Η στεγαστική κρίση

Η μελέτη της διαΝΕΟσις, η οποία πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ)  αναφέρεται εκτενώς στο πώς άλλες χώρες, κυρίως ευρωπαϊκές, διαχειρίζονται αντίστοιχα προβλήματα πρόσβασης σε προσιτή στέγη.

Στην Αυστρία, περίπου 1 στις 5 κατοικίες διατίθενται ως ενοικιαζόμενες κοινωνικές κατοικίες.

Στη Γαλλία, η κοινωνική στέγαση έχει επίσης μακρά ιστορία και αντιστοιχεί περίπου στο 14% του αποθέματος κατοικιών, οι οποίες είναι συνήθως ενοικιαζόμενες.

Το γαλλικό κράτος προσφέρει ακόμη επιδόματα ενοικίου, άτοκα δάνεια για αγορά πρώτης κατοικίας και φορολογικά κίνητρα σε ιδιοκτήτες που νοικιάζουν σε χαμηλότερες τιμές.

Η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία έχουν περιορισμένη κοινωνική στέγαση. Ωστόσο, γίνονται πιο ενεργές τα τελευταία χρόνια: Δημιουργούν νέους δημόσιους φορείς στέγασης, αξιοποιούν κενά ακίνητα και ενισχύουν τα επιδόματα.

Σημειώνεται, ότι το στεγαστικό πρόβλημα της χώρας τα τελευταία χρόνια έχει λάβει εκρηκτικές διαστάσεις εξαιτίας της συνεχούς αύξησης που καταγράφουν οι δαπάνες στέγασης.

Αρκεί να σημειωθεί ότι το 2024 στη χώρα μας η δαπάνη στέγασης άγγιζε το 35,5% του διαθέσιμου εισοδήματος, που αποτελεί με διαφορά την υψηλότερη τιμή μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σύμφωνα με τις καταγραφές του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ στην ενδιάμεση έκθεση για την οικονομία και την απασχόληση το 2025, το στεγαστικό πρόβλημα συνιστά μια δυνητική εστία μακροχρηματοπιστωτικής αστάθειας.

Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο – που δείχνει την οξύτητα του προβλήματος – καταγράφει τα εξής: ένας στους τρείς (το 28,9% του πληθυσμού) διαβιούσε – το 2024 – σε νοικοκυριά όπου το στεγαστικό κόστος ήταν μεγαλύτερο του 40% του διαθέσιμου εισοδήματός τους. Πρόκειται για ποσοστό που παραμένει το υψηλότερο μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ και καταδεικνύει μια υπερβολική επιβάρυνση από το κόστος στέγασης.

Πηγή: Οικονομικός Ταχυδρόμος