης ή μήπως
οι διορθώσεις είναι
απλώς ένα αναπόφευκτο
κομμάτι της ανοδικής
πορείας των αγορών;
Η διόρθωση δεν είναι
απαραίτητα καταστροφή
Οι χρηματιστηριακές
αγορές δεν κινούνται σε
ευθεία γραμμή. Ακόμη και
στις ισχυρότερες
ανοδικές περιόδους,
υπάρχουν διαστήματα κατά
τα οποία οι επενδυτές
κατοχυρώνουν κέρδη, οι
αποτιμήσεις
προσαρμόζονται και η
υπερβολική αισιοδοξία
δίνει τη θέση της σε πιο
ρεαλιστικές προσδοκίες.
Μια υποχώρηση της τάξης
του 5% ή του 10% μπορεί
να αποτελεί απλώς μια
φυσιολογική διόρθωση,
ιδιαίτερα όταν έχει
προηγηθεί ένα
παρατεταμένο ανοδικό
ράλι. Ακόμη και μια
πτώση 15% ή 20% δεν
σημαίνει απαραίτητα ότι
η αγορά εισέρχεται σε
μια καταστροφική φάση.
Μπορεί να αντανακλά την
αναπροσαρμογή των
προσδοκιών για την
οικονομική ανάπτυξη, τα
επιτόκια ή την εταιρική
κερδοφορία.
Το κρίσιμο ζήτημα είναι
τι βρίσκεται πίσω από
την πτώση. Εάν οι τιμές
υποχωρούν επειδή οι
αποτιμήσεις είχαν
ξεπεράσει τα επίπεδα που
δικαιολογούσαν τα
θεμελιώδη μεγέθη, τότε
μια διόρθωση μπορεί να
συμβάλει στην
εξισορρόπηση της αγοράς.
Αντίθετα, όταν η πτώση
συνδέεται με βαθιά
οικονομική ύφεση,
προβλήματα στο
χρηματοπιστωτικό
σύστημα, υπερβολική
μόχλευση ή σοβαρή
επιδείνωση των εταιρικών
αποτελεσμάτων, οι
κίνδυνοι για μια πολύ
μεγαλύτερη κρίση
αυξάνονται.
Πότε μια διόρθωση
μετατρέπεται σε κραχ;
Η διάκριση δεν είναι
πάντοτε εύκολη σε
πραγματικό χρόνο. Συχνά,
μια μεγάλη πτώση ξεκινά
ως μια φαινομενικά
συνηθισμένη διόρθωση,
αλλά εξελίσσεται σε κάτι
πολύ σοβαρότερο όταν
ενεργοποιούνται
αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Η πτώση των τιμών
προκαλεί ζημίες στα
χαρτοφυλάκια, οι
επενδυτές περιορίζουν
τον κίνδυνο, οι
αναγκαστικές
ρευστοποιήσεις
εντείνονται και η
έλλειψη αγοραστών
επιταχύνει την
υποχώρηση. Όταν σε αυτήν
τη διαδικασία προστεθεί
μια βαθύτερη οικονομική
ή τραπεζική κρίση, η
κατάσταση μπορεί να
ξεφύγει από τα όρια μιας
απλής χρηματιστηριακής
διόρθωσης.
Η ιστορία προσφέρει
αρκετά χαρακτηριστικά
παραδείγματα. Το 1987, ο
Dow
Jones
κατέρρευσε κατά 22,6% σε
μία μόνο συνεδρίαση,
χωρίς να ακολουθήσει
αντίστοιχης έντασης
οικονομική ύφεση.
Αντίθετα, το 2008 η
χρηματοπιστωτική κρίση
εξελίχθηκε σε μια
παρατεταμένη κατάρρευση
των αγορών, καθώς τα
προβλήματα του
τραπεζικού συστήματος
μεταφέρθηκαν στην
πραγματική οικονομία.
Η πανδημία του 2020
έδειξε επίσης πόσο
γρήγορα μπορεί να
μεταβληθεί το επενδυτικό
περιβάλλον. Οι διεθνείς
αγορές κατέγραψαν
εξαιρετικά απότομη πτώση
μέσα σε λίγες εβδομάδες,
αλλά στη συνέχεια
ακολούθησε μια
εντυπωσιακή ανάκαμψη,
υποστηριζόμενη από τις
παρεμβάσεις των
κεντρικών τραπεζών και
των κυβερνήσεων.
Το μεγαλύτερο λάθος
είναι να αντιμετωπίζουμε
κάθε πτώση με τον ίδιο
τρόπο
Για τον μακροπρόθεσμο
επενδυτή, μια
χρηματιστηριακή διόρθωση
δεν είναι απαραίτητα
λόγος πανικού. Μπορεί
ακόμη και να
δημιουργήσει ευκαιρίες
για τοποθετήσεις σε
ποιοτικές επιχειρήσεις
σε πιο ελκυστικές
αποτιμήσεις. Αυτό,
βέβαια, προϋποθέτει ότι
η αρχική επενδυτική
υπόθεση εξακολουθεί να
ισχύει και ότι η πτώση
δεν αντανακλά μια
ουσιαστική επιδείνωση
των προοπτικών της
εταιρείας.
Από την άλλη πλευρά, η
άκριτη αισιοδοξία μπορεί
να αποδειχθεί εξίσου
επικίνδυνη. Το γεγονός
ότι μια αγορά έχει
υποχωρήσει 15% ή 20% δεν
σημαίνει ότι έχει
οπωσδήποτε ολοκληρώσει
τη διόρθωσή της. Οι
αποτιμήσεις μπορεί να
παραμένουν υψηλές, ενώ
οι οικονομικές συνθήκες
να επιδεινώνονται
περαιτέρω.
Γι' αυτό και η σωστή
διαχείριση του κινδύνου
είναι σημαντικότερη από
την προσπάθεια πρόβλεψης
της ακριβούς ημερομηνίας
της επόμενης μεγάλης
πτώσης. Η διαφοροποίηση,
η αποφυγή υπερβολικής
μόχλευσης, η διατήρηση
επαρκούς ρευστότητας και
η αξιολόγηση των
πραγματικών θεμελιωδών
δεδομένων αποτελούν
βασικά εργαλεία για την
αντιμετώπιση των
δύσκολων περιόδων.
Τελικά, το μήνυμα που
μπορούμε να κρατήσουμε
από τη συγκεκριμένη
φράση είναι ότι δεν
πρέπει να συγχέουμε τη
μεταβλητότητα με την
καταστροφή. Οι
διορθώσεις αποτελούν
μέρος της λειτουργίας
των αγορών και συχνά
είναι απαραίτητες για τη
διατήρηση μιας πιο
υγιούς ανοδικής πορείας.
Υπάρχει, όμως, και μια
σημαντική ιστορική
υπενθύμιση: ακόμη και οι
σπουδαιότεροι
οικονομολόγοι μπορούν να
υποτιμήσουν τους
κινδύνους μιας αγοράς
όταν η αισιοδοξία έχει
κυριαρχήσει.
Ο επενδυτής δεν
χρειάζεται να φοβάται
κάθε διόρθωση, αλλά ούτε
και να θεωρεί ότι κανένα
κραχ δεν είναι πιθανό.
Χρειάζεται να
αναγνωρίζει τη διαφορά,
να αξιολογεί ψύχραιμα τα
δεδομένα και, κυρίως, να
είναι προετοιμασμένος
για το ενδεχόμενο που η
αγορά θα αποδειχθεί πολύ
πιο απρόβλεπτη από όσο
αρχικά πίστευε.
|