|
Η κυβέρνηση, όμως, καθώς
και οι περισσότερες
πολιτικές παρατάξεις,
θέλουν να συνεχίσουν να
αυξάνονται οι επενδύσεις
στον τουρισμό, σε όλη
την Ελλάδα.
Ας κάνουμε μια διάκριση
που θα βοηθήσει να
σκεφτούμε για το μέλλον.
Οι εμπειρίες που
αναζητούν οι τουρίστες
διακρίνονται σε αυτές
που μπορεί να τους
προσφέρει μια επιχείρηση
μέσα στον δικό της χώρο
και σε αυτές που τους
δίνουν η φύση και η
παράδοση, που είναι σε
δημόσιο χώρο.
Το πρώτο είδος εμπειριών
μπορεί να προσφέρεται σε
όλο και περισσότερους,
αν γίνονται οι
κατάλληλες ιδιωτικές
επενδύσεις και αν
αναβαθμίζονται οι
δημόσιες υποδομές.
Προσφέρονται μέσα σε
μεγάλα τουριστικά
συγκροτήματα. Είναι
εστιατόρια, πισίνες,
μπαρ με μουσική ή σπα.
Βοηθάει στην απόλαυση το
κατάλληλο κλίμα (ήλιος,
καλή θερμοκρασία,
αεράκι), που υπάρχει για
όλους σε κάποιες
περιοχές, και δεν χαλάει
όταν οι τουρίστες είναι
πολλοί.
Το δεύτερο είδος
εξαρτάται από σπάνιους
πόρους, που δεν
μεγεθύνονται με
επενδύσεις. Είναι η
ξάπλα στην παραλία, η
βόλτα στα σοκάκια του
παραδοσιακού χωριού, η
παλαιού τύπου ταβέρνα
μέσα στα σοκάκια. Αυτές
οι εμπειρίες δεν χωρούν
πάρα πολλούς πριν να
αρχίσουν να χαλάνε.
Η πολιτική για τον
τουρισμό πρέπει να λάβει
υπόψη αυτή τη διαφορά.
Στα μέρη όπου οι σπάνιοι
πόροι προσφέρουν μια
ξεχωριστή εμπειρία
πρέπει να βάλει όριο
στον αριθμό των
τουριστών, απαγορεύοντας
τις επενδύσεις σε
περισσότερες κλίνες και
περιορίζοντας τις
κρουαζιέρες. Τα
περισσότερα νησιά μας
εμπίπτουν σε αυτήν την
κατηγορία. Αντιθέτως,
στα μέρη όπου υπάρχει
διαθέσιμη γη κοντά στη
θάλασσα αλλά χωρίς
παραδοσιακά χωριά που
δίνουν ξεχωριστό
χαρακτήρα στον τόπο,
μπορούν ακόμη να γίνουν
μεγάλες μονάδες που θα
αξιοποιούν το μεσογειακό
κλίμα και τη θάλασσα.
Αυτό ισχύει ακόμη, π.χ.,
στη δυτική Πελοπόννησο.
Ενα άλλο στοιχείο που
καταστρέφει την εμπειρία
είναι η ρύπανση του
δημόσιου χώρου από
μερικές επιχειρήσεις. Η
πιο κραυγαλέα περίπτωση
είναι η μουσική από τα
μπαρ στις παραλίες. Δεν
προσφέρει τίποτε στην
οικονομία και χαλάει την
απόλαυση της αμμουδιάς
για πάρα πολλούς. Πρέπει
να απαγορευθεί, χωρίς
εξαιρέσεις.
Ο τουρισμός όπως
εξελίσσεται τείνει να
αλλάξει το παραγωγικό
μοντέλο προς το
χειρότερο, σε μερικές
περιοχές. Στην Πάρο,
π.χ., υπάρχει μια νέα
δυναμική για την
καλλιέργεια αμπελιών και
για οινοποιεία, ενώ στη
Νάξο και στην Ιο για την
τυροκομία. Δεν θα
ευοδωθούν αν δεν
διασφαλιστούν οι αγροί
από τη δόμηση, αν οι
ιδιοκτήτες τούς κρατούν
άγονους με την ελπίδα
ότι θα τους
μοσχοπουλήσουν κάποτε σε
ξενοδόχους.
Το μέλλον της Ελλάδας
δεν πρέπει να είναι όλο
και περισσότερος
τουρισμός. Πέρα από τα
παραπάνω, ισχύει και ότι
ο κλάδος δεν μπορεί να
προσφέρει υψηλούς
μισθούς, όπως μπορούν
άλλοι κλάδοι στη
μεταποίηση ή στις
υπηρεσίες, γιατί έχει
χαμηλή παραγωγικότητα
εργασίας.
Ας μπει, λοιπόν, ένα
φρένο.
* Ο κ. Αρίστος Δοξιάδης
είναι ομότιμος εταίρος
στο κεφάλαιο επενδύσεων
τεχνολογίας Big
Pi.
** Το άρθρο δημοσιεύτηκε
αρχικά στην Καθημερινή
της Κυριακής.
|
