Η κατανάλωση εμφανίζει σημάδια επιβράδυνσης, καθώς οι λιανικές πωλήσεις δεν διατηρούν πλέον τους προηγούμενους υψηλούς ρυθμούς. Παράλληλα, η αγορά εργασίας παρουσιάζει ενδείξεις σταδιακής αποθέρμανσης, με τη δημιουργία νέων θέσεων να είναι ασθενέστερη από τις αρχικές προσδοκίες.

Το σημαντικότερο στοιχείο, ωστόσο, παραμένει ο πληθωρισμός. Η πορεία του CPI ενισχύει την εικόνα ότι οι πληθωριστικές πιέσεις περιορίζονται, μειώνοντας σημαντικά την ανάγκη για μια νέα παρέμβαση από τη Fed.

Για τη Goldman Sachs, επομένως, η ισορροπία των κινδύνων έχει μετατοπιστεί. Τα επόμενα στοιχεία για τις τιμές είναι περισσότερο πιθανό να επιβεβαιώσουν περαιτέρω αποκλιμάκωση παρά να οδηγήσουν σε νέα επιτάχυνση του πληθωρισμού.

Οι αγορές μεταθέτουν την πρώτη μείωση

Η αλλαγή στις προσδοκίες αποτυπώνεται ήδη στην αγορά επιτοκιακών παραγώγων. Οι επενδυτές έχουν μεταφέρει τις εκτιμήσεις τους για μια πιθανή μείωση κατά 25 μονάδες βάσης από τον Δεκέμβριο στον Ιανουάριο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η αγορά προεξοφλεί άμεσα μια επιθετική στροφή της Fed. Αντίθετα, δείχνει ότι το βασικό σενάριο μετακινείται σταδιακά από τη διατήρηση ή ακόμη και την περαιτέρω σύσφιξη προς μια πιο ουδέτερη και στη συνέχεια χαλαρότερη νομισματική πολιτική.

Το κρίσιμο στοιχείο για τους επόμενους μήνες θα είναι η ισορροπία ανάμεσα στον πληθωρισμό και την αγορά εργασίας. Εφόσον η αποκλιμάκωση των τιμών συνεχιστεί χωρίς απότομη επιδείνωση της οικονομικής δραστηριότητας, η Fed αποκτά μεγαλύτερο περιθώριο να προχωρήσει σε μειώσεις επιτοκίων.

Το παράδοξο της αγοράς ομολόγων

Η προοπτική χαμηλότερων επιτοκίων κανονικά θα αποτελούσε ισχυρό καταλύτη για τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα. Ωστόσο, η αγορά χρέους βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν δεύτερο και εξαιρετικά ισχυρό παράγοντα: τις δημοσιονομικές ανάγκες των ΗΠΑ.

Η αποκλιμάκωση του πληθωρισμού ενισχύει την ελκυστικότητα των ομολόγων, καθώς μειώνει την ανάγκη για υψηλά επιτόκια. Ταυτόχρονα, όμως, ο τεράστιος όγκος του αμερικανικού δημόσιου χρέους και τα επίμονα δημοσιονομικά ελλείμματα δημιουργούν ανησυχίες για την προσφορά κρατικών τίτλων και τη μακροπρόθεσμη πορεία των αποδόσεων.

Έτσι δημιουργείται μια ιδιότυπη αντιπαράθεση. Η νομισματική πολιτική κινείται προς την κατεύθυνση της χαλάρωσης, ενώ η δημοσιονομική εικόνα λειτουργεί ως αντίβαρο και κρατά υψηλές τις μακροπρόθεσμες αποδόσεις.

Το αποτέλεσμα είναι ότι το ράλι των αμερικανικών ομολόγων δεν εξελίσσεται τόσο δυναμικά όσο θα περίμενε κανείς μόνο από την υποχώρηση του πληθωρισμού.

Το μήνυμα από το διετές ομόλογο

Ιδιαίτερη σημασία έχει η συμπεριφορά του 2ετούς αμερικανικού Treasury, καθώς πρόκειται για έναν από τους τίτλους που αντιδρούν πιο άμεσα στις μεταβολές των προσδοκιών για τη Fed.

Η απόδοσή του παραμένει πάνω από το 4%, γεγονός που δείχνει ότι οι επενδυτές εξακολουθούν να τιμολογούν σημαντικό κόστος χρήματος, παρά την αυξανόμενη συζήτηση για μελλοντικές μειώσεις επιτοκίων.

Αυτό αποτελεί και το βασικό παράδοξο της σημερινής αγοράς: από τη μία πλευρά, τα μακροοικονομικά στοιχεία απομακρύνουν το σενάριο νέας αύξησης επιτοκίων· από την άλλη, οι αποδόσεις των ομολόγων παραμένουν σε επίπεδα που αντανακλούν υψηλό κόστος δανεισμού.

Το επόμενο μεγάλο στοίχημα

Η αγορά βρίσκεται πλέον μπροστά σε μια νέα φάση. Το ερώτημα δεν είναι τόσο εάν η Fed θα χρειαστεί να αυξήσει περαιτέρω τα επιτόκια, αλλά πότε θα αποκτήσει επαρκή εμπιστοσύνη ώστε να αρχίσει να τα μειώνει.

Για τις αγορές μετοχών, μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να λειτουργήσει υποστηρικτικά, ιδιαίτερα εάν συνοδευτεί από διατήρηση της οικονομικής ανάπτυξης. Για τα ομόλογα, όμως, το όφελος ενδέχεται να είναι πιο περιορισμένο όσο το αμερικανικό Δημόσιο συνεχίζει να χρειάζεται τεράστιες ποσότητες νέου δανεισμού.

Με άλλα λόγια, η αποκλιμάκωση του πληθωρισμού ανοίγει την πόρτα για τη Fed, αλλά το δημοσιονομικό βάρος των ΗΠΑ είναι αυτό που θα καθορίσει πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η επόμενη νομισματική χαλάρωση.