|
Ο (μετά)κευνσιανος
λοιπόν καθηγητής
οικονομικών
Thomas
Picketty
και η ερευνητική του
ομάδα, μιλούν μόνο μέσα
από αποτελέσματα μελετών
και δεδομένων, με
επιστημονική ερμηνευτική
τεχνογνωσία (και όχι με
κοινωνική υπολογιστική
μηχανική). Και μιλούν
για την ξεχασμένη έννοια
στην οικονομία : την
«Δικαιοσύνη» όπως αυτή
προκύπτει από την
«δίκαιη κατανομή»
Ο Pikketty
και οι συνεργάτες του
μας δείχνουν τα
τελευταία χρόνια πως
αυτές οι εξαντλητικές
μελέτες με τα άπειρα
data
περί εισοδημάτων,
φορολογικών συντελεστών
και άλλων μεγεθών του
βιοτικού επιπέδου μας,
παράγουν επιστημονικά
συμπεράσματα ώστε να
υιοθετηθούν
«ποσοτικοποιημένα» αλλά
βιώσιμα οφέλη για τις
κοινωνίες.
Η βελτιστοποίηση τέτοιων
πορισμάτων μας φέρνει
αντιμέτωπους με μια
πραγματικότητα : όσο και
αν μεγαλώσουν τα
παραγόμενα πλούτη, (πχ
με την τεχνητή νοημοσύνη
ή το πλασματικό κεφάλαιο
που αυτοαναπαράγεται
χωρίς κέρδη από
παραγωγή) όσο και αν
μεγεθύνεται το ΑΕΠ στον
δυτικό φιλελεύθερο
κόσμο, η ισοκατανομή του
πλούτου δεν υφίσταται ως
τέτοια, δεν συμβαίνει ως
μηχανικό αυτόματο (ο
μύθος των trickle
down
economics).
Απαιτείται ταυτόχρονη
ρύθμιση, δηλαδή δομική
θεσμική παρέμβαση, από
τις κυβερνήσεις στις
αγορές και στις
οικονομίες.
Μπορεί λοιπόν η λέξη
φορολογία να τρομάζει
φτωχούς, μικρομεσαίους
και πλούσιους, είναι
όμως όχι απλά ένα
εργαλείο αναδιανομής του
πλούτου, αλλά και ένας
ειδικός μηχανισμός
αναδιάρθρωσης της
σύνθεσης του οργανικού
κέρδους( ως «συμμέτοχο
μέρισμα» της κοινωνικής
κινητικότητας)
Χθες λοιπόν ο
Thomas
Piketty
δημοσίευσε μια ογκώδη
Έκθεση για την Παγκόσμια
Δικαιοσύνη (παραθέτω τα
στοιχεία και μια
ερμηνευτική παράγραφο
της από το blog
της Myrto
Letsou)
«προτείνοντας φόρο
περιουσίας έως 20% στους
δισεκατομμυριούχους,
φόρο εισοδήματος έως 90%
για τα εξαιρετικά υψηλά
εισοδήματα, πλήρη
απαγόρευση των ορυκτών
καυσίμων και την ίδρυση
ενός Διεθνούς Ταμείου
Δικαιοσύνης»
Πάλι η Myrto
Letsou
μας υποδεικνύει ότι
υπάρχει και «πρόσφατη
μελέτη που δημοσιεύτηκε
στο VoxEU
του Centre
Economic
Policy
Research,
η οποία χρησιμοποίησε
ένα πολυεθνικό
μακροοικονομικό
υπόδειγμα για να
αξιολογήσει τις
πραγματικές συνέπειες
του παγκόσμιου ελάχιστου
εταιρικού φόρου 15%»
Το συμπέρασμα της
έρευνας είναι εξαιρετικά
ενθαρρυντικό: «τα
παγκόσμια οφέλη
ευημερίας είναι θετικά
και το κυριότερο,
αποδεικνύονται ανθεκτικά
ακόμη και αν οι ΗΠΑ
απέχουν από το
προτεινόμενο σύστημα».
Σήμερα φρονώ ταπεινά ότι
η μεγάλη διαφορά, η
μεγάλη απόσταση μεταξύ
νεοφιλελεύθερων και
μετακευνσιανών
οικονομολόγων, βρίσκεται
στην μηχανική της
μέγιστης μείωσης της
τεχνητής μετατόπισης
κερδών διεθνώς (για
φοροαποφυγή και
αποθησαύριση).
Το μείζον ζητούμενο της
παγκόσμιας οικονομικής
πολιτικής (για την
περίφημη «συμμετρία»
κατανομής πλούτου) είναι
ο περιορισμός του
επιθετικού φορολογικού
ανταγωνισμού.
Και
όπως σωστά λέει πάλι η
Myrto
Letsou:
«Η φορολόγηση του
κεφαλαίου δεν χρειάζεται
ούτε διεθνή ομοφωνία
ούτε επικλήσεις στο
συναίσθημα. Χρειάζεται
θεσμούς, συγκεκριμένους
συντελεστές και
αυστηρούς μηχανισμούς
επιβολής.Το θεσμικό αυτό
πλαίσιο δεν αποτελεί
μακρινή θεωρία, αλλά μια
πραγματικότητα σε
εξέλιξη: 147 χώρες
συμμετέχουν ήδη στο
Inclusive
Framework
του ΟΟΣΑ και οι αναλυτές
εκτιμούν ότι τα έσοδα
από τους εταιρικούς
φόρους στην ΕΕ θα
αυξάνονται κατά 7,1%
ετησίως (περίπου 26 δις
€)»
Δεν μιλάμε λοιπόν για
μια ουτοπία, αλλά για
μια νέα παγκόσμια
οικονομική αρχιτεκτονική
που οικοδομείται αυτη τη
στιγμή – και πρέπει όλες
οι χώρες να συμμετέχουν
ενεργά…
|
