|
Θέλετε να
κατανοήσετε τώρα τι ακριβώς εστί εμμονικός
νεοφιλελευθερισμός και ταξική πολιτική, ενώ
έχεις μπροστά σου αυτά τα δεδομένα ως πολιτική
ηγεσία ; Ακούστε λοιπόν.
Η ΕΕ δίνει
πόρους στις χώρες μέλη ώστε Συμπράξεις
Δημόσιου-Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) να δημιοργούν
συνθήκη ελεγχόμενου κέρδους με πλαφόν στα
ενοίκια κάτω από τις τιμές αγοράς και μάλιστα
μακροπρόθεσμα. Με αυτό τον τρόπο όπως σωστά
γράφει και ο Λ. Α. Τσουκνίδας (31/12
avgi)
« το ακίνητο από επενδυτικό προϊόν μετατρέπεται
σε κοινωνική υποδομή»
Από τα
στοιχεία στα διεθνή οικονομικά διαβάζουμε ότι
υπάρχουν χώρες που άμεσα υιοθέτησαν αυτή την
λογική των συμπράξεων : πχ ο κεντροαριστερός
Σάντσεθ στην Ισπανία θα λάβει 4 δισ. ευρώ από
την ΕΕ και θα αναγκάσει ιδιώτες κατασκευαστές να
σηκώσουν 180-200 χιλιάδες νέες φθηνές κατοικίες.
Ο ιδιώτης
κατασκευαστής κερδίζει από τις οικοδομές αλλά το
κράτος ορίζει πλαφόν κέρδους, τιμής αγοράς και
ενοικίασης (αυτό ακριβώς καλείται «ρυθμιζόμενη
προσφορά» και ανήκει στην νεοκευνσιανή
οικονομική φιλοσοφία)
Ενώ ακούστε
τώρα : πλήρως κευνσιανό είναι το σκεπτικό στην
Πορτογαλία, κυβέρνηση κεντροδεξιά παρακαλώ, όπου
2,7 δισ. ευρώ πάνε απ ευθείας ως κρατικά
κεφάλαια «στη δημιουργία ενός μόνιμου δημόσιου
αποθέματος, όπου το κράτος παρεμβαίνει δυναμικά,
επινοικιάζοντας ακόμη και κενά ιδιωτικά
διαμερίσματα για να τα διαθέσει με χαμηλό
μίσθωμα, περιορίζοντας παράλληλα τη δράση των
μεγάλων κατασκευαστικών και επενδυτικών
funds»
(σημ : από το ίδιο άρθρο του Τσουκνίδα τα
στοιχεία)
Εδώ στην
Ελλάδα της ξέφρενης λατρείας για σπίτια και
πολυτέλεια, η κυβέρνηση – που δεν επιλέγει να
ασκήσει καν παρεμβατική πολιτική μείωσης αυτής
της τρέλας με την ζήτηση κατοικιών – δεν
επιλέγει καν την ευρωπαϊκή γραμμή της
ρυθμιζόμενης προσφοράς κατοικιών.
Τα 2,2 δις
που μας αντιστοιχούν πρέπει πάλι να περάσουν
μέσα από την αγορά : δηλαδή μέσα από τράπεζες
και κατασκευαστές. Με απλά ελληνικά ;
«Δανειστείτε με επιδότηση από το κράτος και
βάλτε στέγη στο κεφάλι σας»
Αυτό
ακριβώς σημαίνει εμμονή στον νεοφιλελευθερισμό,
αυτό σημαίνει «δεξιά ταξική πολιτική»
προσαρμοσμένη πάνω στις μανίες των πολιτών να
ξοδεύουν χωρίς αύριο και να χρεώνονται δύο
γενιές (σημ : ήδη άρχισαν τα 35ετη και 40ετη
στεγαστικά να πέφτουν στην αγορά)
Είμαστε
υπερχρεωμένοι και σαν νοικοκυριά και σαν κράτος.
Με την ανορθόδοξη εγγύηση του προγράμματος
«Ηρακλής» στα κόκκινα δάνεια (αντί μιας
bad
bank)
έτοιμη να σκάσει στους φορολογούμενους πολίτες –
δανεισμένους και μη – επειδή πολύ απλά θα
εξυπηρετηθούν τράπεζες,
funds
και
services
στους ισολογισμούς τους.
Και παρ όλα
αυτά η κυβέρνηση εστιάζει πάλι στην ποσοτική και
όχι την ποιοτική πλευρά της οικονομικής
πολιτικής : στην ενίσχυση της ζήτησης μέσω
επιδοτούμενων δανείων (δηλαδή κατασκευαστικού
κέρδους χωρίς περιθώριο, υπεραξίας ακινήτων και
ενοικίων χωρίς πλαφόν) Εννοείται ότι οι μεγάλοι
κατά περιοχή όμιλοι θα δανειστούν από τις
τράπεζες να χτίσουν νέα σπίτια και έτσι θα
μετακυληθεί το υψηλό επιτόκιο στον δανειολήπτη
(με «επιδότηση αποπληρωμής δόσης»)
Αν δεν το
καταλάβατε, τότε λυπάμαι αλλά δεν έχετε
κατανοήσει το μέγεθος της ελλιπούς κοινωνικής
ενσυναίσθησης. Και την βασική διαφορά
κεϋνσιανισμού – νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή
κεντροαριστεράς από κεντροδεξιά (για να τα λέμε
όλα)
Στην Ευρώπη
η κρατική ενίσχυση προς τους ιδιώτες
μεταφράζεται σε ελεγχόμενα ενοίκια ενώ στην
Ελλάδα (που είναι πρώτη σε διάφορα ενοικίου
/εισοδήματος με 5 φορές μεγαλύτερο χάσμα από τις
άλλες οικονομίες, και με υψηλό ενεργειακό κόστος
από το μεγαλύτερο καρτέλ σε κάθε εθνικό
χρηματιστήριο) η οικονομική πολιτική εστιάζει
στην ιδιοκατοίκηση ή στην ελεύθερη εκμίσθωση,
αφήνοντας την αγορά να αυτορρυθμιστεί !
Πιο απλά
δεν λέγεται (ή μάλλον το λέει συνοπτικά και ο
αρθρογράφος που ανέφερα) :
«Ενώ η
Ευρώπη προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τον ιδιωτικό
τομέα ως εργαλείο για φθηνή στέγη, το ελληνικό
μοντέλο θα μετατρέψει -και σε αυτή την περίπτωση
– τα δημόσια κονδύλια σε υπερκέρδη για τους
μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους (συν τον
τραπεζικό τομέα λέω εγώ) χωρίς να εξασφαλίζει
την πρόσβαση των ευάλωτων πολιτών σε προσιτή
κατοικία»….
European
Business Review
|
