Μια απώλεια που ξεπερνά τους τίτλους

Η κίνηση δεν ήταν απλώς έντονη· ήταν εξαιρετικά σπάνια σε μέγεθος. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Market Watch, η ταυτόχρονη βουτιά χρυσού και ασημιού εξαφάνισε χρηματιστηριακή αξία που προσεγγίζει τα 7,4 τρισ. δολάρια, με βάση την υπέργεια προσφορά και τις τιμές spot.

Ο χρυσός απομακρύνθηκε σχεδόν 9% από το ιστορικό υψηλό του, ενώ το ασήμι σημείωσε πτώση περίπου 27% από τα πρόσφατα επίπεδα-ρεκόρ, καταγράφοντας τη μεγαλύτερη ημερήσια απώλειά του εδώ και δεκαετίες.

Και όλα αυτά χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιο σαφές θεμελιώδες σοκ: ούτε ο πληθωρισμός αιφνιδίασε, ούτε η κατεύθυνση της νομισματικής πολιτικής άλλαξε δραματικά μέσα σε μία νύχτα.

Το ρήγμα στην «υπόθεση ασφάλειας»

Αυτό που κατέρρευσε ήταν μια σιωπηρή παραδοχή: ότι τα αμυντικά assets είναι πάντοτε ρευστοποιήσιμα, ακόμη και υπό ακραία πίεση.

Η ανακοίνωση ότι ο Κέβιν Γουόρς αποτελεί επιλογή του Ντόναλντ Τραμπ για την ηγεσία της Fed λειτούργησε ως σπίθα. Οι αγορές το εξέλαβαν ως σήμα αλλαγής ισορροπιών γύρω από το δολάριο, το οποίο ενισχύθηκε απότομα. Τα στοιχήματα που είχαν στηθεί σε ένα περιβάλλον χαλαρότερης νομισματικής πολιτικής άρχισαν να αποδομούνται βίαια.

Δεν επρόκειτο για μεταστροφή συναισθήματος. Ήταν απότομη συρρίκνωση της ρευστότητας, που χτύπησε πρώτα τα πιο «στριμωγμένα» trades.

Γιατί το ασήμι βυθίστηκε περισσότερο

Χρυσός και ασήμι είχαν εξελιχθεί σε εξαιρετικά δημοφιλή εργαλεία αντιστάθμισης κινδύνου. Αυτή η μαζική τοποθέτηση δημιούργησε την ψευδαίσθηση ότι θα υπάρχει πάντα αγοραστής.

Όταν η μεταβλητότητα εκτινάχθηκε, οι μηχανισμοί της αγοράς ανέλαβαν δράση: margin calls, όρια ρίσκου και αυτοματοποιημένοι κανόνες διαχείρισης έκθεσης επέβαλαν μαζικές ρευστοποιήσεις. Η κίνηση έγινε σχεδόν μηχανικά — χωρίς συναίσθημα, χωρίς αφήγημα.

Το ασήμι, λόγω μικρότερου βάθους αγοράς, μεγαλύτερης μόχλευσης και υψηλότερης δομικής μεταβλητότητας, λειτούργησε ως επιταχυντής του σοκ. Δεν ακολούθησε απλώς τον χρυσό· μεγέθυνε την πτώση.

Ο χρυσός ανέδειξε το πρόβλημα της υπερβολικής συγκέντρωσης θέσεων.
Το ασήμι αποκάλυψε το όριο της ίδιας της ρευστότητας.

Η φυσική ζήτηση δεν αρκεί

Οι αναφορές για αυξημένες αγορές φυσικού μετάλλου, ιδιαίτερα από τη Μέση Ανατολή, είναι πραγματικές. Δείχνουν ότι σε χαμηλότερα επίπεδα τιμών ενεργοποιείται άμεσα ζήτηση.

Όμως η φυσική αγορά και οι χρηματοοικονομικές αγορές απαντούν σε διαφορετικά ερωτήματα. Η πρώτη μπορεί να στηρίξει τις τιμές σε βάθος χρόνου. Η δεύτερη καθορίζει την πορεία στο βραχυπρόθεσμο χάος. Η σύγχυση αυτών των δύο είναι συχνό λάθος μετά από βίαια sell-offs.

Το σωστό ερώτημα μετά την πτώση

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν «αγοράζουμε ή πουλάμε». Είναι ποιον ρόλο έχουμε επιλέξει.

Οι μακροπρόθεσμοι επενδυτές κινούνται με βάση την αξία. Όσοι δραστηριοποιούνται μέσω futures, ETFs ή παραγώγων λειτουργούν υπό την κυριαρχία της μεταβλητότητας, της μόχλευσης και των κανόνων ρίσκου. Όχι των πεποιθήσεων.

Η σύγχυση αυτών των ρόλων οδηγεί συχνά στο να αγοράζει κανείς αστάθεια αντί για ευκαιρία.

Το βαθύτερο μήνυμα της κρίσης

Η πιο άβολη αλήθεια είναι ότι πολλά χαρτοφυλάκια είναι διαφοροποιημένα ως προς τα assets, αλλά όχι ως προς τη συμπεριφορά ρευστότητας.

Σε συνθήκες έντονου στρες, διαφορετικά εργαλεία καταλήγουν στις ίδιες εξόδους. Και τότε, ακόμη και τα «ασφαλή καταφύγια» παύουν να είναι ασφαλή.

Ο χρυσός και το ασήμι δεν ακυρώνονται ως μακροπρόθεσμα hedges. Ακυρώνεται όμως η ιδέα ότι η ασφάλεια εξαρτάται μόνο από την επιλογή του σωστού asset.

Στις αγορές κρίσης, τις τιμές δεν τις καθορίζει η λογική. Τις καθορίζει η ρευστότητα.