Στην προτελευταία θέση της ΕΕ οι ελληνικοί μισθοί – Μόλις στο 45,3% του ευρωπαϊκού μέσου όρου

Στη δεύτερη χαμηλότερη θέση μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης παραμένει η Ελλάδα ως προς τον μέσο ετήσιο μισθό πλήρους απασχόλησης, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2025. Παρά τις διαδοχικές αυξήσεις των τελευταίων ετών, οι ελληνικές αποδοχές εξακολουθούν να υπολείπονται σημαντικά του ευρωπαϊκού μέσου όρου, καθώς αντιστοιχούν μόλις στο 45,3% αυτού.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι η μισθολογική απόσταση δεν περιορίζεται. Το 2025 οι μέσες ετήσιες αποδοχές στην Ελλάδα αυξήθηκαν με τον ίδιο ακριβώς ρυθμό με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, με αποτέλεσμα η χώρα να μην καταφέρει να καλύψει μέρος της διαφοράς.

Ειδικότερα, ο μέσος ετήσιος μισθός πλήρους απασχόλησης στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στα 18.772 ευρώ το 2025, έναντι 18.006 ευρώ το 2024, καταγράφοντας αύξηση 4,25%. Αντίστοιχα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο μέσος όρος ενισχύθηκε κατά 4,25%, φτάνοντας τα 41.464 ευρώ από 39.773 ευρώ έναν χρόνο νωρίτερα.

Με αυτά τα δεδομένα, η απόσταση μεταξύ των ελληνικών και των ευρωπαϊκών αποδοχών παραμένει ιδιαίτερα μεγάλη, καθώς ο μέσος εργαζόμενος πλήρους απασχόλησης στην ΕΕ λαμβάνει ετησίως 22.692 ευρώ περισσότερα από τον αντίστοιχο στην Ελλάδα.

Η μισθολογική απόσταση διευρύνεται σε απόλυτα μεγέθη

Η εξέλιξη των τελευταίων ετών δείχνει ότι οι ελληνικοί μισθοί κινούνται ανοδικά, χωρίς όμως να επιτυγχάνεται ουσιαστική σύγκλιση με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Το 2022 ο μέσος ετήσιος μισθός στην Ελλάδα ανερχόταν σε 16.515 ευρώ και το 2023 αυξήθηκε στα 17.110 ευρώ. Το 2024 διαμορφώθηκε στα 18.006 ευρώ, για να φτάσει το 2025 στα 18.772 ευρώ.

Συνολικά, μέσα σε τρία χρόνια οι ελληνικές αποδοχές αυξήθηκαν κατά 13,7%. Στην ΕΕ, ωστόσο, η αντίστοιχη αύξηση ήταν υψηλότερη, φτάνοντας το 16,2%. Ο ευρωπαϊκός μέσος μισθός από 35.671 ευρώ το 2022 ανήλθε σε 41.464 ευρώ το 2025.

Η διαφορά μεταξύ των δύο μεγεθών αποτυπώνει με σαφήνεια το πρόβλημα της μισθολογικής σύγκλισης. Το 2022 ο μέσος Έλληνας εργαζόμενος πλήρους απασχόλησης λάμβανε 19.156 ευρώ λιγότερα ετησίως από τον μέσο Ευρωπαίο. Το 2025 η απόσταση είχε αυξηθεί στα 22.692 ευρώ.

Η Ελλάδα ξεπερνά μόνο τη Βουλγαρία

Η θέση της χώρας στην ευρωπαϊκή κατάταξη παραμένει ιδιαίτερα χαμηλή, καθώς από τα 27 κράτη-μέλη μόνο η Βουλγαρία εμφανίζει χαμηλότερες μέσες ετήσιες αποδοχές, στα 16.201 ευρώ.

Ακόμη και αρκετές οικονομίες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης έχουν πλέον ξεπεράσει την Ελλάδα. Στην Ουγγαρία ο μέσος ετήσιος μισθός διαμορφώνεται στα 20.138 ευρώ, στη Ρουμανία στα 20.818 ευρώ και στη Σλοβακία στα 21.661 ευρώ.

Αντίστοιχα μεγάλη είναι η απόσταση και από τις χώρες της νότιας Ευρώπης. Στην Πορτογαλία οι μέσες ετήσιες αποδοχές φτάνουν τα 26.202 ευρώ, ενώ στην Ιταλία ανέρχονται σε 34.213 ευρώ και στην Ισπανία σε 35.125 ευρώ.

Στην κορυφή της κατάταξης βρίσκεται το Λουξεμβούργο, με μέσο ετήσιο μισθό 85.609 ευρώ. Ακολουθούν η Δανία με 73.500 ευρώ και η Ιρλανδία με 64.387 ευρώ.

Η εικόνα που προκύπτει από τα στοιχεία της Eurostat είναι ότι οι ονομαστικές αυξήσεις των ελληνικών μισθών δεν αρκούν μέχρι στιγμής για να περιορίσουν την απόσταση από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες. Με τις αποδοχές να παραμένουν κάτω από το μισό του κοινοτικού μέσου όρου και την Ελλάδα να βρίσκεται μόλις πάνω από τη Βουλγαρία, η ενίσχυση των εισοδημάτων και η ταχύτερη μισθολογική σύγκλιση εξακολουθούν να αποτελούν βασικές προκλήσεις για την ελληνική αγορά εργασίας.

Ελληνική βιομηχανία: Στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης σε ενέργεια, παραγωγικότητα και επενδύσεις

Σοβαρές αδυναμίες σε κρίσιμους τομείς ανταγωνιστικότητας εξακολουθεί να εμφανίζει η ελληνική βιομηχανία, με το υψηλό ενεργειακό κόστος, τη χαμηλή παραγωγικότητα, την περιορισμένη επενδυτική δραστηριότητα και τις δυσλειτουργίες του επιχειρηματικού περιβάλλοντος να αποτελούν τα μεγαλύτερα εμπόδια για την ανάπτυξή της. Τα ευρήματα προκύπτουν από τη μελέτη του Συνδέσμου Βιομηχανιών Ελλάδος (ΣΒΕ) για τη διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας, η οποία συγκρίνει τις επιδόσεις της Ελλάδας με εκείνες άλλων 23 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τα ενδιάμεσα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν σε ειδική εκδήλωση παρουσία του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Κωστή Χατζηδάκη, αναδεικνύοντας μια σημαντική αντίφαση: ενώ η ελληνική βιομηχανία έχει ενισχύσει την παραγωγή της τα τελευταία χρόνια, η πρόοδος αυτή δεν συνοδεύεται από ανάλογη βελτίωση των παραγωγικών επενδύσεων και της αποδοτικότητας.

Το ενεργειακό κόστος αναδεικνύεται στο σημαντικότερο ανταγωνιστικό μειονέκτημα. Η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση της κατάταξης των 24 χωρών ως προς το ενεργειακό περιβάλλον και την αξιοπιστία των δικτύων, με βαθμολογία 4,31 έναντι 6,26 του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Παράλληλα, η χαμηλή παραγωγικότητα και η ανεπαρκής συσσώρευση κεφαλαίου περιορίζουν τη δυνατότητα των επιχειρήσεων να μετατρέψουν την αύξηση της παραγωγής σε ισχυρότερη οικονομική επίδοση.

Η ενέργεια το μεγαλύτερο εμπόδιο για τις επενδύσεις

Η Ελλάδα κατατάσσεται στην 23η θέση ως προς το κόστος ηλεκτρικής ενέργειας για τους βιομηχανικούς καταναλωτές, ενώ βρίσκεται στην τελευταία θέση μεταξύ των 24 χωρών στο ποσοστό των επιχειρήσεων που θεωρούν το ενεργειακό κόστος ανασταλτικό παράγοντα για τις επενδύσεις.

Ενδεικτικό της έντασης του προβλήματος είναι ότι το 72% των επιχειρήσεων που συμμετείχαν στην έρευνα αναγνωρίζει την ενέργεια ως το μεγαλύτερο εμπόδιο για την υλοποίηση επενδυτικών σχεδίων. Επιπλέον, η χώρα καταλαμβάνει την 23η θέση τόσο στη διαφοροποίηση του ενεργειακού εφοδιασμού όσο και στον περιορισμό της εξάρτησης από εισαγωγές.

Η εικόνα αυτή επιβαρύνει ιδιαίτερα τις ενεργοβόρες βιομηχανίες, οι οποίες καλούνται να ανταγωνιστούν επιχειρήσεις άλλων ευρωπαϊκών χωρών με διαφορετικές συνθήκες ενεργειακού κόστους. Η αδυναμία εξασφάλισης ανταγωνιστικών τιμών ηλεκτρικής ενέργειας περιορίζει τα περιθώρια κερδοφορίας και δυσκολεύει την ανάληψη νέων επενδύσεων.

Παραγωγικότητα χωρίς αντίστοιχη αύξηση επενδύσεων

Η δεύτερη σημαντικότερη αδυναμία αφορά την παραγωγικότητα και την αποδοτικότητα της ελληνικής βιομηχανίας. Η Ελλάδα συγκεντρώνει βαθμολογία μόλις 2,84, έναντι 4,33 του ευρωπαϊκού μέσου όρου, καταλαμβάνοντας την τελευταία θέση στην ολική παραγωγικότητα των συντελεστών παραγωγής και στην ένταση των επενδύσεων παγίου κεφαλαίου.

Στην 23η θέση βρίσκεται επίσης ως προς το απόθεμα κεφαλαίου ανά εργαζόμενο, στοιχείο που αποτυπώνει τη χαμηλότερη κεφαλαιακή ενίσχυση της παραγωγικής διαδικασίας σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι ο όγκος της βιομηχανικής παραγωγής έχει αυξηθεί κατά 16,2% σε σύγκριση με το 2021, χωρίς όμως να έχει καταγραφεί αντίστοιχη ενίσχυση των παραγωγικών επενδύσεων. Η απόσταση αυτή υποδηλώνει ότι η αύξηση της δραστηριότητας δεν συνοδεύεται με τον ίδιο ρυθμό από εκσυγχρονισμό του εξοπλισμού, αναβάθμιση των εγκαταστάσεων και ενίσχυση της παραγωγικής δυναμικότητας.

Θεσμικά εμπόδια και υστέρηση στην πράσινη μετάβαση

Αδύναμη παραμένει και η εικόνα της Ελλάδας ως προς το θεσμικό και επιχειρηματικό περιβάλλον. Η χώρα κατατάσσεται στην 23η θέση στον χρόνο επίλυσης αστικών και εμπορικών διαφορών, ενώ βρίσκεται στην 20ή θέση ως προς τον χρόνο που απαιτείται για την απόκτηση άδειας λειτουργίας μιας επιχείρησης.

Ακόμη πιο αρνητική είναι η επίδοση στην πρόσβαση σε χρηματοδότηση, όπου η Ελλάδα καταλαμβάνει την τελευταία θέση μεταξύ 17 χωρών που εξετάστηκαν. Η δυσκολία εξασφάλισης κεφαλαίων αποτελεί πρόσθετο εμπόδιο για τις επιχειρήσεις που επιδιώκουν να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους ή να επενδύσουν σε νέες τεχνολογίες.

Σημαντική υστέρηση καταγράφεται και στην πράσινη μετάβαση. Η ελληνική μεταποίηση βρίσκεται στην τελευταία θέση ως προς τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου ανά μονάδα προστιθέμενης αξίας, ενώ στην 22η θέση βρίσκεται το ποσοστό των επιχειρήσεων που έχουν πραγματοποιήσει επενδύσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Η μελέτη εντοπίζει, πέρα από τις συγκεκριμένες αδυναμίες, προβλήματα που σχετίζονται με το μικρό μέγεθος των ελληνικών επιχειρήσεων, τον περιορισμένο τεχνολογικό εκσυγχρονισμό, την εξαγωγική δραστηριότητα και την ανανέωση του ανθρώπινου δυναμικού.

Τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της ελληνικής βιομηχανίας

Η εικόνα δεν είναι, ωστόσο, αρνητική σε όλους τους δείκτες. Η Ελλάδα εμφανίζει αξιόλογες επιδόσεις στην καινοτομία προϊόντων, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση μεταξύ 22 χωρών στο ποσοστό των επιχειρήσεων που εισήγαγαν νέα ή σημαντικά βελτιωμένα προϊόντα.

Παράλληλα, βρίσκεται στην πέμπτη θέση στον δείκτη ανταγωνιστικότητας τιμών και ποιότητας των προϊόντων της, γεγονός που καταδεικνύει ότι ένα τμήμα της ελληνικής βιομηχανίας διατηρεί σημαντική θέση στην αγορά μέσα από τον συνδυασμό ποιότητας και τιμολόγησης.

Το χαμηλό κόστος εργασίας αποτελεί επίσης ένα από τα βασικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της χώρας, καθώς η Ελλάδα καταλαμβάνει την πρώτη θέση στη σχετική ευρωπαϊκή κατάταξη. Ωστόσο, η συγκεκριμένη επίδοση συνδέεται και με το επίπεδο των μισθών, το οποίο εξακολουθεί να υπολείπεται σημαντικά άλλων ευρωπαϊκών οικονομιών.

Με βάση τα ευρήματα, ο ΣΒΕ θέτει ως προτεραιότητες τη μείωση του ενεργειακού κόστους, την ενίσχυση των παραγωγικών επενδύσεων, την απλούστευση του θεσμικού πλαισίου, τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη των δεξιοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού.

ΣΒΕ: Νέος δείκτης για τη μέτρηση της ανταγωνιστικότητας

Τη σημασία της συστηματικής αποτύπωσης των αδυναμιών και των πλεονεκτημάτων της ελληνικής βιομηχανίας υπογράμμισε η πρόεδρος του ΣΒΕ, Λουκία Σαράντη, παρουσιάζοντας τη μεθοδολογία που αναπτύσσεται σε συνεργασία με την Deloitte.

Όπως ανέφερε, ο Σύνδεσμος αποφάσισε να συμβάλει στην εθνική προσπάθεια για τη βιομηχανία μέσα από μια συστηματική αξιολόγηση της ανταγωνιστικότητάς της, με τη δημιουργία του Σύνθετου Δείκτη Διαρθρωτικής Ανταγωνιστικότητας της Βιομηχανίας.

Ο νέος δείκτης θα επιτρέπει την αναλυτική παρακολούθηση των επιδόσεων της Ελλάδας και τη σύγκρισή τους κάθε χρόνο με εκείνες άλλων 23 ευρωπαϊκών χωρών. Στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα σταθερό εργαλείο αξιολόγησης, το οποίο θα καταγράφει την πρόοδο ή την επιδείνωση σε επιμέρους τομείς και θα βοηθά στον εντοπισμό των παρεμβάσεων που απαιτούνται για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας.

Μεταφορά συντελεστή δόμησης: Πού σχεδιάζονται αυξήσεις στα βόρεια προάστια – Οι 91 ζώνες και τα 1,85 εκατ. τ.μ.

Σε ένα διαφορετικό, αλλά πολύ ενδιαφέρον θέμα τώρα. Τη δυνατότητα σημαντικής αύξησης της επιτρεπόμενης δόμησης σε επιλεγμένες περιοχές της χώρας προβλέπει ο σχεδιασμός για τις Ζώνες Υποδοχής Συντελεστή Δόμησης (ΖΥΣ), ανοίγοντας τον δρόμο για την αξιοποίηση οικοδομικών δικαιωμάτων που σήμερα παραμένουν ανενεργά. Οι πρώτες μελέτες αφορούν 91 ζώνες σε 26 δημοτικές ενότητες και εκτιμούν ότι θα μπορούσαν να υποδεχθούν πρόσθετη δόμηση συνολικής επιφάνειας 1.854.688 τ.μ.

Στην Αττική συγκεντρώνεται μεγάλο μέρος των προτεινόμενων παρεμβάσεων, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα βόρεια προάστια, όπου σε συγκεκριμένα οικοδομικά τετράγωνα εξετάζονται αυξήσεις των συντελεστών δόμησης. Ενδεικτικά, στη Νέα Ιωνία ο συντελεστής θα μπορούσε να μεταβληθεί από 0,80 σε 1,40. Σε οικόπεδο 500 τ.μ., αυτό σημαίνει ότι η επιφάνεια που μπορεί να προσμετρηθεί στη δόμηση αυξάνεται από 400 σε 700 τ.μ., υπό την προϋπόθεση ότι το ακίνητο βρίσκεται σε εγκεκριμένη ζώνη και ο ιδιοκτήτης αποκτήσει τα αντίστοιχα δικαιώματα.

Η συγκεκριμένη διαδικασία αποτελεί τον πυρήνα του θεσμού της μεταφοράς συντελεστή δόμησης. Ιδιοκτήτες ακινήτων που δεν μπορούν να εξαντλήσουν την επιτρεπόμενη δόμηση, κυρίως λόγω καθεστώτος προστασίας, θα έχουν τη δυνατότητα να μεταβιβάσουν τα σχετικά δικαιώματα σε ιδιοκτήτες οικοπέδων που βρίσκονται σε περιοχές οι οποίες θα έχουν χαρακτηριστεί ως Ζώνες Υποδοχής Συντελεστή Δόμησης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν, ο πρώτος κύκλος του σχεδιασμού περιλαμβάνει συνολικά 194 προτεινόμενες ζώνες σε 50 δημοτικές ενότητες. Οι 91 ζώνες της πρώτης ομάδας καλύπτουν τον Βόρειο Τομέα Αθηνών, καθώς και περιοχές της Αχαΐας, του Ηρακλείου, των Χανίων, της Μαγνησίας, της Φθιώτιδας, της Αργολίδας, της Δράμας και της Καστοριάς.

Πού σχεδιάζονται αυξήσεις στα βόρεια προάστια

Για τον Βόρειο Τομέα Αθηνών προβλέπονται 25 ζώνες, στις οποίες θα μπορούσε να προστεθεί συνολική δόμηση περίπου 584.405 τ.μ. Οι προτεινόμενες μεταβολές δεν είναι ομοιόμορφες, καθώς διαφοροποιούνται ανά δήμο και, κυρίως, ανά οικοδομικό τετράγωνο.

Ειδικότερα, οι μελέτες εξετάζουν τις ακόλουθες αυξήσεις:

Στη Λυκόβρυση, από 0,80 σε 1,00.

Στο Ψυχικό και τη Φιλοθέη, από 0,60 σε 0,80.

Στο Νέο Ψυχικό, από 1,20 σε 1,30.

Σε βιομηχανικές ζώνες της Μεταμόρφωσης και της Νέας Ιωνίας, από 1,00 σε 1,60.

Οι διαφοροποιήσεις αυτές δείχνουν ότι η δυνατότητα πρόσθετης δόμησης δεν θα αφορά οριζόντια κάθε ακίνητο μιας δημοτικής ενότητας. Η ακριβής θέση του οικοπέδου και η ένταξή του σε συγκεκριμένο οικοδομικό τετράγωνο θα καθορίζουν εάν και σε ποιον βαθμό θα μπορεί να αξιοποιήσει τη νέα δυνατότητα.

Παράλληλα, ξεχωριστές μελέτες εξετάζουν την Ανατολική Αττική, όπου η πρώτη εναλλακτική πρόταση προβλέπει δυνατότητα πρόσθετης δόμησης 1.046.013 τ.μ. σε 37 ζώνες. Σε συνδυασμό με τις προτάσεις για τον Βόρειο Τομέα, η δυνητική πρόσθετη δόμηση στις δύο περιοχές της Αττικής φτάνει περίπου τα 1,63 εκατ. τ.μ.

Γιατί ξεχωρίζουν οι Αχαρνές

Στην Ανατολική Αττική, το μεγαλύτερο μέρος των προτεινόμενων ζωνών συγκεντρώνεται στις Αχαρνές, οι οποίες διαθέτουν 21 από τις συνολικά 37 ζώνες της μελέτης. Ακολουθούν η Παλλήνη με έξι ζώνες, το Κρυονέρι με τέσσερις, ο Γέρακας με τρεις, ο Άγιος Στέφανος με δύο και η Άνοιξη με μία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η δεύτερη εναλλακτική πρόταση της μελέτης, καθώς προβλέπει διαφοροποίηση των αυξήσεων ακόμη και μέσα στην ίδια ζώνη, ανάλογα με τη θέση του οικοπέδου. Σε τμήματα 12 ζωνών εξετάζεται μεγαλύτερη ενίσχυση του συντελεστή κοντά σε βασικούς οδικούς άξονες και συγκοινωνιακούς κόμβους, ενώ προβλέπονται μικρότερες αυξήσεις σε εσωτερικούς δρόμους κατοικίας ή σε περιοχές κοντά σε ρέματα.

Η προσέγγιση αυτή αποτυπώνει την προσπάθεια να συνδεθεί η πρόσθετη οικοδομική δυνατότητα με τα χαρακτηριστικά κάθε περιοχής και την πρόσβαση σε βασικές υποδομές, αντί να εφαρμοστεί μια ενιαία αύξηση σε ολόκληρες δημοτικές ενότητες.

Πώς θα αξιοποιούν οι ιδιοκτήτες διατηρητέων τα ανενεργά δικαιώματα

Σημαντικό όφελος από την εφαρμογή του θεσμού αναμένεται να έχουν οι ιδιοκτήτες διατηρητέων κτιρίων και άλλων ακινήτων που υπόκεινται σε περιορισμούς δόμησης. Σε πολλές περιπτώσεις, οι όροι προστασίας δεν επιτρέπουν την εξάντληση του συντελεστή που αντιστοιχεί στο οικόπεδο, με αποτέλεσμα μέρος των οικοδομικών δικαιωμάτων να παραμένει αναξιοποίητο.

Μέσω της Ψηφιακής Τράπεζας Γης, οι ιδιοκτήτες θα μπορούν να διαθέτουν τους σχετικούς τίτλους μεταφοράς συντελεστή δόμησης. Από την άλλη πλευρά, ιδιοκτήτες ακινήτων εντός εγκεκριμένων Ζωνών Υποδοχής θα μπορούν να αγοράζουν αυτά τα δικαιώματα, αυξάνοντας την επιτρεπόμενη δόμηση στο δικό τους ακίνητο, μέχρι τα όρια που θα προβλέπονται για τη συγκεκριμένη ζώνη.

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, υπάρχουν ήδη 3.837 ενεργοί τίτλοι μεταφοράς συντελεστή δόμησης, οι οποίοι αντιστοιχούν σε περίπου 428.600 τ.μ. οικοδομικών δικαιωμάτων. Η ενεργοποίηση των νέων ζωνών θα μπορούσε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την αξιοποίηση αυτών των δικαιωμάτων μέσα από οργανωμένες συναλλαγές.

Το ζήτημα των υποδομών και τα επόμενα βήματα

Η αύξηση της δόμησης δημιουργεί, ωστόσο, και ένα σημαντικό ζήτημα για τις περιοχές που θα υποδεχθούν πρόσθετα οικοδομικά δικαιώματα: την επάρκεια των υφιστάμενων υποδομών. Οι δρόμοι, οι κοινόχρηστοι χώροι και οι διαθέσιμες υπηρεσίες θα πρέπει να μπορούν να εξυπηρετήσουν τον επιπλέον πληθυσμό που ενδέχεται να εγκατασταθεί.

Ενδεικτικά, για τον Βόρειο Τομέα Αθηνών η μελέτη εκτιμά ότι η δυνητική αύξηση του πληθυσμού θα μπορούσε να φτάσει περίπου τους 9.500 κατοίκους. Πρόκειται για μια παράμετρο που καθιστά κρίσιμη την αξιολόγηση των επιπτώσεων σε κάθε περιοχή πριν οριστικοποιηθούν οι νέοι όροι.

Οι προτάσεις δεν αποτελούν ακόμη οριστικές αποφάσεις. Θα ακολουθήσει δημόσια διαβούλευση και στη συνέχεια οι τελικοί όροι για κάθε ζώνη θα καθοριστούν με προεδρικά διατάγματα, τα οποία θα υποβληθούν στον έλεγχο του Συμβουλίου της Επικρατείας. Παράλληλα, απαραίτητη προϋπόθεση για την πρακτική εφαρμογή του σχεδίου είναι η λειτουργία της Ψηφιακής Τράπεζας Γης.

Το εγχείρημα επιχειρεί να συνδυάσει δύο στόχους: την οικονομική αξιοποίηση ανενεργών οικοδομικών δικαιωμάτων και την κατεύθυνση της πρόσθετης δόμησης σε περιοχές που θα έχουν επιλεγεί για να την υποδεχθούν. Το κατά πόσο αυτή η ισορροπία θα επιτευχθεί θα εξαρτηθεί από τους τελικούς συντελεστές, τα όρια κάθε ζώνης και την πραγματική δυνατότητα των τοπικών υποδομών να αντέξουν την πρόσθετη οικιστική ανάπτυξη.