Το μήνυμα που εξέπεμψαν οι συμμετέχοντες ήταν σαφές: ένα σενάριο αποχώρησης της Ουάσιγκτον, χωρίς να έχει διασφαλιστεί η ομαλή ναυσιπλοΐα σε έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαδρόμους παγκοσμίως, δεν θεωρείται αποδεκτό.

Σύμφωνα με πληροφορίες από τις διαβουλεύσεις, υπήρξε κοινή θέση ότι οποιαδήποτε συμφωνία εκεχειρίας με το Ιράν θα πρέπει να περιλαμβάνει ρητή δέσμευση για την αποκατάσταση της ελεύθερης διέλευσης από τα Στενά. Ωστόσο, η ίδια η σύσκεψη ανέδειξε και μια βαθύτερη πραγματικότητα: οι σύμμαχοι προετοιμάζονται ήδη για το ενδεχόμενο να χρειαστεί να διαχειριστούν την επόμενη ημέρα χωρίς την καθοριστική εμπλοκή των ΗΠΑ.

Η ανησυχία αυτή δεν είναι θεωρητική. Ο Donald Trump έχει επανειλημμένα αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο αποχώρησης χωρίς πλήρη αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας, ενώ παράλληλα έχει ασκήσει έντονη κριτική προς τους συμμάχους του ΝΑΤΟ για περιορισμένη συνεισφορά στο στρατιωτικό κόστος.

Σε αυτό το πλαίσιο, η πρωτοβουλία λειτουργεί και ως σαφές πολιτικό μήνυμα προς την Ουάσιγκτον. Δυνάμεις όπως η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο επιχειρούν να καταδείξουν ότι είναι έτοιμες να αναλάβουν πιο ενεργό ρόλο, εφόσον οι εξελίξεις το απαιτήσουν.

Το επόμενο στάδιο αναμένεται να είναι επιχειρησιακό. Στρατιωτικοί σχεδιαστές των συμμετεχουσών χωρών προγραμματίζουν νέες συναντήσεις, προκειμένου να εξετάσουν πιθανά σενάρια ανάπτυξης ναυτικών δυνάμεων στην περιοχή.

Στο τραπέζι βρίσκονται τόσο αποστολές επιτήρησης της ναυσιπλοΐας όσο και επιχειρήσεις αποναρκοθέτησης, σε περίπτωση που τα Στενά παραμείνουν επικίνδυνα μετά τη λήξη των εχθροπραξιών.

Παρά ταύτα, η στρατιωτική επιλογή δεν συγκεντρώνει ευρεία συναίνεση. Οι περισσότερες χώρες εκτιμούν ότι η πλήρης αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς τη συνεργασία της Τεχεράνης. Για τον λόγο αυτό, ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη διπλωματία, με πιθανή εμπλοκή του ΟΗΕ και συντονισμό με κράτη του Κόλπου.

Παράλληλα, εξετάζονται και οικονομικά εργαλεία πίεσης. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγεται η επιβολή κυρώσεων σε περίπτωση που το Ιράν επιχειρήσει να θεσμοθετήσει καθεστώς διοδίων για τη διέλευση πλοίων – ένα ενδεχόμενο που αρκετές χώρες θεωρούν επικίνδυνο προηγούμενο για τη διεθνή ναυσιπλοΐα.

Η κινητικότητα αυτή αντανακλά μια βαθύτερη γεωπολιτική μετατόπιση. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ προετοιμάζονται συστηματικά για τη διαχείριση κρίσεων χωρίς την αμερικανική ηγεσία.

Και τα Στενά του Ορμούζ ενδέχεται να αποτελέσουν το πρώτο μεγάλο τεστ αυτής της νέας πραγματικότητας.