Η αίτηση ενεργοποίησε προληπτικό έλεγχο από τη ΔΟΥ Πρέβεζας, σύμφωνα με εντολή της Διεύθυνσης Επιχειρησιακού Σχεδιασμού Ελέγχων. Όταν οι ελεγκτές επισκέφτηκαν τη διεύθυνση που η εταιρεία δήλωνε ως έδρα, διαπίστωσαν ότι επρόκειτο για έναν χώρο μόλις 10 τ.μ. σε γκαράζ πολυκατοικίας ιδιοκτησίας εταίρου. Επαγγελματική σήμανση ή οποιαδήποτε ένδειξη λειτουργίας επιχείρησης ενοικίασης αυτοκινήτων δεν υπήρχε, ενώ η Ferrari… αγνοείτο, με την εταιρεία να ισχυρίζεται ότι βρισκόταν σε συνεργείο στην Αθήνα.

Ο επαναληπτικός έλεγχος τον Ιούνιο έδειξε τα ίδια αποτελέσματα: καμία απόδειξη πραγματικής επιχειρηματικής δραστηριότητας και το αυτοκίνητο εξακολουθούσε να μην εμφανίζεται. Εκτός από τα παραστατικά αγοράς και εκτελωνισμού, καθώς και τα έγγραφα του Υπουργείου Τουρισμού για ένταξη του οχήματος προς ενοικίαση, δεν προσκομίστηκαν συμβάσεις, τιμολόγια, φωτογραφίες ή οποιοδήποτε άλλο στοιχείο που να αποδεικνύει ότι η Ferrari χρησιμοποιήθηκε έστω μία φορά για φορολογητέα πράξη.

Με βάση τα παραπάνω, η φορολογική αρχή αρνήθηκε να αναγνωρίσει το πιστωτικό υπόλοιπο και να εγκρίνει την επιστροφή ΦΠΑ.

Η εταιρεία προσέφυγε στη ΔΕΔ (Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών), υποστηρίζοντας ότι είχε όλες τις απαραίτητες άδειες και ότι η αγορά του οχήματος εντάσσεται στον επιχειρηματικό σχεδιασμό της, κατηγορώντας παράλληλα τη φορολογική διοίκηση για παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Στην ουσία, ισχυρίστηκε ότι οι εφοριακοί έπρεπε να της πιστέψουν χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο.

Η ΔΕΔ απέρριψε την ένσταση, υπενθυμίζοντας ότι το δικαίωμα επιστροφής ΦΠΑ προκύπτει μόνο από την πραγματική χρήση των αγαθών για πράξεις υπαγόμενες σε φόρο. Σε περιπτώσεις αμφισβήτησης, το βάρος της απόδειξης βαραίνει τον φορολογούμενο. Στην προκειμένη περίπτωση, ούτε η κατοχή ούτε η χρήση της Ferrari αποδείχθηκαν, ούτε η εταιρεία τεκμηρίωσε τη λειτουργία της ως επιχείρησης ενοικίασης αυτοκινήτων.