Όπως επισημαίνει το Forbes, ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκαν αυτά τα κεφάλαια αποτελεί βασικό κομμάτι του σκανδάλου. Η πιο «ήπια» εκδοχή θέλει τις εγκληματικές του πράξεις να μην συνδέονται άμεσα με την επαγγελματική του δραστηριότητα, σύμφωνα με την οποία λειτουργούσε ως οικονομικός σύμβουλος υπερπλούσιων πελατών, παρέχοντας υπηρεσίες επενδυτικού και φορολογικού σχεδιασμού.

Ο ίδιος, μάλιστα, το 2013 παρουσιαζόταν ως επιτυχημένος χρηματιστής και επιχειρηματίας, δηλώνοντας πρωτοπόρος σε σύνθετα χρηματοοικονομικά προϊόντα, όπως τα παράγωγα και τα options, και ιδρυτής «ιδιαίτερα κερδοφόρων» επιχειρήσεων.

Στον αντίποδα, κυκλοφορεί το πιο ακραίο και σκανδαλώδες αφήγημα, που υιοθετούν κύκλοι συνωμοσιολογίας και υποστηρικτές του Donald Trump. Σύμφωνα με αυτό, ο Epstein φέρεται να κατέγραφε κρυφά σεξουαλικές πράξεις ισχυρών προσώπων με ανήλικους στα ακίνητα και τα νησιά του και στη συνέχεια να τους εκβίαζε, χρησιμοποιώντας τις χρηματοοικονομικές του δραστηριότητες ως βιτρίνα.

Ανεξάρτητα από τις θεωρίες, η έρευνα του Forbes σε επίσημα έγγραφα και δικογραφίες δείχνει ότι η περιουσία του Epstein στηρίχθηκε κυρίως σε δύο δισεκατομμυριούχους πελάτες του και σε ένα ιδιαίτερα ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς.

Κεντρικά πρόσωπα σε αυτή την ιστορία είναι ο Les Wexner, ιδρυτής του ομίλου Limited και επί δεκαετίες επικεφαλής της Victoria’s Secret, και ο Leon Black, ιδρυτής της Apollo Global Management. Από το 1999 έως το 2018, οι βασικές εταιρείες του Epstein φέρεται να δημιούργησαν έσοδα άνω των 800 εκατ. δολαρίων, εκ των οποίων περίπου 490 εκατ. προήλθαν από αμοιβές συμβουλευτικών υπηρεσιών. Πάνω από τα τρία τέταρτα αυτών των ποσών καταβλήθηκαν από τον Wexner και τον Black.

Ο Wexner υπήρξε ο σημαντικότερος πελάτης του Epstein από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 έως το 2007, καταβάλλοντάς του συνολικά περίπου 200 εκατ. δολάρια. Ο Black, από την πλευρά του, φέρεται να του πλήρωσε περίπου 170 εκατ. δολάρια την περίοδο 2012–2017.

Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η μεταφορά της φορολογικής του κατοικίας στις Παρθένες Νήσους των ΗΠΑ το 1996. Εκεί, ίδρυσε δύο εταιρείες χρηματοοικονομικών υπηρεσιών – τη Financial Trust Company και αργότερα τη Southern Trust Company – μέσω των οποίων εκμεταλλεύτηκε ειδικά αναπτυξιακά προγράμματα, μειώνοντας δραστικά τη φορολογική του επιβάρυνση. Εκτιμάται ότι έτσι γλίτωσε φόρους ύψους περίπου 300 εκατ. δολαρίων, ενώ την ίδια περίοδο εισέπραξε τουλάχιστον 360 εκατ. δολάρια σε μερίσματα.

Το 1998, μάλιστα, απέκτησε έναντι σχεδόν 8 εκατ. δολαρίων το Little St. James Island, το οποίο αργότερα έγινε διαβόητο ως «νησί του Epstein».

Στο πελατολόγιό του περιλαμβάνονταν επίσης πρόσωπα όπως η κληρονόμος της Johnson & Johnson, Elizabeth Johnson, και ο δισεκατομμυριούχος διαχειριστής hedge fund Glenn Dubin. Το fund του τελευταίου φέρεται να κατέβαλε 15 εκατ. δολάρια στον Epstein για τη διαμεσολάβησή του σε συμφωνία 1,3 δισ. δολαρίων με την JP Morgan Chase.

Σύμφωνα με τον Leon Black, ο Epstein είχε συνεργαστεί και με πρώην υπουργούς Οικονομικών των ΗΠΑ, αρχηγούς κρατών, Νομπελίστες και ισχυρούς φιλάνθρωπους, χωρίς ποτέ να κατονομάσει συγκεκριμένα πρόσωπα. Ο ίδιος ο Epstein, σε κάποια φάση, φέρεται να ισχυρίστηκε ότι δεχόταν ως πελάτες μόνο άτομα με περιουσία άνω του 1 δισ. δολαρίων.

Το οικονομικό μυστήριο γύρω από τον Epstein δείχνει πώς ο ακραίος πλούτος, η φορολογική ασυλία και η πρόσβαση στην ελίτ μπορούν να συνυπάρξουν με πλήρη αδιαφάνεια.