Στεγαστική κρίση στην Ευρώπη: Λείπουν 10 εκατ. κατοικίες – Η Ελλάδα παραμένει η πιο επιβαρυμένη χώρα της ΕΕ

Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη στεγαστική κρίση των τελευταίων δεκαετιών, καθώς η προσφορά κατοικιών αδυνατεί να καλύψει τη ζήτηση, τα ενοίκια συνεχίζουν να αυξάνονται και το κόστος στέγασης απορροφά ολοένα μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος των νοικοκυριών. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα εξακολουθεί να αποτελεί την πιο ακραία περίπτωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σύμφωνα με την πρώτη ευρωπαϊκή έκθεση για τη στεγαστική κρίση, η Ευρώπη χρειάζεται περίπου 10 εκατομμύρια νέες κατοικίες, ενώ απαιτούνται εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις, επενδύσεις και νέα χρηματοδοτικά εργαλεία ώστε η στέγαση να γίνει ξανά προσιτή για νέους, οικογένειες και εργαζόμενους.

Η έλλειψη διαθέσιμων κατοικιών στις μεγάλες πόλεις έχει δημιουργήσει έντονες πιέσεις στις κυβερνήσεις, οι οποίες καλούνται να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα τόσο την περιορισμένη προσφορά όσο και τη συνεχή άνοδο των ενοικίων.

Οι αριθμοί της κρίσης

Η εικόνα είναι αποκαλυπτική:

Η ταυτόχρονη άνοδος των τιμών και η μείωση της οικοδομικής δραστηριότητας έχουν δημιουργήσει μια δομική ανισορροπία, την οποία μέχρι σήμερα καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει καταφέρει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά.

Πού είναι τα ακριβότερα ενοίκια

Η Γερμανία παραμένει η χώρα με το υψηλότερο ποσοστό ενοικιαστών στην Ευρώπη, γεγονός που καθιστά το στεγαστικό ακόμη πιο κρίσιμο πολιτικό ζήτημα.

Σε επίπεδο ενοικίων:

Η Ελβετία, η Ισλανδία και το Λουξεμβούργο καταγράφουν τα υψηλότερα ενοίκια στην Ευρώπη.

Εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ιρλανδία εξακολουθεί να βρίσκεται στις πρώτες θέσεις όσον αφορά το κόστος στέγασης.

Η Ελλάδα πρωταθλήτρια στο βάρος του κόστους στέγασης

Παρότι μόνο περίπου το 30% των ελληνικών νοικοκυριών κατοικεί σε ενοίκιο, η Ελλάδα εμφανίζει το μεγαλύτερο κόστος στέγασης ως ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τα ελληνικά νοικοκυριά δαπανούν κατά μέσο όρο:

34,6% έως 36% του διαθέσιμου εισοδήματος για στέγαση (ενοίκιο ή στεγαστικό δάνειο, λογαριασμούς και συντήρηση),

όταν ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανέρχεται μόλις στο 18,9%.

Η διαφορά αυτή αναδεικνύει το μέγεθος της πίεσης που ασκεί το στεγαστικό κόστος στα ελληνικά νοικοκυριά.

Αθήνα εναντίον Βρυξελλών

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύγκριση που πραγματοποιεί το Ευρωπαϊκό Συνδικαλιστικό Ινστιτούτο (ETUI), αξιοποιώντας τα στοιχεία της Eurostat για το κόστος ζωής των υπαλλήλων των ευρωπαϊκών θεσμών.

Για ένα σύγχρονο διαμέρισμα δύο υπνοδωματίων σε καλή περιοχή:

Η διαφορά γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν συγκριθούν τα ενοίκια με τους κατώτατους μισθούς.

Με άλλα λόγια, ένας εργαζόμενος που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό στην Ελλάδα δεν μπορεί θεωρητικά να καλύψει ούτε το κόστος ενοικίασης ενός αντίστοιχου διαμερίσματος.

Σχεδόν ένας στους τρεις Έλληνες βρίσκεται σε στεγαστική πίεση

Η Eurostat καταγράφει ακόμη μία ιδιαίτερα ανησυχητική εικόνα.

Στην Ελλάδα:

28,9% του πληθυσμού ζει σε νοικοκυριά όπου οι στεγαστικές δαπάνες υπερβαίνουν το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος.

Στην Ευρωζώνη το αντίστοιχο ποσοστό είναι μόλις:

8,2%.

Η διαφορά είναι τεράστια και αποτυπώνει γιατί η Ελλάδα θεωρείται η πλέον επιβαρυμένη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά τη στεγαστική επιβάρυνση.

Η Γερμανία αναζητά λύσεις

Η στεγαστική κρίση έχει εξελιχθεί σε κορυφαίο πολιτικό ζήτημα και στη Γερμανία.

Η κυβέρνηση του καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς σχεδιάζει:

τη δημιουργία ειδικού κρατικού φορέα για την κατασκευή προσιτών κατοικιών,

νέα μέτρα ενίσχυσης της οικοδομικής δραστηριότητας,

παρεμβάσεις που θα διατηρούν ισχυρό το ενδιαφέρον των ιδιωτών επενδυτών.

Ωστόσο, η κατάσταση παραμένει δύσκολη.

Σύμφωνα με τη Γερμανική Στατιστική Υπηρεσία:

το 2025 ολοκληρώθηκαν μόλις 206.600 νέες κατοικίες, οι λιγότερες από το 2012,

ενώ το Ινστιτούτο Ifo εκτιμά ότι το 2026 ο αριθμός θα περιοριστεί ακόμη περισσότερο, στις 185.000 κατοικίες.

Η μείωση της οικοδομικής δραστηριότητας, σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη αύξηση του πληθυσμού στα μεγάλα αστικά κέντρα, διατηρεί ανοδική την πορεία των ενοικίων.

Υψηλά επιτόκια και αυξημένο κόστος κατασκευής

Στην ήδη δύσκολη εικόνα προστίθεται και το αυξημένο κόστος κατασκευής, το οποίο επιβαρύνθηκε περαιτέρω από τις γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και την άνοδο των τιμών της ενέργειας και των πρώτων υλών.

Παράλληλα, τα υψηλότερα επιτόκια έχουν αυξήσει σημαντικά το κόστος χρηματοδότησης τόσο για τους κατασκευαστές όσο και για τους υποψήφιους αγοραστές κατοικιών, επιβραδύνοντας ακόμη περισσότερο την ανάπτυξη νέων οικιστικών έργων.

Το μεγάλο ζητούμενο

Η ευρωπαϊκή στεγαστική κρίση δεν αποτελεί πλέον ένα προσωρινό φαινόμενο αλλά ένα διαρθρωτικό πρόβλημα, το οποίο επηρεάζει την οικονομική ανάπτυξη, την κινητικότητα των εργαζομένων και τη δημογραφική εξέλιξη πολλών χωρών.

Για την Ελλάδα, όπου το κόστος στέγασης απορροφά το μεγαλύτερο ποσοστό εισοδήματος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η αύξηση της προσφοράς νέων κατοικιών και η υιοθέτηση αποτελεσματικών πολιτικών στήριξης φαίνεται πως αποτελούν πλέον μονόδρομο, καθώς η στεγαστική επιβάρυνση εξελίσσεται σε έναν από τους σημαντικότερους κοινωνικούς και οικονομικούς κινδύνους των επόμενων ετών.

Ακίνητα: Το ΔΝΤ χτυπά καμπανάκι – Πάνω από €200.000 οι μισές κατοικίες προς πώληση

Και μια που μιλάμε για την αγορά ακινήτων, να θυμίσουμε την πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ. Σε ένα νέο, ιδιαίτερα αποκαλυπτικό στιγμιότυπο της ελληνικής στεγαστικής αγοράς αποτυπώνεται η μεγάλη απόσταση που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στις τιμές των ακινήτων και στις οικονομικές δυνατότητες των νοικοκυριών. Περισσότερες από τις μισές κατοικίες που διατίθενται σήμερα προς πώληση στην Ελλάδα έχουν ζητούμενη τιμή άνω των €200.000, ενώ περίπου μία στις τρεις ξεπερνά τις €280.000.

Την ίδια στιγμή, στην Αττική το διάμεσο ζητούμενο ενοίκιο έχει ήδη φτάσει τα €785 τον μήνα, εξέλιξη που επιβαρύνει σημαντικά τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς.

Η νέα ειδική έκθεση του Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σκιαγραφεί έτσι μια αγορά κατοικίας που παραμένει δυναμική και ελκυστική για επενδύσεις, αλλά ταυτόχρονα γίνεται ολοένα πιο δύσκολα προσβάσιμη για τον μέσο Έλληνα.

Το πρόβλημα, μάλιστα, δεν είναι μόνο η άνοδος των τιμών. Είναι κυρίως η αναντιστοιχία μεταξύ της προσφοράς και της ζήτησης.

Οι τιμές αυξήθηκαν 85%, τα εισοδήματα μόλις 47%

Η εικόνα της ελληνικής αγοράς κατοικίας έχει μεταβληθεί δραματικά από το τέλος της οικονομικής κρίσης.

Οι τιμές των κατοικιών έχουν αυξηθεί σωρευτικά κατά περίπου 85% από το 2016, ενώ το διαθέσιμο εισόδημα ανά κάτοικο έχει αυξηθεί μόλις κατά 47%.

Η απόσταση αυτή διευρύνθηκε ακόμη περισσότερο μετά την πανδημία. Από τα τέλη του 2020, οι τιμές κατοικιών έχουν καταγράψει άνοδο περίπου 61%.

Το ενδιαφέρον είναι ότι, παρά την πολύ μεγάλη αύξηση, το ΔΝΤ δεν θεωρεί ότι η ελληνική αγορά βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κλασική φούσκα. Η εκτιμώμενη υπερτίμηση των ακινήτων περιορίζεται περίπου στο 10%.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η αγορά είναι προσιτή.

Αντίθετα, η βασική ανισορροπία είναι πλέον ότι οι τιμές των κατοικιών έχουν απομακρυνθεί πολύ περισσότερο από τα εισοδήματα των νοικοκυριών.

Τι έχει συμβεί από το 2016

Το στεγαστικό δάνειο γίνεται ολοένα πιο δύσκολη υπόθεση

Η αύξηση των επιτοκίων, σε συνδυασμό με τα αυστηρότερα τραπεζικά κριτήρια, έχει περιορίσει σημαντικά τη δυνατότητα των νοικοκυριών να χρηματοδοτήσουν την αγορά κατοικίας μέσω στεγαστικού δανείου.

Το ΔΝΤ υπολογίζει ότι ένα μέσο ελληνικό νοικοκυριό υπολείπεται κατά περίπου 7% έως 17% του απαιτούμενου εισοδήματος προκειμένου να εξασφαλίσει στεγαστικό δάνειο.

Ακόμη όμως και για εκείνους που περνούν το εισοδηματικό «τεστ», υπάρχει ένα δεύτερο και εξίσου σημαντικό εμπόδιο: η προκαταβολή.

Εάν ένα νοικοκυριό αποταμιεύει το 10% του ετήσιου εισοδήματός του, χρειάζεται περίπου:

24 χρόνια για να συγκεντρώσει προκαταβολή 30% της αξίας ενός ακινήτου,

14 χρόνια για προκαταβολή 20%.

Η διαπίστωση αυτή αποτυπώνει ίσως καλύτερα από οποιονδήποτε δείκτη το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι νεότερες γενιές.

Δύο στα πέντε νοικοκυριά πάνω από το όριο του 40%

Η στεγαστική κρίση δεν αφορά πλέον μόνο όσους θέλουν να αγοράσουν σπίτι.

Επεκτείνεται και στα νοικοκυριά που ήδη διαθέτουν κατοικία ή νοικιάζουν.

Περίπου δύο στα πέντε ελληνικά νοικοκυριά δαπανούν πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για στεγαστικές ανάγκες. Το ποσοστό αυτό θεωρείται διεθνώς ένδειξη υπερβολικής στεγαστικής επιβάρυνσης.

Παράλληλα, ένα ακόμη 20% των νοικοκυριών δαπανά μεταξύ 30% και 40% του εισοδήματός του για τη στέγαση.

Η διάμεση στεγαστική δαπάνη έχει πλέον ξεπεράσει το ένα τρίτο του διαθέσιμου εισοδήματος, ενώ το 41,8% των νοικοκυριών αντιμετωπίζει δυσκολίες στην κάλυψη βασικών στεγαστικών υποχρεώσεων ή καθυστερεί σχετικές πληρωμές.

Με απλά λόγια, η άνοδος των τιμών και των ενοικίων δεν μεταφράζεται απλώς σε ακριβότερα σπίτια. Μεταφράζεται σε μικρότερο διαθέσιμο εισόδημα για κατανάλωση, αποταμίευση και επενδύσεις.

Το παράδοξο: Η Ελλάδα έχει πολλά σπίτια, αλλά όχι αρκετά διαθέσιμα σπίτια

Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της έκθεσης είναι ότι η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει έλλειψη κατοικιών με την απόλυτη έννοια.

Αντίθετα, διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα στεγαστικά αποθέματα στην Ευρώπη.

Το πρόβλημα είναι ότι ένα σημαντικό μέρος αυτού του αποθέματος δεν βρίσκεται στην πραγματική αγορά κατοικίας.

Περίπου 35% των κατοικιών δεν χρησιμοποιείται ως κύρια κατοικία, ενώ περίπου 12%-13% του συνολικού στεγαστικού αποθέματος παραμένει κενό.

Πρόκειται σε μεγάλο βαθμό για παλαιά ακίνητα που χρειάζονται σημαντικές ανακαινίσεις, αλλά και για περιουσίες που παραμένουν εκτός αγοράς λόγω:

πολυϊδιοκτησίας,

πολεοδομικών εκκρεμοτήτων,

νομικών προβλημάτων,

εκκρεμών διαδικασιών,

κατοχής από τράπεζες και servicers,

χαρτοφυλακίων του Δημοσίου.

Μάλιστα, πάνω από τις μισές κενές κατοικίες έχουν κατασκευαστεί πριν από το 1980, με αποτέλεσμα η ενεργειακή τους αναβάθμιση να απαιτεί σημαντικές επενδύσεις.

Η μεγάλη αναντιστοιχία προσφοράς και ζήτησης

Εδώ βρίσκεται ίσως η καρδιά του προβλήματος.

Η Ελλάδα έχει διαθέσιμο στεγαστικό απόθεμα, αλλά μεγάλο μέρος αυτού δεν είναι αυτό που ζητά η αγορά.

Περίπου το ένα τρίτο των κατοικιών που προσφέρονται προς πώληση έχει επιφάνεια άνω των 120 τ.μ., ενώ η ζήτηση συγκεντρώνεται κυρίως σε μικρότερα και οικονομικότερα διαμερίσματα.

Έτσι δημιουργείται ένα ιδιαίτερο παράδοξο:

υπάρχουν σπίτια, αλλά όχι αρκετά σπίτια που να είναι οικονομικά προσιτά και κατάλληλα για τη ζήτηση της μέσης ελληνικής οικογένειας.

Αυτό εξηγεί σε σημαντικό βαθμό γιατί η αγορά μπορεί να εμφανίζει ταυτόχρονα υψηλό αριθμό κενών κατοικιών και υψηλές τιμές πώλησης και ενοικίασης.

Golden Visa, ξένοι επενδυτές και Airbnb

Το ΔΝΤ συνδέει τη σημερινή εικόνα με μια σειρά εξελίξεων που ενίσχυσαν τη ζήτηση.

Μετά το 2017, η ελληνική αγορά προσέλκυσε σημαντικές ξένες επενδύσεις, ενώ η Golden Visa, τα φορολογικά κίνητρα και η επιστροφή της οικονομίας σε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης ενίσχυσαν περαιτέρω τη ζήτηση.

Παράλληλα, προγράμματα επιδοτούμενης στεγαστικής πίστης όπως το «Σπίτι μου» έδωσαν τη δυνατότητα σε μέρος των νέων αγοραστών να εισέλθει στην αγορά.

Σημαντική είναι και η δημογραφική διάσταση. Η αύξηση των μονοπρόσωπων νοικοκυριών, σε συνδυασμό με τη συγκέντρωση του πληθυσμού στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη, ενισχύει τη ζήτηση για μικρότερες κατοικίες.

Η προσφορά, όμως, δεν ακολούθησε.

Η οικοδομική δραστηριότητα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει υψηλό κόστος κατασκευής, έλλειψη εργατικού δυναμικού και σημαντικές γραφειοκρατικές καθυστερήσεις.

Airbnb: +240% οι καταχωρίσεις

Σημαντικό ρόλο στην περιορισμένη προσφορά κατοικιών για μακροχρόνια μίσθωση έχει διαδραματίσει και η ανάπτυξη των βραχυχρόνιων μισθώσεων.

Σύμφωνα με το ΔΝΤ, οι σχετικές καταχωρίσεις αυξήθηκαν κατά 240% μεταξύ 2017 και 2024, ξεπερνώντας τις 230.000.

Η εξέλιξη αυτή περιόρισε τη διαθεσιμότητα κατοικιών για μακροχρόνια μίσθωση σε περιοχές υψηλής ζήτησης, όπως το κέντρο της Αθήνας και ο Πειραιάς, αλλά και σε δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς.

Το ΔΝΤ: Δεν αρκούν οι επιδοτήσεις

Το ΔΝΤ προχωρά σε μία κρίσιμη διαπίστωση: η στεγαστική κρίση δεν μπορεί να λυθεί μόνο με επιδοτήσεις αγοράς κατοικίας ή ενοικίου.

Ο λόγος είναι απλός.

Εάν αυξάνεται η αγοραστική δύναμη χωρίς να αυξάνεται παράλληλα η προσφορά κατοικιών, ένα μέρος της ενίσχυσης καταλήγει τελικά στις τιμές.

Για το Ταμείο, η λύση βρίσκεται κυρίως στην αύξηση της προσφοράς.

Οι βασικές προτάσεις του ΔΝΤ

Το μεγάλο στοίχημα είναι η προσφορά

Η έκθεση του ΔΝΤ ουσιαστικά μετατοπίζει το επίκεντρο της συζήτησης

Το πρόβλημα της ελληνικής αγοράς κατοικίας δεν είναι απλώς ότι οι τιμές είναι υψηλές. Είναι ότι η προσφορά κατοικιών δεν ανταποκρίνεται στα χαρακτηριστικά και στις οικονομικές δυνατότητες της ζήτησης.

Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα για την επόμενη περίοδο.

Η επιστροφή κλειστών κατοικιών στην αγορά, οι ανακαινίσεις, η κοινωνική κατοικία και κυρίως η αύξηση της νέας οικοδομικής δραστηριότητας μπορούν να δημιουργήσουν σταδιακά περισσότερη προσφορά.

Χωρίς όμως ουσιαστική επιτάχυνση των κατασκευών, η αγορά είναι πιθανό να συνεχίσει να κινείται σε ένα περιβάλλον υψηλών τιμών, ακριβών ενοικίων και περιορισμένης προσιτότητας.

Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό συμπέρασμα της έκθεσης: η ελληνική αγορά κατοικίας δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει τόσο πρόβλημα έλλειψης ακινήτων, όσο έλλειψης προσιτών και κατάλληλων ακινήτων.

Αθήνα: Στη 15η θέση παγκοσμίως για workcation – Ποια είναι τα πλεονεκτήματα και τα «αγκάθια»

Στη 15η θέση μεταξύ 50 πόλεων παγκοσμίως κατατάσσεται η Αθήνα ως προορισμός για workcation, το νέο μοντέλο ταξιδιών που συνδυάζει διακοπές και εξ αποστάσεως εργασία, σύμφωνα με τον φετινό δείκτη Work from Anywhere της International Workplace Group (IWG).

Η ελληνική πρωτεύουσα βρίσκεται ανάμεσα σε δημοφιλείς διεθνείς προορισμούς, επιβεβαιώνοντας ότι η Αθήνα δεν προσελκύει πλέον μόνο τουρίστες για ολιγοήμερες διακοπές, αλλά διεκδικεί και ένα διαφορετικό, ταχέως αναπτυσσόμενο κοινό: εργαζομένους που μπορούν να συνδυάσουν την επαγγελματική τους δραστηριότητα με μεγαλύτερη παραμονή σε έναν τουριστικό προορισμό.

Στην κορυφή της φετινής κατάταξης βρίσκεται η Μπανγκόκ, ενώ ακολουθούν το Τόκιο και η Βαρκελώνη. Την πρώτη πεντάδα συμπληρώνουν το Πόρτο και το Βανκούβερ.

Τι μετράει για έναν workcation προορισμό

Ο δείκτης της IWG αξιολογεί 50 πόλεις με βάση μια σειρά από παράγοντες που καθορίζουν την εμπειρία ενός εργαζομένου ο οποίος θέλει να παρατείνει τις διακοπές του χωρίς να χρειαστεί να χρησιμοποιήσει επιπλέον ημέρες άδειας.

Στην αξιολόγηση περιλαμβάνονται το κλίμα, η ποιότητα της διαδικτυακής σύνδεσης, το κόστος και η διαθεσιμότητα διαμονής, οι μεταφορές, η εστίαση, η ασφάλεια, οι πολιτιστικές επιλογές και η πρόσβαση σε ευέλικτους χώρους εργασίας.

Με άλλα λόγια, το workcation δεν κρίνεται πλέον μόνο από το αν ένας προορισμός είναι όμορφος ή οικονομικός. Για τον εργαζόμενο που μεταφέρει προσωρινά το γραφείο του σε άλλη πόλη, εξίσου σημαντικά είναι το Wi-Fi, η υποδομή, η ασφάλεια και η δυνατότητα εύρεσης κατάλληλης κατοικίας για μεγαλύτερη παραμονή.

Αθήνα: Πολύ υψηλές επιδόσεις σε κλίμα και διαμονή

Η Αθήνα συγκέντρωσε 9 στα 10 στους τομείς του κλίματος, των επιλογών διαμονής και της διαθεσιμότητας ευέλικτων χώρων εργασίας.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η επίδοση στη διαμονή, καθώς η αξιολόγηση δεν αφορά μόνο το κόστος αλλά και τη δυνατότητα εξεύρεσης επιπλωμένης κατοικίας, στοιχείο κρίσιμο για όσους επιλέγουν να παραμείνουν σε έναν προορισμό για αρκετές εβδομάδες ή και μήνες.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της Αθήνας, ωστόσο, είναι η Digital Nomad Visa.

Μέχρι τον Ιούνιο του 2026, η ελληνική πρωτεύουσα ήταν η μοναδική από τις 50 πόλεις της κατάταξης που έλαβε την ανώτατη βαθμολογία, 10 στα 10, για τη διαθεσιμότητα και το κόστος της βίζας ψηφιακών νομάδων.

Πρόκειται για ένα σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα σε μια αγορά όπου ο ανταγωνισμός μεταξύ των πόλεων για την προσέλκυση εργαζομένων που μπορούν να δουλεύουν εξ αποστάσεως γίνεται ολοένα εντονότερος.

Το Wi-Fi και το κόστος παραμένουν αδύνατα σημεία

Η εικόνα της Αθήνας, ωστόσο, δεν είναι εξίσου ισχυρή σε όλους τους δείκτες.

Η πρωτεύουσα συγκέντρωσε χαμηλότερη βαθμολογία στην ευρυζωνική συνδεσιμότητα και την ασφάλεια, αλλά και στο κόστος της εστίασης.

Για τον συγκεκριμένο δείκτη εξετάστηκε, μεταξύ άλλων, το μέσο κόστος ενός μεσημεριανού γεύματος και ενός ποτού στην επιχειρηματική ζώνη της πόλης.

Το στοιχείο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς το workcation απευθύνεται σε ανθρώπους που δεν επισκέπτονται μια πόλη μόνο για λίγες ημέρες. Όσο μεγαλύτερη είναι η παραμονή, τόσο μεγαλύτερη σημασία αποκτά το συνολικό κόστος διαβίωσης.

Η παγκόσμια δεκάδα

Η κατάταξη της IWG δείχνει ότι το workcation έχει εξελιχθεί σε παγκόσμιο φαινόμενο, με πόλεις από την Ασία, την Ευρώπη και την Αμερική να ανταγωνίζονται για την προσέλκυση εργαζομένων.

Οι δέκα κορυφαίοι προορισμοί για workcation το 2026 είναι:

Η Αθήνα, με την 15η θέση, βρίσκεται συνεπώς σχετικά κοντά στην πρώτη δεκάδα, γεγονός που αφήνει περιθώριο περαιτέρω βελτίωσης της θέσης της εφόσον αντιμετωπιστούν τα σημεία στα οποία υστερεί.

Η υβριδική εργασία αλλάζει και τα ταξίδια

Η εξάπλωση της εξ αποστάσεως και της υβριδικής εργασίας φαίνεται ότι δημιουργεί μια νέα κατηγορία τουρισμού.

Σύμφωνα με την παράλληλη έρευνα της IWG, το 51% των εργαζομένων δηλώνει ότι ο εργοδότης του εφαρμόζει ήδη κάποια πολιτική Work from Anywhere.

Από αυτούς, το 90% αναφέρει βελτίωση της ισορροπίας μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, ενώ το 80% εκτιμά ότι η δυνατότητα εργασίας από οπουδήποτε έχει ενισχύσει την παραγωγικότητά του.

Η ευελιξία αποτελεί πλέον και σημαντικό εργαλείο προσέλκυσης προσωπικού. Το 80% των εργαζομένων θεωρεί ότι μια πολιτική Work from Anywhere θα έκανε μια θέση εργασίας πιο ελκυστική, ενώ το 62% δηλώνει ότι θα εξέταζε ακόμη και την αλλαγή εργοδότη για καλύτερες δυνατότητες εξ αποστάσεως εργασίας.

Περισσότερες διακοπές χωρίς περισσότερη άδεια

Η νέα εργασιακή πραγματικότητα αλλάζει και τον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται οι διακοπές.

Σχεδόν ένας στους δύο εργαζομένους, ή 48%, σχεδιάζει μέσα στο 2026 να παρατείνει τις διακοπές ή μια σύντομη απόδρασή του δουλεύοντας εξ αποστάσεως. Παράλληλα, το 43% δηλώνει ότι έχει ήδη εργαστεί από έναν τουριστικό προορισμό χωρίς να χρησιμοποιήσει ημέρες από την ετήσια άδειά του.

Κυριότερο κίνητρο είναι η αποφυγή της επαγγελματικής εξουθένωσης, την οποία επικαλείται το 54% των ερωτηθέντων. Ακολουθούν ο περισσότερος χρόνος με οικογένεια και φίλους, με 53%, και η καλύτερη αξιοποίηση της ετήσιας άδειας, με 52%.

Σημαντικός παράγοντας είναι και το αυξημένο κόστος ζωής. Το 51% των εργαζομένων αναφέρει ότι η ακρίβεια το ωθεί να αξιοποιεί την υβριδική εργασία, ώστε να παρατείνει τις διακοπές χωρίς να χρειάζεται να πάρει περισσότερες ημέρες άδειας.

Η Αθήνα έχει το «πακέτο», αλλά χρειάζεται επενδύσεις

Το Wi-Fi παραμένει το σημαντικότερο φίλτρο επιλογής προορισμού, καθώς αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα για το 38% των εργαζομένων.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το βασικό μήνυμα για την Αθήνα. Η ελληνική πρωτεύουσα διαθέτει ήδη αρκετά από τα χαρακτηριστικά που αναζητά ο σύγχρονος ψηφιακός εργαζόμενος: ήπιο κλίμα, τουριστική υποδομή, πολιτισμό, σχετικά μεγάλη διαθεσιμότητα καταλυμάτων, ευέλικτους χώρους εργασίας και ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό πλαίσιο για digital nomads.

Από την άλλη πλευρά, η βελτίωση των ψηφιακών υποδομών, η ενίσχυση της ασφάλειας και κυρίως η συγκράτηση του κόστους διαμονής και καθημερινής ζωής αποτελούν τα σημεία στα οποία η Αθήνα θα πρέπει να βελτιωθεί.

Η 15η θέση δείχνει ότι η Αθήνα έχει ήδη μπει δυναμικά στον παγκόσμιο χάρτη του workcation. Το ερώτημα πλέον είναι αν μπορεί να μετατρέψει αυτό το συγκριτικό πλεονέκτημα σε μια σταθερή αγορά μακράς παραμονής, προσελκύοντας όχι μόνο περισσότερους τουρίστες αλλά και εργαζομένους υψηλότερου εισοδήματος που θα ζουν, θα εργάζονται και θα καταναλώνουν στην πόλη για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα.