Στα μέσα του 19ου αιώνα η σαλικίνη ήταν γνωστή στους γιατρούς, αλλά χρησιμοποιούνταν με φειδώ λόγω της δυσάρεστης γεύσης και της επιβλαβούς δράσης στο στομάχι. Το 1897, ο υπάλληλος της Bayer Felix Hoffmann ανέπτυξε έναν τρόπο να δημιουργήσει σταθερή μορφή του φαρμάκου, πιο εύκολη στην κατάποση. Κάποιες πηγές αποδίδουν την αρχική συνεισφορά στον Εβραίο χημικό Arthur Eichengrün, η οποία όμως αποσιωπήθηκε κατά την εποχή των Ναζί.

Η Bayer προώθησε αρχικά την ασπιρίνη σε σκόνη με οδηγίες χορήγησης 1 γραμμαρίου στους ασθενείς. Το όνομα «Aspirin» προέρχεται από το «a» του «acetyl», το «spir» από το φυτό spirea και το «in» που χρησιμοποιείται συχνά σε φαρμακευτικά προϊόντα.

Η ασπιρίνη έγινε σύντομα το Νο1 φάρμακο παγκοσμίως. Από το 1915 κυκλοφορεί χωρίς συνταγή και το 1917, λόγω Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Bayer έχασε τα δικαιώματα του εμπορικού σήματος στις ΗΠΑ, που εξαγοράστηκε από τη Sterling Products Company, αργότερα μετονομασμένη σε Sterling Winthrop.

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Bayer επανεμφανίστηκε ως ανεξάρτητη εταιρεία και αργότερα εξαγόρασε τη Miles Laboratories το 1978 και τη μονάδα μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων της Sterling Winthrop το 1994, επαναφέροντας το όνομα και το λογότυπο της Bayer στις ΗΠΑ.

Η ασπιρίνη συχνά χαρακτηρίζεται «θαυματουργό φάρμακο». Το 1948, ο γιατρός Lawrence Craven σύστησε την καθημερινή λήψη ασπιρίνης για μείωση του κινδύνου καρδιακής προσβολής. Το 1982, το Νόμπελ Ιατρικής απονεμήθηκε σε ερευνητές που εξήγησαν επιστημονικά πώς η ασπιρίνη εμποδίζει τη δημιουργία θρόμβων και προστατεύει την καρδιά.

Σύγχρονες μελέτες δείχνουν ότι η καθημερινή λήψη ασπιρίνης μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο καρκίνου κατά τουλάχιστον 20% σε 20 χρόνια. Παρά τη μείωση της χρήσης της ως αναλγητικό, η ασπιρίνη παραμένει παρούσα στα περισσότερα νοικοκυριά παγκοσμίως.