Η σωστή προσέγγιση είναι να αντιστρέφεται αυτή η διαδικασία. Πριν υπολογιστεί το πιθανό κέρδος, πρέπει να είναι απολύτως ξεκάθαρο ποια είναι η μέγιστη πιθανή ζημία. Ο επενδυτής οφείλει να γνωρίζει πόσο κεφάλαιο διακινδυνεύει, σε ποιο σημείο θα κλείσει τη θέση εάν το σενάριο δεν εξελιχθεί όπως αναμενόταν και αν το χαρτοφυλάκιό του μπορεί να απορροφήσει άνετα αυτή την απώλεια. Το ερώτημα δεν είναι αν μια συναλλαγή μπορεί να αποδειχθεί λανθασμένη. Είναι βέβαιο ότι αρκετές φορές θα συμβεί. Ακόμη και οι πιο επιτυχημένοι traders καταγράφουν ζημίες. Η διαφορά είναι ότι γνωρίζουν εκ των προτέρων πόσο θα τους κοστίσει το λάθος τους. Η απώλεια είναι σχεδιασμένη, περιορισμένη και αρκετά μικρή ώστε να μην απειλεί τη μακροπρόθεσμη επιβίωσή τους στην αγορά.

Η γνώση του μέγιστου κινδύνου συμβάλλει επίσης στη μείωση του φόβου. Δεν πρόκειται για απαισιόδοξη σκέψη αλλά για πειθαρχημένη διαχείριση κινδύνου. Όταν ο επενδυτής γνωρίζει ποια είναι η μέγιστη αρνητική έκβαση, μπορεί να διαχειριστεί τη θέση του με μεγαλύτερη ψυχραιμία. Μεγάλο μέρος του φόβου που οδηγεί σε πρόωρες ρευστοποιήσεις κερδισμένων θέσεων, μετακινήσεις stop-loss ή αδράνεια μέσα σε ζημιογόνες συναλλαγές προέρχεται από την αβεβαιότητα. Όταν το όριο της ζημίας έχει οριστεί από πριν, η ψυχολογική πίεση μειώνεται και οι αποφάσεις γίνονται πιο ορθολογικές.

Η προστασία του κεφαλαίου είναι εξίσου κρίσιμη και για μαθηματικούς λόγους. Μια απώλεια 50% σε έναν λογαριασμό δεν ανακτάται με μια απόδοση 50%, αλλά απαιτεί κέρδος 100% για να επιστρέψει κανείς στο αρχικό επίπεδο. Όσο μεγαλύτερη είναι η πτώση, τόσο δυσκολότερη γίνεται η ανάκαμψη. Ένας επενδυτής δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί τις μελλοντικές ευκαιρίες εάν έχει εξαντλήσει σημαντικό μέρος του κεφαλαίου του. Η επιβίωση στις αγορές δεν αποτελεί απλώς μέρος της στρατηγικής. Είναι η ίδια η στρατηγική.

Γι’ αυτό και οι επαγγελματίες συνήθως δεν ξεκινούν εξετάζοντας το πιθανό κέρδος. Πρώτα αξιολογούν το μέγεθος της θέσης, το επίπεδο του stop-loss, τη συνολική έκθεση στον κίνδυνο και το ακριβές σημείο στο οποίο η επενδυτική τους υπόθεση παύει να ισχύει. Μόνο όταν ο κίνδυνος είναι υπό έλεγχο αφήνουν το ενδεχόμενο κέρδος να εξελιχθεί. Ο ερασιτέχνης συχνά προσκολλάται συναισθηματικά στο αποτέλεσμα μιας μεμονωμένης συναλλαγής. Ο επαγγελματίας σκέφτεται τις επόμενες εκατοντάδες ή χιλιάδες συναλλαγές.

Πριν από κάθε αγορά ή πώληση, αξίζει να φανταστεί κανείς το σενάριο στο οποίο η αγορά κινείται εναντίον του. Να καθορίσει το σημείο εξόδου, να υπολογίσει την πιθανή απώλεια σε πραγματικούς αριθμούς και να βεβαιωθεί ότι αυτή είναι αρκετά μικρή ώστε να του επιτρέψει να επιστρέψει την επόμενη ημέρα με το κεφάλαιο και την αυτοπεποίθησή του ανέπαφα. Αν το ύψος της πιθανής ζημίας προκαλεί δυσφορία, τότε η θέση είναι πιθανότατα μεγαλύτερη από όσο πρέπει.

Στις αγορές, η σωστή σειρά είναι απλή: πρώτα ο κίνδυνος και μετά η απόδοση. Όσοι ακολουθούν αυτή τη λογική με συνέπεια έχουν περισσότερες πιθανότητες να παραμείνουν στο παιχνίδι αρκετά καιρό ώστε να εκμεταλλευτούν τις πραγματικά μεγάλες ευκαιρίες. Οι νικητές δεν είναι απαραίτητα εκείνοι που κερδίζουν περισσότερο σε κάθε συναλλαγή, αλλά εκείνοι που καταφέρνουν να προστατεύουν το κεφάλαιό τους και να συνεχίζουν να συμμετέχουν στην αγορά μακροπρόθεσμα.