Η United Nations μέσω της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας προβλέπει ότι τα παράκτια κράτη μπορούν να ανακηρύσσουν ΑΟΖ έως 200 ναυτικά μίλια, ενώ σε περιπτώσεις επικάλυψης απαιτούνται διμερείς συμφωνίες ή διεθνής διευθέτηση. Ωστόσο, η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη συγκεκριμένη σύμβαση και διατηρεί διαφορετική νομική προσέγγιση σε σχέση με την Ελλάδα και την Κύπρο.

Η τουρκική πλευρά απορρίπτει τη θέση της Αθήνας ότι τα ελληνικά νησιά διαθέτουν πλήρη επήρεια σε θαλάσσιες ζώνες και υποστηρίζει ότι ο καθορισμός ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας πρέπει να βασίζεται κυρίως στις ηπειρωτικές ακτές. Η προσέγγιση αυτή αφορά κυρίως νησιά του ανατολικού Αιγαίου που βρίσκονται κοντά στις τουρκικές ακτές.

Σε ό,τι αφορά την Κύπρο, η Άγκυρα θεωρεί ότι η Cyprus δεν μπορεί να ασκεί πλήρη δικαιώματα εκμετάλλευσης στις θαλάσσιες περιοχές γύρω από το νησί χωρίς συμμετοχή του ψευδοκράτους, το οποίο η Τουρκία αναγνωρίζει ως ξεχωριστή οντότητα. Για τον λόγο αυτό συνεχίζει να προβάλλει αξιώσεις επί των ενεργειακών κοιτασμάτων της περιοχής.

Οι United States έχουν επανειλημμένα καλέσει Ελλάδα και Τουρκία να διατηρούν ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας και να αποφεύγουν κινήσεις που θα μπορούσαν να αυξήσουν την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα, η European Union έχει στο παρελθόν προειδοποιήσει την Τουρκία με πιθανές κυρώσεις εξαιτίας γεωτρητικών δραστηριοτήτων σε περιοχές που η Κύπρος θεωρεί ότι ανήκουν στη δική της ΑΟΖ.