|
Κατ’ αρχάς, τα βασικά. Για όλους τους
εμπλεκόμενους στο μέγα σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και
στο σαφώς μικρότερο (με βάση τα ποσά) αλλά
σχεδόν απίστευτο, αυτό της ΓΣΕΕ, ισχύει το
τεκμήριο της αθωότητας. Από τη στιγμή όμως που
τα στοιχεία τα οποία βλέπουν το φως της
δημοσιότητας αφορούν τη διασπάθιση ευρωπαϊκών
κονδυλίων, οι εντυπώσεις που δημιουργούνται από
τέτοιου τύπου σκάνδαλα διαπερνούν σίγουρα τα
σύνορα της χώρας. Και αρχίζουν σιγά-σιγά να
προσθέτουν βάρη σε μια ζυγαριά που δεν θέλουμε
με τίποτα να γείρει ξανά με επικίνδυνο τρόπο,
ώστε κάποια φρύδια να αρχίσουν να σηκώνονται με
έκπληξη στις Βρυξέλλες και στις ισχυρές
ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, στρέφοντας ξανά ένα
καχύποπτο βλέμμα προς τα εδώ.
|
|
Προφανώς και δεν βρισκόμαστε προ άμεσου τέτοιου
κινδύνου. Ούτε αναμένεται κάποια στιγμή σύντομα
ένας έλληνας πρωθυπουργός –με τη θηλιά της
χρεοκοπίας στον λαιμό– να πει στους Ευρωπαίους
τη φράση «κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα»
(Οκτώβριος 2010). Το αντίθετο: η Ελλάδα σήμερα
κατέχει την προεδρία του Eurogroup με τον
Κυριάκο Πιερρακάκη. Δανείζεται κάποιες μέρες
φθηνότερα από τη Γαλλία και την Ιταλία, ενώ στις
αρχές Απριλίου του 2025, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ
έκανε άνω-κάτω τον πλανήτη με τους δασμούς της
«Ημέρας Απελευθέρωσης», η Ελλάδα πετύχαινε
αισθητά χαμηλότερο κόστος δανεισμού από την
ισχυρότερη οικονομία του πλανήτη! Επίσης, τα
οικονομικά σκάνδαλα και οι κατηγορίες για
διαφθορά δεν είναι αυτά που θα σε ρίξουν στην
θάλασσα όπου καραδοκούν τα πιράνχας των αγορών.
Δεν είναι τόσο… ιδεαλιστές οι «παίκτες» του
διεθνούς οικονομικού συστήματος. Στη θάλασσα
πέφτεις αν ρίξεις έξω το ταμείο. Το 2009-2010,
το «πακέτο» της «διεφθαρμένης χώρας», που έλεγε
ο πρώην πρωθυπουργός, ήρθε μετά τη χρεοκοπία να
μας ισοπεδώσει. Αυτή τη στιγμή δεν συμβαίνει
κάτι τέτοιο, καθώς η Ελλάδα πετυχαίνει
συνεχόμενα πρωτογενή πλεονάσματα και μειώνει
διαρκώς το χρέος της (χάρη και στον πληθωρισμό).
Αρα, δεν τρέχει τίποτα; Συνεχίζουμε ακάθεκτοι;
«Not so fast», όπως λένε οι Αγγλοσάξονες. Ας
πάμε 21 χρόνια πίσω. Τον Μάρτιο του 2007 ο
επίτροπος Οικονομικών της ΕΕ Χοακίν Αλμούνια
απέδιδε τα εύσημα στη χώρα μας λέγοντας ότι «η
Ελλάδα δεν είναι πλέον ο κακός μαθητής της
Ευρώπης». Ούτε ενάμιση χρόνο μετά, το διεθνές
χρηματοπιστωτικό σύστημα γνώριζε ότι η Ελλάδα το
καλοκαίρι του 2009 είχε επί της ουσίας ήδη
χρεοκοπήσει. Και η παγκόσμια οικονομική κρίση
που πυροδότησε η κατάρρευση της Lehman Brothers
τον Σεπτέμβριο μας έφερε στο μάτι του κυκλώνα.
Ακολούθησε η δεκαετία των μνημονίων, της
κοινωνικής καταστροφής, του διχασμού, της βίας,
της πόλωσης και της απειλής για αποβολή της
Ελλάδας από το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Είναι,
προφανώς, απλουστευτικό το σχήμα που
διατυπώνεται κατά καιρούς στον δημόσιο διάλογο,
ότι η Ελλάδα περνάει τα τελευταία 200 χρόνια με
μαθηματική ακρίβεια από περιόδους χρεοκοπίας
(κατά τις οποίες δεν έχουμε πού την κεφαλήν
κλίναι) σε περιόδους ανάπτυξης (όπου το χρήμα
κυκλοφορεί και συνδυάζεται με διαφθορά), για να
καταλήξει ξανά στη χρεοκοπία. Τέτοιες
προσεγγίσεις είναι ισοπεδωτικές και άδικες,
τροφοδοτούν τη δημαγωγία και τα άκρα. Προφανώς
δεν είναι όλοι ίδιοι: ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι
συνδικαλιστές, ούτε οι αγρότες, ούτε οι
κυβερνητικοί και κρατικοί αξιωματούχοι. Από την
άλλη, αποτελεί ιστορικό γεγονός ότι μέσα σε 200
χρόνια έχουμε χρεοκοπήσει τουλάχιστον επτά
φορές… Για όσους αγαπούν τους αριθμούς, αυτό
μεταφράζεται σε μια χρεοκοπία περίπου κάθε 29
χρόνια – όχι βέβαια ότι υπάρχει οποιοδήποτε
«μοντέλο» που προβλέπει τέτοια γεγονότα. Σε κάθε
περίπτωση, όμως, καλό θα ήταν να έχουν γνώσιν οι
φύλακες και για τα σήματα διαφθοράς και
διασπάθισης ευρωπαϊκού χρήματος που εκπέμπονται,
αλλά και για το πόσο εύκολα (και γρήγορα)
μπορείς από «άριστος» να γίνεις ξανά «ο κακός
μαθητής της Ευρώπης».
Πρώτη δημοσίευση στο
Protagon.gr
|
