|
Τα
εμβληματικά απολιθώματα
της Λαϊκής Δεξιάς που
συντάσσονται με το
εγχείρημα του Αντώνη
Σαμαρά υιοθέτησαν εξ
αρχής τις ακραίες θέσεις
του ιδεολογικού
καθοδηγητή τους. Ήταν δε
σαφές πώς αυτά τα
απαξιωμένα από την ίδια
την πολιτική
πραγματικότητα, η οποία
τα έχει κατηγοριοποιήσει
ως «πολιτικές
δευτεράντζες» εντός της
ίδιας της Πειραιώς,
επιμένουν να
διαδραματίζουν ρόλο 5ης
Φάλαγγας. Τα ομόφυλα
ζευγάρια είναι το βασικό
επιχείρημά τους ελλείψει
κάποιας άλλης σοβαρής
επιχειρηματολογίας.
Μόλις την Παρασκευή που
μας πέρασε οι κ.κ.
Μηταράκης και Λαζαρίδης
ατύπως πλην σαφώς έθεσαν
θέμα παραίτησης της
Υπουργού Παιδείας,
κυρίας Ζαχαράκη, αν και
εφόσον δεν αποσύρει
πάραυτα τα εν λόγω
βιβλία. Ζητείται
«Ιφιγένεια» προφανώς. Ο
κ. Μηταράκης μάλιστα
παρέπεμψε στο Σύνταγμα,
κατά το οποίο, σύμφωνα
με τον Χιώτη πολιτικό, η
οικογένεια είναι απόλυτη
προτεραιότητα. Βέβαια, ο
κ. Μηταράκης αγνοεί και
μάλιστα προκλητικά πως
το Σύνταγμα ουδόλως
αναφέρεται στην
οικογένεια ως
προτεραιότητα. Αλλά για
να έχουμε καλό ρώτημα,
για ποια οικογένεια
μιλάμε. Αυτές των
γυναικοκτονιών, εκείνες
των κακοποιημένων
παιδιών, εκείνες των
διαλυμένων σπιτιών,
εκείνες που βλέπουν ή
συνομιλούν με τα παιδιά
τους φευγαλέα μεταξύ
πρωινού και ενδεχομένως
βραδινού για κάποια
δευτερόλεπτα. Μιλάμε για
την οικογένεια της εν
Χριστώ αδελφότητας (της
γνωστής Ενορίας) στα
Σεπόλια με τον γνωστό
μικροεπιχειρηματία που
εξέδιδε τη 12χρονη, του
οποίου η σύζυγος ήταν
Δημοτική Σύμβουλος του
πρώην Δημάρχου Αθηναίων,
ή την άλλη οικογένεια
της Κυψέλης με τους
«Illouminati». Αν είναι
να μιλήσουμε και για τα
χρηστά ήθη των στρέιτ με
κάργα την τεστοστερόνη,
ε, τότε ας θυμηθούμε τη
συμπεριφορά δύο εξ αυτών
στην 15χρονη στο Αγρίνιο
προ ημερών με τους κατά
συρροή βιασμούς. Για
ποια οικογένεια και για
ποιους άνδρες μιλούν οι
κύριοι Μηταράκης,
Λαζαρίδης και συντροφία
άραγε;
Μήπως όλοι όσοι
ευθυγραμμίζονται πίσω
από το νέο πολιτικό
εγχείρημα του Αντώνη
Σαμαρά ή πίσω από το ήδη
γερασμένο εγχείρημα του
Κυριάκου Βελόπουλου, με
την ελπίδα να αποκτήσουν
κάποιο στασίδι στον ήλιο
της «Γαλάζιας
Υπερπαράταξης», κάτι
αντίστοιχο με «Γαλάζια
Πατρίδα» των
αρρωστημένων Γκρίζων
Λύκων της απέναντι
όχθης, θα πρέπει κάποια
στιγμή να αναρωτηθούν
στα σοβαρά και να
ζητήσουν κάποια βοήθεια
από τους ειδικούς
σχετικά με την έκδηλη
φοβία τους σε ό,τι αφορά
μία διαφορετική ερωτική
ζωή; Δεν εξηγείται
αλλιώς. Τέτοια υστερία
και τέτοιος ιδεολογικός
οίστρος.
Ας
προετοιμαστούμε λοιπόν,
διότι στις επερχόμενες
εκλογές θα πρέπει ο
καθένας να επιλέξει με
ποιους θα πάει και
ποιους θα αφήσει. Και
δεν είναι καθόλου
σίγουρο πώς οι
διαχωριστικές γραμμές
είναι ξεκάθαρα
χαραγμένες. Στα καφενεία
της συμφοράς κυκλοφορεί
ήδη το ιδεολογικό μοτίβο
ότι οι πολιτικοί που
κατεβαίνουν με τον
Σαμαρά ούτε είναι ούτε
θα πρέπει να αισθάνονται
προδότες της παράταξης.
Αντίθετα, θα πρέπει να
βροντοφωνάζουν πώς αυτοί
εκπροσωπούν την
παραταξιακή καθαρότητα.
Παρακολουθείστε τι
συμβαίνει στη Βόρειο
Ελλάδα. Οι δημοσκόποι
ανιχνεύουν την
πραγματική αγωνία της
Νέας Δημοκρατίας να
ξεπεράσει καθαρά τον
Βελόπουλο (και όχι
βραχεία κεφαλή), χωρίς
να καταγράφεται ακόμη η
σφήνα Σαμαρά. Μιλάμε
μεταξύ των άλλων και για
την Κεντρική Μακεδονία,
η οποία καθορίζει μόνη
της το 16% του εκλογικού
αποτελέσματος.
Το
ίδιο θα πρέπει να
αισθάνονται οι ακόλουθοι
του κράχτη των
«κηραλοιφών» ή της
κυρίας εκ Θεσσαλονίκης
που τα έχει βάλει με
τους «Γύφτους» και της
άλλης που διαλαλεί την
ανύπαρκτη πολιτική
πραμάτεια της στους
στρατέους και το
παπαδαριό, που είναι οι
δύο μοναδικές πιάτσες
όπου μπορεί να αλιεύσει
το μίζερο μονοψήφιο
ποσοστό της, το οποίο,
ως φαίνεται, δεν θα της
επιτρέψει να πάρει το
εισιτήριο για τη Βουλή.
Ναι, αυτή με τις
αμβλώσεις.
Ε,
λοιπόν, δεν είναι έτσι.
Σε αυτήν τη χώρα
καταφέραμε τουλάχιστον
να γνωριστούμε καλύτερα
και να ξεχωρίζουμε τις
σκιές μας. Μπορεί η
Δημοκρατία μας να μην
είναι από τις καλύτερες,
αλλά ήδη διαπιστώνουμε
πώς υπάρχουν και
χειρότερες. Και μάλιστα
κοντά μας. Πολύ κοντά
μας. Στη δική μας Δύση.
Θα πρέπει λοιπόν να
ξεκαθαρίσουμε για τι
μιλάμε, με ποιους μιλάμε
και για ποιους μιλάμε.
Τουλάχιστον για να
ξέρουμε την ώρα της
κάλπης ποιους θα
ψηφίσουμε.
Νίκος Γεωργιάδης
(Athens Voice)
|
