Η παρέμβαση υπέρ του γιεν

Στα τέλη Ιουλίου, το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών συμμετείχε σε συντονισμένη παρέμβαση με την Ιαπωνία για τη στήριξη του γιεν, καθώς η ισοτιμία USD/JPY είχε πλησιάσει σε υψηλό περίπου 40 ετών, κοντά στα 164 γιεν ανά δολάριο.

Ο Bessent έδωσε εντολή να χρησιμοποιηθούν τα συναλλαγματικά διαθέσιμα που βρίσκονται στο Exchange Stabilization Fund (ESF) του αμερικανικού Treasury για την αγορά γιεν.

Αργότερα επιβεβαίωσε ότι η επιχείρηση χρηματοδοτήθηκε από υφιστάμενα στοιχεία ενεργητικού του ESF και όχι μέσω παροχής πιστώσεων προς την Ιαπωνία. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, στα διαθέσιμα που χρησιμοποιήθηκαν περιλαμβάνονταν και ευρώ.

Η κίνηση έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή δείχνει ότι η Ουάσινγκτον είναι πλέον διατεθειμένη να χρησιμοποιήσει τα δικά της συναλλαγματικά εργαλεία για να επηρεάσει μια μεγάλη διεθνή ισοτιμία.

Από το γιεν στο γουάν

Το κρίσιμο ερώτημα για τη Citi είναι τι θα συμβεί εάν η αντιστροφή της αδυναμίας του γιεν συμπαρασύρει και το κινεζικό γουάν.

Η αμερικανική παρέμβαση έχει μέχρι στιγμής επικεντρωθεί στην Ιαπωνία. Ωστόσο, εάν η ενίσχυση του γιεν οδηγήσει σε περαιτέρω διόρθωση της αδυναμίας του κινεζικού νομίσματος, τότε ανοίγει ένα πολύ μεγαλύτερο κεφάλαιο.

Δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ευρωπαϊκές χώρες να συμμετάσχουν σε ένα αντίστοιχο πλαίσιο και να συνταχθούν με τις ΗΠΑ, ζητώντας από την Κίνα να αντιστρέψει την υποτίμηση του γουάν.

Αυτό θα ήταν σαφώς πιο κοντά στη λογική μιας νέας πολυμερούς νομισματικής συμφωνίας.

Η Citi, ωστόσο, θεωρεί ότι η αδυναμία του γιεν θα είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά μέσω αυτού του μηχανισμού.

Ο λόγος είναι ότι σημαντικό μέρος των πιέσεων στο γιεν συνδέεται με αντισταθμίσεις συναλλαγματικού κινδύνου που σχετίζονται με το ράλι της ιαπωνικής χρηματιστηριακής αγοράς. Όσο οι ιαπωνικές μετοχές συνεχίζουν να προσελκύουν κεφάλαια και οι επενδυτές διατηρούν συγκεκριμένες στρατηγικές hedging, οι πιέσεις για πωλήσεις γιεν μπορούν να παραμένουν ισχυρές.

«Αυτό είναι πιθανό να αποτελέσει εμπόδιο στις προσπάθειες των αρχών», εκτιμά η Citi.

Η «δόκτωρ Bessent» και η νέα αμερικανική οικονομική πολιτική

Πίσω από αυτές τις παρεμβάσεις βρίσκεται η ευρύτερη «νέα εθνική οικονομική πολιτική» που έχει προτείνει ο Scott Bessent και η οποία έχει αρχίσει να αποκαλείται «Bessent doctrine».

Η προσέγγιση βασίζεται σε πέντε βασικούς πυλώνες:

οικονομική ασφάλεια,

αμοιβαίο ελεύθερο εμπόριο,

νέοι κανόνες για την οικονομία της επόμενης γενιάς,

αξιοποίηση της χρηματοπιστωτικής ισχύος των ΗΠΑ,

μεγαλύτερα οφέλη για τους Αμερικανούς εργαζομένους.

Η Citi επισημαίνει ότι η προσέγγιση αυτή διαφέρει από το Mar-a-Lago Accord που είχε προτείνει ο Stephen Miran.

Υπάρχει όμως ένα κοινό σημείο που έχει ιδιαίτερη σημασία:

Και οι δύο στρατηγικές έχουν ως βασικό στόχο τη διόρθωση των παγκόσμιων οικονομικών ανισορροπιών, οι οποίες συμβολίζονται σε μεγάλο βαθμό από το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών των ΗΠΑ.

Δεν σημαίνει απαραίτητα ασθενέστερο δολάριο

Η Citi προειδοποιεί πάντως ότι οι πρόσφατες παρεμβάσεις δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι οι ΗΠΑ επιδιώκουν ένα ασθενέστερο δολάριο.

Το πιθανότερο είναι ότι ο άμεσος στόχος είναι διαφορετικός: η αποτροπή μιας χρηματοπιστωτικής κρίσης που θα μπορούσε να ξεκινήσει από την Ιαπωνία και στη συνέχεια να μεταδοθεί στις διεθνείς αγορές.

Με αυτή την έννοια, η συμφωνία ΗΠΑ-Ιαπωνίας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα είδος «mini-accord».

Το σημαντικό όμως είναι τι μπορεί να ακολουθήσει.

Εάν αυτό το μοντέλο συνεργασίας αποδειχθεί αποτελεσματικό, θα μπορούσε μελλοντικά να οδηγήσει σε νέες παρεμβάσεις στις οποίες θα συμμετέχουν και άλλες χώρες.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο της ανάλυσης της Citi.

Το πραγματικό μέτωπο μπορεί να είναι η Κίνα

Σύμφωνα με τη Citi, ο τελικός στόχος μιας τέτοιας διαδικασίας θα μπορούσε να είναι το κινεζικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και το ίδιο το γουάν.

Εάν η αντιστροφή της αδυναμίας του γιεν οδηγήσει παράλληλα σε περαιτέρω ενίσχυση του γουάν, τότε δεν θα ήταν έκπληξη εάν ευρωπαϊκές χώρες υιοθετούσαν μια πιο συνεργατική στάση απέναντι στη νομισματική συμμαχία ΗΠΑ-Ιαπωνίας.

Με άλλα λόγια, αυτό που σήμερα μοιάζει με μια στοχευμένη παρέμβαση για τη στήριξη του γιεν μπορεί να αποδειχθεί κάτι περισσότερο.

Δεν σημαίνει ότι έχουμε μπροστά μας ένα νέο Plaza Accord. Η Citi λέει ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει ακόμη τέτοια επιβεβαίωση. Όμως η λογική πίσω από τις κινήσεις αρχίζει να θυμίζει μια εποχή κατά την οποία οι μεγάλες οικονομίες ήταν διατεθειμένες να συντονίσουν τη νομισματική τους πολιτική για να αντιμετωπίσουν παγκόσμιες ανισορροπίες.

Και αν το επόμενο κεφάλαιο δεν αφορά μόνο το γιεν αλλά και το γουάν, τότε η ιστορία αποκτά σαφώς μεγαλύτερες διαστάσεις.