Η εικόνα αυτή διαμορφώνεται σε ένα περιβάλλον έντονης γεωπολιτικής και εμπορικής αβεβαιότητας, καθώς οι επαναλαμβανόμενες απειλές του Donald Trump για επιβολή υψηλών δασμών –με οικονομικά, γεωπολιτικά ή ακόμη και «εθνικής ασφάλειας» επιχειρήματα– είχαν ενισχύσει τις ανησυχίες περί αποστροφής των ξένων κεφαλαίων από τις ΗΠΑ και το δολάριο. Ωστόσο, ο υπουργός Οικονομικών Scott Bessent έχει απορρίψει κατ’ επανάληψη τη ρητορική αυτή, υποστηρίζοντας ότι οι πολιτικές της κυβέρνησης ενισχύουν την ελκυστικότητα της αμερικανικής αγοράς.

Ο ρόλος του δολαρίου και οι διασυνοριακές ροές

Η περσινή υποχώρηση του δολαρίου φαίνεται ότι λειτούργησε ως ευκαιρία για ορισμένους διαχειριστές κεφαλαίων στο εξωτερικό να αυξήσουν την έκθεσή τους σε αμερικανικά assets. Όπως σημείωσε ο Geoff Yu της BNY, οι διασυνοριακοί επενδυτές αξιοποίησαν τη μεταβολή στις αποτιμήσεις μετά τις αναταράξεις που προκάλεσε η ανακοίνωση δασμών την άνοιξη του 2025, στο πλαίσιο της λεγόμενης “Liberation Day”. Παρότι οι ροές δεν αγγίζουν τα επίπεδα της περιόδου του «US exceptionalism» (2023-2024), το σχετικό premium παραμένει.

Σε γεωγραφικό επίπεδο, η Ευρώπη αντιπροσώπευσε 872,8 δισ. δολάρια από τις καθαρές εισροές σε μακροπρόθεσμα assets. Τα Νησιά Κέιμαν κατέγραψαν 277,2 δισ. δολάρια, η Ιαπωνία 56 δισ. και ο Καναδάς 84,4 δισ. δολάρια. Το ίδιο το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών επισημαίνει ότι ο τελικός δικαιούχος των ροών δεν είναι πάντα ευδιάκριτος, καθώς πολλές συναλλαγές διενεργούνται μέσω χρηματοοικονομικών κέντρων ή θεματοφυλάκων, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και το Βέλγιο.

Η Κίνα σε ρόλο καθαρού πωλητή

Εξαίρεση αποτέλεσε η China, η οποία εμφανίστηκε ως καθαρός πωλητής μακροπρόθεσμων αμερικανικών τίτλων κατά 208,6 δισ. δολάρια. Οι κινεζικές τοποθετήσεις σε Treasuries διαμορφώθηκαν στα 683,5 δισ. δολάρια, στο χαμηλότερο επίπεδο από το 2008.

Παράλληλα, δημοσίευμα του Bloomberg ανέφερε ότι οι ρυθμιστικές αρχές στο Πεκίνο συνέστησαν σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να περιορίσουν την έκθεσή τους σε αμερικανικά ομόλογα, επικαλούμενες κινδύνους υπερσυγκέντρωσης και αυξημένης μεταβλητότητας.

Σε μηνιαία βάση, τον Δεκέμβριο οι ξένες συμμετοχές σε Treasuries μειώθηκαν κατά 88,4 δισ. δολάρια, στα 9,27 τρισ. δολάρια. Η Ιαπωνία –ο μεγαλύτερος ξένος κάτοχος αμερικανικού χρέους– περιόρισε τη θέση της κατά 17,2 δισ. δολάρια, στο 1,19 τρισ., ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο μείωσε τις τοποθετήσεις του κατά 23 δισ. δολάρια, στα 866 δισ.

Παρά τις επιμέρους κινήσεις απομόχλευσης, η συνολική εικόνα του 2025 καταδεικνύει ότι τα αμερικανικά χρηματοοικονομικά assets παραμένουν βασικός πυλώνας των διεθνών χαρτοφυλακίων, κόντρα στο αφήγημα περί μαζικής αποεπένδυσης.