Πρώτον, ως προς το εύρος: οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους οφείλουν να προστατεύσουν ένα εκτεταμένο δίκτυο υποδομών – από βάσεις και λιμάνια έως ενεργειακές εγκαταστάσεις και δίκτυα δεδομένων. Το Ιράν, αντίθετα, χρειάζεται να εντοπίσει ένα κρίσιμο σημείο, όπως τα Στενά του Ορμούζ, για να διαταράξει τις παγκόσμιες ροές ενέργειας και εμπορίου.

Δεύτερον, ως προς το κόστος: φτηνά drones μπορούν να εξαντλήσουν πανάκριβα αμυντικά μέσα. Και με περιορισμένα αλλά απρόβλεπτα πλήγματα, μπορεί να προκληθεί τέτοια αβεβαιότητα ώστε να επηρεαστούν ακόμη και οι ασφαλιστικές καλύψεις της ναυσιπλοΐας.

Τρίτον, ως προς τις επιπτώσεις: σε έναν διασυνδεδεμένο κόσμο, δεν χρειάζεται άμεσο πλήγμα στον αντίπαλο. Οι επιθέσεις σε κρίσιμες αλυσίδες ή κόμβους μπορούν να αποσταθεροποιήσουν αγορές και να επιβάλουν πολιτικές αποφάσεις, όπως μια εκεχειρία.

Η ίδια λογική ισχύει και στον κυβερνοχώρο. Ενας χάκερ χρειάζεται να βρει μία μόνο αδυναμία. Κανένα μοντέλο, ακόμη και το Mythos, δεν μπορεί να εντοπίσει τα πάντα. Και καθώς τέτοιες δυνατότητες διαδίδονται, ακόμη και λιγότερο προηγμένα συστήματα μπορούν να ανακαλύψουν κρίσιμα κενά. Η πιο καθοριστική ασυμμετρία, όμως, είναι ανθρώπινη. Οι επιθέσεις μπορούν να εκτελεστούν άμεσα και μαζικά· η άμυνα απαιτεί χρόνο, πόρους και θεσμικές διαδικασίες. Η διόρθωση ευπαθειών σε πολύπλοκα εταιρικά συστήματα – συχνά βασισμένα σε παλαιά λογισμικά – μπορεί να διαρκέσει μήνες ή και χρόνια.

Παρά τον περιορισμό της πρόσβασης στο Mythos σε λίγους αξιόπιστους φορείς, η ιδέα ότι μια χώρα μπορεί να προστατευτεί μόνη της είναι αυταπάτη. Σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία, μια κυβερνοεπίθεση σε μίια μεγάλη χώρα μπορεί να έχει άμεσες παγκόσμιες επιπτώσεις.

Αν, για παράδειγμα, παραλύσει το ενεργειακό σύστημα της Κίνας, οι συνέπειες θα θυμίζουν τα lockdown της COVID-19: διακοπές στην παραγωγή, ελλείψεις βασικών αγαθών και εκτίναξη των τιμών, με σοβαρές πληθωριστικές πιέσεις διεθνώς. Δεν χρειάζεται να φτάσουμε στη «μοναδικότητα» της επιστημονικής φαντασίας για να ανησυχήσουμε. Η απειλή είναι ήδη εδώ. Και η απάντηση δεν μπορεί να είναι ο θριαμβολογικός λόγος, αλλά η διπλωματία. Η προοπτική μιας αμοιβαίας οικονομικής διαταραχής θα πρέπει να ωθήσει τις ΗΠΑ και την Κίνα σε συνεννόηση. Οταν ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Σι Τζινπίνγκ συναντηθούν, το ζήτημα αυτό οφείλει να βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας.

Ο κ. S. Alex Yang είναι καθηγητής Management Science and Operations στο London Business School.

Η κυρία Angela Huyue Zhang είναι καθηγήτρια Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας

Πηγή: Project Syndicate