Ήδη, η επίδραση της AI είναι μετρήσιμη σε κλάδους με υψηλή τεχνολογική υιοθέτηση. Σύμφωνα με τον Briggs, η καθαρή επίδραση στις νέες προσλήψεις σε τεχνολογία, συμβουλευτικές υπηρεσίες και design εκτιμάται σε απώλεια 10.000 έως 15.000 θέσεων μηνιαίως. Παρ’ όλα αυτά, απορρίπτει την ιδέα μιας μόνιμης συρρίκνωσης της αγοράς εργασίας, επισημαίνοντας ότι το μεγαλύτερο μέρος της μακροχρόνιας αύξησης της απασχόλησης στις ΗΠΑ προήλθε ιστορικά από νέες μορφές εργασίας που δημιουργήθηκαν μέσω τεχνολογικών αλλαγών.

Μια αγορά που ήδη επιβραδύνει

Η συζήτηση για την AI εξελίσσεται σε ένα περιβάλλον όπου η αμερικανική αγορά εργασίας δείχνει ήδη σημάδια κόπωσης. Οι πρόσφατες μετρήσεις κατέγραψαν χαμηλότερη του αναμενομένου δημιουργία νέων θέσεων, ενώ οι αναθεωρήσεις προηγούμενων μηνών υποδηλώνουν πιο αδύναμη δυναμική απ’ ό,τι είχε αρχικά εκτιμηθεί. Παρά τη μικρή αποκλιμάκωση της ανεργίας, μέρος της βελτίωσης αποδίδεται στη συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού.

Αυτό σημαίνει ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν εισέρχεται σε ένα περιβάλλον ισχυρής επέκτασης, αλλά σε μια ήδη επιβραδυνόμενη αγορά, γεγονός που καθιστά τη μετάβαση πιο σύνθετη και άνισα κατανεμημένη μεταξύ επαγγελμάτων και δεξιοτήτων.

Διαφορετική οπτική για τον ρυθμό προσαρμογής

Στο ίδιο πλαίσιο ανάλυσης, ο Neil Thompson από το MIT προσεγγίζει πιο συντηρητικά τον ρυθμό διάχυσης της τεχνολογίας. Όπως επισημαίνει, η τεχνική δυνατότητα αυτοματοποίησης δεν συνεπάγεται άμεση ή καθολική υιοθέτηση, καθώς περιορισμοί όπως η διαθεσιμότητα δεδομένων, το ρυθμιστικό πλαίσιο και το κόστος εφαρμογής επιβραδύνουν την πραγματική ενσωμάτωση της AI στην οικονομία.

Παράλληλα, τονίζει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η τεχνητή νοημοσύνη δεν αντικαθιστά ολόκληρα επαγγέλματα, αλλά επιμέρους καθήκοντα μέσα σε αυτά, οδηγώντας περισσότερο σε αναδιάρθρωση ρόλων και δεξιοτήτων παρά σε μαζική εξάλειψη θέσεων εργασίας.

Συμπέρασμα

Η συζήτηση γύρω από την AI και την απασχόληση έχει πλέον μετατοπιστεί από το αν θα υπάρξει επίδραση στο πόσο γρήγορα και σε ποιο βαθμό θα κατανεμηθεί. Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι η συνολική απώλεια ή δημιουργία θέσεων, αλλά η ανακατανομή τους μεταξύ κλάδων και δεξιοτήτων.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι επιχειρήσεις που θα επανασχεδιάσουν εγκαίρως ρόλους και διαδικασίες ενδέχεται να ενισχύσουν την παραγωγικότητά τους, ενώ οι εργαζόμενοι σε επαναλαμβανόμενες και εύκολα αυτοματοποιήσιμες εργασίες αναμένεται να βρεθούν στην πρώτη γραμμή των αλλαγών.