|
Ομολογώ ότι η τελευταία
πρόταση δεν δικαιολογεί
με κανέναν τρόπο το
συμπέρασμά του, ότι
κανένας δεν θα έχει
ανάγκη να πληρώνει
συνδρομή, αφού θα μπορεί
να δημιουργήσει μόνος
του τέτοια κείμενα.
Πριν πάμε στον
σχολιασμό, επιτρέψτε μου
να κάνω μια σημαντική
παρένθεση, που είναι
πολύ σχετική με το θέμα.
Στις αρχές της δεκαετίας
του ’80, πολύ πριν από
την ύπαρξη του Ιnternet
και της Google,
η εταιρεία μας
Ηλεκτρονικοί Διερευνηταί
Δοξιάδη Α.Ε. και στη
συνέχεια η Δέλτα
Πληροφορική Α.Ε.,
ανέπτυξαν ένα
πρωτοποριακό σύστημα
πληροφορικής για το
«Ιδρυμα Προαγωγής
Δημοσιογραφίας Α.
Μπότση». Ομάδα έμπειρων
δημοσιογράφων
αποδελτίωνε καθημερινά
τον Τύπο, δημιουργούσε
μια περίληψη της είδησης
και τις απαραίτητες
λέξεις-κλειδιά τα οποία
και καταχωρούσε στο
σύστημα. Στη συνέχεια,
όποιος δημοσιογράφος
ήθελε μπορούσε να πάει
στον χώρο του Ιδρύματος
και μέσω οθονών και τη
χρήση των
λέξεων-κλειδιών να πάρει
έτοιμη την περίληψη του
ρεπορτάζ που τον
ενδιέφερε. Σε
μεταγενέστερο χρόνο αντί
της περίληψης γινόταν
μικροφωτογράφιση και
έτσι ο ενδιαφερόμενος
δημοσιογράφος είχε στη
διάθεσή του το πλήρες
κείμενο της είδησης.
Κανένας δεν
διαμαρτυρήθηκε για τη
χρήση της τεχνολογίας
στη διευκόλυνση των
δημοσιογράφων, οι οποίοι
έπαιρναν έτοιμα κείμενα.
Το σύστημα εξυπηρέτησε
πάρα πολλούς
δημοσιογράφους, για
πολλά χρόνια, μέχρι που
εμφανίστηκε το
Google
(1998), το οποίο φυσικά
ήταν πολύ καλύτερο από
το δικό μας σύστημα και
έτσι ακυρώθηκε στην
πράξη. Το 1990 μού
απονεμήθηκε από το
Ιδρυμα ασημένια πλακέτα
με την επιγραφή:
«ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ στον
ΑΝΔΡΕΑ ΔΡΥΜΙΩΤΗ για τη
συμβολή του στην
οργάνωση του
Ηλεκτρονικού Αρχείου
Δημοσιευμάτων Τύπου του
Ιδρύματος». Εξ όσων
γνωρίζω, μέχρι τότε
ήμουν ο μόνος ΜΗ
δημοσιογράφος που είχε
τιμηθεί από το Ιδρυμα.
Πάμε τώρα στην ουσία. Το
εν λόγω σημείωμα ήταν
συνέχεια προηγούμενου
σημειώματος με τίτλο
«Ηλεκτρονικές Συναλλαγές
και Απάτες» (29/9/2024),
όπου έδινα χρήσιμες
πληροφορίες για το θέμα.
Αυτό το κείμενο ήταν το
απόσταγμα της εμπειρίας
μου στον χώρο των
τραπεζικών συναλλαγών.
Οταν όμως στις αρχές του
2026 κόντεψα να την
«πατήσω» κι εγώ
προσωπικά, διαπίστωσα
ότι υπάρχουν πολλά νέα
κόλπα. Η επαγγελματική
σταδιοδρομία μου αφορά
την Πληροφορική από το
1967 και τα τραπεζικά
συστήματα από το 1974.
Οταν κάποιος με τη δική
μου πείρα κόντεψε να
πέσει θύμα τραπεζικής
απάτης, θεώρησα
υποχρέωσή μου να
επανέλθω στο θέμα με
περισσότερες πληροφορίες
για να ενημερώσω και να
προστατεύσω τους
αναγνώστες της
εφημερίδας.
Πράγματι, ζήτησα από το
ChatGPT
να μου δώσει πληροφορίες
για τις σύγχρονες
απάτες. Βρήκα το κείμενό
του εξαιρετικά χρήσιμο
και ενημερωτικό, χωρίς
ανοησίες και
παραληρήματα και
ουσιαστικά το ενσωμάτωσα
στο σημείωμά μου. Δεν
προσπάθησα να το
«χτενίσω» ώστε να
απλοποιήσω το ύφος του.
Θεώρησα ότι αυτό θα ήταν
υποκριτικό. Η
αρθρογραφία μου δεν
είναι διδακτορική
διατριβή, ώστε η
αντιγραφή από απρόσωπους
υπολογιστές να θεωρείται
παράπτωμα. Προσωπικά,
χρησιμοποιώ το
ChatGPT
ακόμα και για να μου
βρίσκει τηλέφωνα.
Το έχω χρησιμοποιήσει
επανειλημμένως. Θα σας
δώσω ένα παράδειγμα.
Στις 4/1/2026, σε αυτή
τη στήλη δημοσίευσα ένα
σημείωμα με τίτλο:
«Μαθαίνοντας από την
ιστορία της Kelly»,
προκειμένου να αναδείξω
το γεγονός ότι όπου
υπάρχουν αμοιβές ή
χρήματα υπάρχουν και
καταχρήσεις και απάτες.
Φυσικά, αναφερόμουν στα
συμβάντα στον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Επαναλαμβάνω την ιστορία
της Kelly
γιατί τη βρίσκω
εξαιρετικά διδακτική και
διασκεδαστική:
«[…] H
Kelly
ήταν ένα θηλυκό δελφίνι,
που έζησε την εποχή των
60-70 σε μια περιοχή
ελεγχόμενη από το
Αμερικανικό Ναυτικό. Η
Kelly
μαζί με άλλα δελφίνια
ήταν μέρος ενός
πειράματος όπου
ερευνητές του US
Navy’s
Marine
Mammal
Program
προσπαθούσαν να
εκπαιδεύσουν τα δελφίνια
να διατηρούν την περιοχή
τους καθαρή. Η
διαδικασία ήταν
εξαιρετικά απλή. Ο
εκπαιδευτής έριχνε στο
νερό ένα χάρτινο κύπελλο
και όταν κάποιο δελφίνι
τού το έφερνε, ο
εκπαιδευτής σφύριζε με
τη σφυρίχτρα του και
έδινε ένα μικρό ψάρι σαν
ανταμοιβή.
Στη διάρκεια του
προγράμματος οι
ερευνητές διαπίστωσαν
ότι η Kelly
είχε εξαιρετικές
επιδόσεις (σε σχέση με
τα υπόλοιπα δελφίνια),
οι οποίες στατιστικά δεν
μπορούσαν να εξηγηθούν.
Παρακολούθησαν την
Kelly
και αυτά που διαπίστωσαν
τους άφησαν άφωνους. Η
Kelly,
αφού κατάλαβε τους
κανόνες, όταν έβρισκε
ένα σκουπίδι δεν το
παρουσίαζε για
ανταμοιβή, αλλά το
έκρυβε στον βυθό κάτω
από βράχους. Το τεμάχιζε
και παρουσίαζε ένα ένα
τα κομματάκια για να
έχει πολλαπλάσια αμοιβή
αντί για μία!
Αλλά η παμπόνηρη
Kelly
δεν περιορίστηκε μόνο
στην δική της
ικανοποίηση. Εκπαίδευσε
και τα υπόλοιπα δελφίνια
να κάνουν το ίδιο και
έτσι όλα έτρωγαν
καλύτερα. Το επιστέγασμα
όμως ήταν άλλο. Σε
κάποια στιγμή η
Kelly
μάζεψε από την επιφάνεια
ένα ψόφιο γλάρο. Οταν
τον παρουσίασε, ο
εκπαιδευτής τής έδωσε
ένα πολύ μεγάλο ψάρι.
Αυτό ήταν και το λάθος
του. Από την ημέρα
εκείνη η Kelly
δεν έτρωγε τα μικρά
ψαράκια αλλά τα άφηνε
στην επιφάνεια ώστε να
προσελκύει τους γλάρους.
Οταν ο γλάρος πλησίαζε,
τον σκότωνε και έτσι
εξασφάλιζε μεγαλύτερη
αμοιβή. Δηλαδή, έφτασε
στην προμελετημένη
“δολοφονία” για
μεγαλύτερη αμοιβή![…]».
Η ιστορία αυτή και πάλι
προέρχεται από το
ChatGPT.
Θυμόμουνα αμυδρά την
ιστορία ενός παμπόνηρου
δελφινιού, για το οποίο
κάτι είχα διαβάσει πριν
από 50+ χρόνια και
ζήτησα από το
ChatGPT
να μου δώσει την πλήρη
ιστορία. Οποιος
απεμπολεί τις
δυνατότητες που μας
δίνει η σύγχρονη
τεχνολογία και ειδικά η
τεχνητή νοημοσύνη,
μάλλον δεν έχει μάθει να
ζει στο σήμερα.
Θέλω να κλείσω το
σημερινό σημείωμα με μια
άλλη ενδιαφέρουσα
ιστορία, η οποία πιστεύω
ότι έχει σχέση με το
θέμα μας. Κάποτε πριν
από πάρα πολλά χρόνια
είχα διαβάσει ότι ο
διάσημος ζωγράφος
Caravaggio
χρησιμοποιούσε την
τεχνολογία της εποχής
του για να αποτυπώσει με
τόση ακρίβεια την
προοπτική και τον
φωτορεαλισμό του. Ετσι,
απευθύνθηκα στο
ChatGPT
με το αίτημα: «γράψε μου
200 λέξεις για το πώς
φημολογείται ότι ο
Caravaggio
χρησιμοποιούσε την
τεχνολογία για τους
πίνακές του».
Ιδού το αποτέλεσμα,
χωρίς καμία επέμβαση:
«Υπάρχει φήμη ότι ο
Μικελάντζελο Μεριζί,
γνωστός ως Καραβάτζιο,
χρησιμοποίησε
τεχνολογικά βοηθήματα
για να δημιουργήσει τους
ρεαλιστικούς και
δραματικούς του πίνακες.
Οι υποστηρικτές αυτής
της άποψης προτείνουν
ότι ο ζωγράφος
αξιοποίησε τεχνικές
οπτικής προβολής, όπως
την camera
obscura
ή τον καθρέφτη, για να
αποτυπώνει με ακρίβεια
αναλογίες, προοπτικές
και τις θαυμαστές του
αντιθέσεις φωτός και
σκιάς. Οι σκοτεινοί
χώροι και οι έντονες
σφραγίδες φωτισμού στο
έργο του θεωρούνται από
μερικούς ως δείκτες
χρήσης οπτικών προβολέων
που επέτρεπαν την άμεση
μεταφορά μορφών στο
καμβά. Αλλοι αναφέρονται
σε καινοτόμες μεθόδους
ανάμειξης χρωμάτων και
στη χρήση πιθανών
χημικών ενώσεων για
καλύτερη σταθερότητα των
τόνων. Πλήθος ιστορικών
και τεχνοκριτικών
παραμένουν σκεπτικοί,
επισημαίνοντας την
τεχνική αρτιότητα, την
αίσθηση της στιγμής και
την απευθείας ζωγραφική
από μοντέλα ως πειστήρια
παραδοσιακής
χειροτεχνίας. Η
συζήτηση, ωστόσο,
αναζωπυρώνει το
ενδιαφέρον για τον
Καραβάτζιο, συνδέοντας
τέχνη, επιστήμη και
τεχνολογία στην πρώιμη
μοντέρνα εποχή. Νέες
επιστημονικές αναλύσεις,
όπως η ψηφιακή
μικροφωτογραφία, η
φασματοσκοπία και η
τρισδιάστατη
χαρτογράφηση επιφανειών,
έχουν αποκαλύψει ίχνη
υποστρωμάτων, στρωμάτων
χρωμάτων και τεχνικών
που ενισχύουν
την πιθανότητα
συνδυασμού παραδοσιακών
μεθόδων και οπτικών
τεχνασμάτων, χωρίς όμως
να ακυρώνουν το μοναδικό
δημιουργικό όραμα και
την ικανότητα του ίδιου
του καλλιτέχνη. Η
συζήτηση συνεχίζεται
μεταξύ ιστορίας, τέχνης
και τεχνολογίας σήμερα
ακόμα».
Η ουσία βρίσκεται στην
προτελευταία πρόταση του
κειμένου, την οποία
επισημαίνω με
bold
στοιχεία.
ΥΓ. Ο επιστολογράφος
επισημαίνει ότι «[…]
είναι ξεκάθαρο σε σας
ότι είναι εύκολο για τον
οποιονδήποτε να
δημιουργήσει τέτοια
άρθρα, με μηδενικό ή
αμελητέο κόστος […]».
Θέλω να τον ενημερώσω,
αλλά και τους αναγνώστες
της εφημερίδας, ότι από
το 2012 που γράφω αυτά
τα κείμενα, δεν έχω
πάρει καμία αμοιβή από
την «Καθημερινή». Ολα
είναι pro
bono
σαν προσφορά στην
κοινωνία.
*O
κ. Ανδρέας Γ. Δρυμιώτης
είναι σύμβουλος
επιχειρήσεων.
** Το άρθρο δημοσιεύτηκε
αρχικά στην Καθημερινή
της Κυριακής.
|
