|
Αυτό δεν μπορεί να
συνεχιστεί.
Η
Ευρωπαϊκή Επιτροπή
αναμενόταν να
παρουσιάσει μια
ολοκληρωμένη στρατηγική
για τη Μέση Ανατολή κατά
το δεύτερο τρίμηνο του
2026. Η προθεσμία αυτή
έχει παρέλθει και η
Επιτροπή δικαιολογεί την
καθυστέρηση λόγω της
αβεβαιότητας στην
περιοχή. Όμως, η
αβεβαιότητα είναι
ακριβώς ο λόγος για τον
οποίο η Ευρώπη
χρειάζεται μια
ολοκληρωμένη στρατηγική.
Όχι για να προβλέψει το
μέλλον, αλλά για να
κωδικοποιήσει τις αρχές
και τους τρόπους
αντίδρασης της.
Για
τους ευρωπαίους
Σοσιαλιστές και
Δημοκράτες (S&D), οι
αρχές είναι σαφείς:
διεθνές δίκαιο,
ανθρώπινα δικαιώματα,
ειρήνη, ασφάλεια. Η λύση
των δύο κρατών να
παραμείνει στο επίκεντρο
της ευρωπαϊκής
πολιτικής, με σεβασμό
στο δικαίωμα του Ισραήλ
στην ασφάλεια και των
Παλαιστινίων για
αυτοδιάθεση. Η Ευρώπη να
ανταποκριθεί στον
ευρύτερο μετασχηματισμό
που βρίσκεται σε εξέλιξη
— από τη Γάζα και τη
Δυτική Όχθη έως τον
Λίβανο, τη Συρία, το
Ιράν και τον Κόλπο.
Αυτό απαιτεί κάτι
περισσότερο από
δηλώσεις. Απαιτεί
ξεκάθαρες πολιτικές
επιλογές.
Πρώτον, η Ευρώπη πρέπει
να ενισχύσει τους
θεσμούς δράσης της. Εάν
επιθυμεί να είναι
γεωπολιτικός παράγοντας,
χρειάζεται μια
πραγματικά ευρωπαϊκή
εξωτερική πολιτική —όχι
απλώς 27 εξωτερικές
πολιτικές που
λειτουργούν παράλληλα.
Δεύτερον, να
υπερασπιστεί τη διεθνή
δικαιοσύνη. Το Διεθνές
Ποινικό Δικαστήριο ICC,
δεν μπορεί να
αντιμετωπίζεται ως
θεσμός του οποίου η
εξουσία ισχύει μόνο όταν
είναι πολιτικά βολικό.
Να προστατεύσει το
Δικαστήριο και τα
στελέχη του,
ενεργοποιώντας τα
εργαλεία που θα το
θωρακίσουν από κυρώσεις
τρίτων χωρών.
Τρίτο, με βάση τα
κονδύλια που ήδη
διαθέτει στην περιοχή,
να δημιουργήσει έναν
ισχυρό οικονομικό
πολυετή μηχανισμό για
την ανασυγκρότηση και
την ανάκαμψη της Γάζας,
ενισχύοντας παράλληλα
την Παλαιστινιακή Αρχή
και στηρίζοντας την
αξιόπιστη διακυβέρνηση
με μεταρρυθμίσεις. Η
ανοικοδόμηση να συμβάλει
στη δημιουργία των
θεμελίων ενός βιώσιμου
παλαιστινιακού κράτους
και μιας διαρκούς
ειρήνης.
Τέλος, η Ευρώπη δεν
πρέπει να συμμετέχει σε
ρυθμίσεις που
κινδυνεύουν να
μετατρέψουν την
οικοδόμηση της ειρήνης
σε μια διαδικασία που
κυριαρχείται από μια
στενή ομάδα κρατών,
περιθωριοποιώντας
παράλληλα τον ΟΗΕ, το
διεθνές δίκαιο και τους
Παλαιστίνιους. Ένα
αποκαλούμενο «Συμβούλιο
Ειρήνης» δεν μπορεί να
υποκαταστήσει μια χωρίς
αποκλεισμούς, νόμιμη και
διεθνώς εδραιωμένη
πολιτική διαδικασία.
Αυτά δεν είναι αφηρημένα
θεσμικά ζητήματα.
Καθορίζουν αν η Ευρώπη
θα έχει οποιαδήποτε
επιρροή στο νέο κόσμο
που διαμορφώνεται στην
περιοχή μας.
Για
χρόνια υποστηρίζουμε μια
συνεπή ευρωπαϊκή
προσέγγιση. Πριν δύο
χρόνια είχαμε επισκεφθεί
την Αίγυπτο, το Ισραήλ,
τη Δυτική Όχθη και το
Λίβανο, ακούσαμε την
ισραηλινή και
παλαιστινιακή κοινωνία
των πολιτών,
συνεργαστήκαμε με
πολιτικούς ηγέτες και
πιέσαμε το Κοινοβούλιο
να υπερασπιστεί μια
μόνιμη κατάπαυση του
πυρός, την πρόσβαση της
ανθρωπιστικής βοήθειας,
τη λογοδοσία και μια
πραγματική λύση δύο
κρατών. Η Task Force για
τη Μέση Ανατολή της
οποίας έχω την τιμή να
προεδρεύω, συνέβαλε στη
μετατροπή αυτής της
δέσμευσης σε διαρκή
πολιτική προσπάθεια.
Αυτό έγινε ακόμα πιο
εμφανές στη διήμερη
Διεθνή Διάσκεψη που
διοργανώσαμε στις
Βρυξέλλες στις 9 και 10
Σεπτεμβρίου, με
συμμετοχή πολιτικών
εκπροσώπων, ακαδημαϊκών
κι εκπροσώπων της
κοινωνίας των πολιτών,
από Ισραήλ, Παλαιστίνη,
Αίγυπτο, Λίβανο, ΗΠΑ,
EE, όπου συζητήσαμε το
περιεχόμενο της
στρατηγικής αυτής.
Το
μήνυμα πρέπει να είναι
απλό: Η Ευρώπη δεν
μπορεί να περιμένει να
γίνει η Μέση Ανατολή
λιγότερο αβέβαιη, πριν
αποφασίσει τι
αντιπροσωπεύει.
Εάν
η Ευρώπη θέλει να έχει
μια θέση στο τραπέζι,
πρέπει επιτέλους να
προσφέρει συγκεκριμένες
λύσεις.
Γιάννης Μανιάτης (Το
Βήμα)
|
