Στην πράξη, το εφάπαξ των νεότερων ασφαλισμένων διαμορφώνεται σε δύο διακριτά τμήματα. Το πρώτο αφορά τα έτη έως το 2013 και υπολογίζεται με βάση το 60% του μέσου όρου των αποδοχών της περιόδου 2009–2013. Το δεύτερο αφορά τα έτη από το 2014 και μετά και αντιστοιχεί αποκλειστικά στο σύνολο των εισφορών που έχουν καταβληθεί.

Το σύστημα αυτό οδηγεί σε σταδιακή μείωση του συνολικού εφάπαξ για όσους αποχωρούν μετά το 2014, καθώς το «ευνοϊκό» κομμάτι του υπολογισμού περιορίζεται όσο απομακρυνόμαστε από την περίοδο αναφοράς των ετών 2009–2013. Έτσι, όσο αυξάνονται τα χρόνια ασφάλισης μετά το 2014, τόσο μεγαλύτερο μέρος του τελικού ποσού προέρχεται από απλή επιστροφή εισφορών.

Το αποτέλεσμα είναι ένα διαφοροποιημένο σύστημα παροχών, στο οποίο παλαιότεροι και νεότεροι ασφαλισμένοι αντιμετωπίζουν ουσιαστικά διαφορετικούς κανόνες υπολογισμού, με σημαντικές αποκλίσεις στο τελικό ποσό του εφάπαξ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το εφάπαξ καταβάλλεται στο ακέραιο, χωρίς κρατήσεις, εκτός από περιπτώσεις οφειλών προς την Εφορία, τον ΕΦΚΑ ή δάνεια προς το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, όπου μπορεί να γίνει συμψηφισμός ή παρακράτηση.

Η συνολική εικόνα για το 2026 δείχνει ένα σύστημα με έντονες διαφοροποιήσεις ανά Ταμείο και χρόνο συνταξιοδότησης, όπου άλλοι δικαιούχοι εμφανίζουν οριακές αυξήσεις και άλλοι αισθητές μειώσεις, ανάλογα με τη διαδρομή ασφάλισης και τον τρόπο υπολογισμού.