Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται, τον Μάρτιο του 2026 οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του Δημοσίου προς ιδιώτες και επιχειρήσεις ανήλθαν σε 3,87 δισ. ευρώ, στο υψηλότερο επίπεδο της τελευταίας δεκαετίας. Παράλληλα, οι οφειλές προς τα ασφαλιστικά ταμεία έφτασαν τα 51,78 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 2,05 δισ. ευρώ μέσα σε έναν χρόνο, με το 69% των οφειλετών να αφορά μικροοφειλέτες με χρέη έως 15.000 ευρώ.

Όπως σημειώνει, πίσω από αυτά τα μεγέθη βρίσκονται χιλιάδες επιχειρήσεις που εγκλωβίζονται ανάμεσα στις δικές τους υποχρεώσεις προς το κράτος και στις καθυστερήσεις πληρωμών από το Δημόσιο, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο ταμειακής πίεσης.

Ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ υπογραμμίζει ότι δεν είναι δυνατόν να ζητείται συνέπεια από την αγορά όταν το ίδιο το κράτος δεν επιδεικνύει αντίστοιχη συνέπεια στις πληρωμές του. Παράλληλα, επισημαίνει ότι το ισχύον πλαίσιο για τις ασφαλιστικές οφειλές οδηγεί σε υπέρμετρη διόγκωση μέσω προσαυξήσεων και τελών, καθιστώντας συχνά αδύνατη τη ρύθμισή τους, με χαρακτηριστικό ότι πάνω από 21,7 δισ. ευρώ προέρχονται από προσαυξήσεις.

Στο πλαίσιο αυτό, προτείνει δύο βασικές παρεμβάσεις:

Πρώτον, τη μείωση του ανώτατου ορίου στο συνολικό κόστος αποπληρωμής παλαιών ασφαλιστικών οφειλών, ώστε το τελικό ποσό να μην υπερβαίνει συγκεκριμένο πολλαπλάσιο του αρχικού κεφαλαίου. Όπως αναφέρει, αντίστοιχες λογικές εξορθολογισμού έχουν εφαρμοστεί και στις τραπεζικές οφειλές, και θα πρέπει να επεκταθούν και στις ασφαλιστικές, ώστε να δοθεί πραγματική δεύτερη ευκαιρία στις επιχειρήσεις.

Δεύτερον, τη δημιουργία ενός πλήρως αυτοματοποιημένου μηχανισμού συμψηφισμού μεταξύ των οφειλών των επιχειρήσεων προς τα ασφαλιστικά ταμεία και των απαιτήσεών τους από το Δημόσιο, ώστε να αποφεύγεται η παράλληλη κατάσταση όπου μια επιχείρηση εμφανίζεται ταυτόχρονα ως οφειλέτης και πιστωτής του κράτους.

Ο κ. Μπρατάκος καταλήγει ότι, αν και η ελληνική οικονομία έχει αποδείξει την ανθεκτικότητά της, η ανθεκτικότητα αυτή δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μόνιμη δοκιμασία για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Όπως σημειώνει, απαιτείται μια νέα ισορροπία με περισσότερη ρευστότητα, δίκαιες ρυθμίσεις και ένα κράτος που λειτουργεί ως υποστηρικτικός εταίρος της ανάπτυξης.