Αλλά στην πραγματικότητα, αυτά τα περιορισμένα πλήγματα έχουν σχεδιαστεί για να αυξήσουν την πίεση στους Ιρανούς ώστε να αποδεχτούν μια συμφωνία που θα ταιριάζει στην ατζέντα του Τραμπ. Αλλά μέχρι στιγμής, αυτό δεν λειτουργεί.

Και τι έχει πετύχει ο Τραμπ μέχρι τώρα; Τίποτε περισσότερο από την επιστροφή στην ίδια κατάσταση που υπήρχε στις 27 Φεβρουαρίου- πριν την έναρξη του πολέμου δηλαδή.

Αλλά τώρα με χιλιάδες νεκρούς, εκτεταμένες καταστροφές ακόμη και στις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην περιοχή, τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες που φτάνουν τα 30 δισεκατομμύρια δολάρια  και ένα καταστροφικό πλήγμα στην παγκόσμια οικονομία.

Μόνο ο Τραμπ αποφασίζει

Αλλά είμαστε σε μια κατάσταση που «Όλα εξαρτώνται από το τι θέλει να κάνει ο Πρόεδρος Τραμπ», όπως παραδέχθηκε ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ ​​Μπέσεντ.

Ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών είναι όμως ο μόνος αξιωματούχος στην Ουάσιγκτον που θα μπορούσε να καθοδηγήσει τον Τραμπ προς επιλογές που βασίζονται στην κοινή λογική.

Ο Σκοτ ​​Μπέσεντ γνωρίζει το κόστος που έχει πόλεμος στην αμερικανική οικονομία και τους Αμερικανούς.

Ο πληθωρισμός αυξάνεται ξανά, φτάνοντας στο 3,8% τον περασμένο μήνα, λόγω της εκτόξευσης των τιμών της βενζίνης-σχεδόν 50% υψηλότερες από ό,τι πριν από τη σύγκρουση. Και μαζί με τη βενζίνη και το ντίζελ, έχουν εκτοξευτεί και οι τιμές στα ράφια.

Ακόμη και ο νέος πρόεδρος της Fed, Κέβιν Γουόρς – αν και επιλέχθηκε από τον Τραμπ- δεν θα υπακούσει σε αυτόν, αλλά μάλλον στην οικονομική πραγματικότητα. Μπορεί να αγνοήσει την πίεση του Τραμπ για μείωση των επιτοκίων, αφού ο κύριος στόχος της Fed είναι η τιθάσευση του πληθωρισμού.

Οι εκλογές για το Κογκρέσο

Ο πόλεμος είναι βαθιά αντιδημοφιλής στους ψηφοφόρους και έχει ρίξει το ποσοστό αποδοχής του Τραμπ στα χαμηλότερα επίπεδα της προεδρίας του, μεταξύ 34% και 37%, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις.

Ο Τραμπ έχει  δηλώσει βέβαια ότι δεν τον ενδιαφέρουν οι ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο, αλλά η αύξηση του πληθωρισμού έχει σημασία για τους Αμερικανούς και θα επηρεάσει έμμεσα και τον ίδιο.

Σε περίπτωση νίκης των Δημοκρατικών σε ένα από τα δύο σώματα, θα μπλοκαριστεί η νομοθετική ατζέντα του προέδρου και μπορεί να ξεκινήσουν διαδικασίες για καθαίρεση του προέδρου και μελών της διοίκησής του.

Ο ηγέτης της μεγαλύτερης δύναμης του κόσμου είναι ανίκανος δυστυχώς,να κατανοήσει την κατάσταση επειδή δεν έχει καμία προετοιμασία, του λείπει η πνευματική ικανότητα να καταλάβει πώς να παίξει το διπλωματικό παιχνίδι.

Ολοι πλέον αποφεύγουν να παίρνουν στα σοβαρά οτιδήποτε προέρχεται από τον Λευκό Οίκο: πρόκειται για δηλώσεις που προκύπτουν αυθόρμητα και τις οποίες ο Τραμπ διαδίδει μέσω του Truth Social. Αλλά την επόμενη μέρα, όλα αλλάζουν. Αυτή είναι η τραγωδία της Αμερικής.

Το Υπουργείο Εξωτερικών έχει απογυμνωθεί από τα καλύτερα μυαλά του, τα οποία έφυγαν επειδή ο Τραμπ δεν ενδιαφερόταν να έχει πραγματικούς διπλωμάτες: Ο επιχειρηματίας  γαμπρός του, Τζάρεντ Κούσνερ και ο στενός συνεργάτης στο real estate Στιβ Γουίτκοφ,  ήταν αρκετοί γι’ αυτόν.

Όταν ο Ομπάμα διαπραγματεύτηκε την πυρηνική συμφωνία του 2015 με το Ιράν, είχε μαζί του μια ισχυρή ομάδα έμπειρων διπλωματών. Ακόμη και ο Νίξον, είχε τον Κίσινγκερ.

Επιπλέον, τα τρία τέταρτα των χωρών του κόσμου δεν έχουν ακόμη, Αμερικανό πρέσβη. Δεν είναι σαφές γιατί. Στην πραγματικότητα, μέχρι στιγμής, ο Τραμπ έχει διορίσει μόνο το ένα τέταρτο των νέων πρεσβευτών.

Δεν είναι εικόνα νίκης

Οποια συμφωνία τελικά επιτευχθεί με το Ιράν, δεν θα είναι στην πραγματικότητα τίποτα άλλο, εκτός από την αποκατάσταση του προπολεμικού status quo.

Δεν είναι έτσι όμως μια εικόνα νίκης.

Τώρα, ο Αμερικανός πρόεδρος έχει συλλάβει την ιδέα ότι αυτή η συμφωνία θα πρέπει να εγκαινιάσει τη λεγόμενη «Νέα Μέση Ανατολή». Με άλλα λόγια, όλα τα κράτη του Κόλπου και της Μέσης Ανατολής να ομαλοποιήσουν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ.

Αν και ο Τραμπ θα έχει  πετύχει ελάχιστα με το Ιράν, θα μπορούσε για άλλη μια φορά να εμφανιστεί ως ειρηνοποιός πρόεδρος των ΗΠΑ.

Οταν όμως ο Τραμπ το πρότεινε αυτό σε τηλεδιάσκεψη με τα κράτη του Κόλπου το περασμένο Σάββατο, επικράτησε παγωμένη σιωπή στην άλλη άκρη της γραμμής. Καμία άλλη αραβική χώρα δεν είναι επί του παρόντος πρόθυμη να ομαλοποιήσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ, εφόσον το παλαιστινιακό ζήτημα παραμένει εντελώς άλυτο.

Όταν τα Εμιράτα, το Μαρόκο και το Μπαχρέιν υπέγραψαν τις Συμφωνίες του Αβραάμ με το Ισραήλ πριν από περισσότερα από πέντε χρόνια, συμφωνήθηκε ότι, σε αντάλλαγμα, θα σταματούσε τουλάχιστον η κατασκευή ισραηλινών οικισμών εποίκων στη Δυτική Όχθη . Αυτό όχι μόνο δεν έχει συμβεί, αλλά οι ακροδεξιοί κυβερνητικοί εταίροι του Νετανιάχου προωθούν σχέδια για την προσάρτηση της Δυτικής Όχθης. Όλες οι χώρες της περιοχής επηρεάζονται από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον αξιόπιστες όσο υπάρχει ένας πρόεδρος που μπορεί να κάνει και να αναιρέσει ό,τι θέλει. Όλοι περιμένουν να τελειώσει η εποχή Τραμπ, ώστε να μπορέσουν να επανεκκινήσουν τις διπλωματικές και οικονομικές σχέσεις με έναν νέο τρόπο, με στοιχεία που μπορούν να διαχειριστούν.

Η «Νέα Μέση Ανατολή» του Τραμπ πιθανότατα θα παραμείνει εξίσου μια φαντασίωση. Μαζί με τις απεγνωσμένες προσπάθειές του Αμερικανού προέδρου να εμφανιστεί ως νικητής στον πόλεμό του εναντίον του Ιράν.

Μιχάλης Ψύλος (Ναυτεμπορική)