|
Στην μακροοικονομία γενικά οι ιδέες του ακόμη
έχουν δυναμική. Διότι ουσιαστικά “εφηύρε” τη
μακροοικονομία όπως την γνωρίζουμε. Η έννοια ότι
η συνολική ζήτηση καθορίζει την παραγωγή και την
απασχόληση είναι ακόμη θεμέλιο για τους
περισσοτερους κυβερνητικους παράγοντες. Ακόμα
και φιλελεύθερες ή “αντι-κρατιστικές”
κυβερνήσεις κάνουν δημοσιονομικά πακέτα και
στηρίζουν την οικονομία με δαπάνες. Δηλαδ
εφαρμόζουν Keynes
χωρίς να το λένε. Γι’ αυτό είναι ηλίθιο να
κατηγορούνται από κάποιους σαν
“νεοφιλελεύθερες”! Ακόμη και η υπερδεξιά
κυβέρνηση των συντ/ρχών στην Ελλαδα το 1967
εφάρμοζε κευνσιανή επεκτατική πολιτική.
Τώρα βέβαια πλέον δεν είναι το μοναδικό μοντέλο.
Μετά τη δεκαετία του 1970 (στασιμοπληθωρισμός),
οι οικονομολόγοι
στράφηκαν στον μονεταρισμό (π.χ. Friedman)
και σε νεοκλασικά μοντέλα (λχ. Αυστριακή
οικονομική Σχολή). Παράδειγμα, η κυβέρνηση της
κας Θάτσερ με εμπνευστή τον Υπουργό της Κήθ
Τζόζεφ. Η “καθαρή” κεϋνσιανή πολιτική πλέον
σπάνια εφαρμόζεται. Ο ίδιος ο Keynes
έλεγε, “ξόδευε σε κρίση, αποταμίευε σε
ανάπτυξη”. Στην πράξη όμως τα κράτη ξοδεύουν και
στις καλές εποχές, δημιουργώντας έτσι χρέη.
Σήμερα κυριαρχεί μια προσαρμοσμένη εκδοχή, ο
Νεο-Κευνσιανισμός, που δέχεται αγορές και
προσδοκίες αλλά αναγνωρίζει τις “ατέλειες” της
ελεύθερης οικονομίας.
Ο
Keynes
γίνεται ξανά επίκαιρος όταν υπάρχει κρίση
εμπιστοσύνης, οι αγορές δεν αυτορυθμίζονται και
η νομισματική πολιτική (χαμηλά επιτόκια) δεν
αρκεί Τότε ακριβώς το περιβάλλον μοιάζει με αυτό
που περιέγραψε στη δεκαετία του 1930.
Δεν ζούμε πλέον σε κεϋνσιανό κόσμο — αλλά δεν
μπορούμε να λειτουργήσουμε χωρίς αυτόν.
|
