Ο Πικετί, διευθυντής σπουδών στην École des Hautes Études en Sciences Sociales, καθηγητής στο Paris School of Economics και συνδιευθυντής του World Inequality Lab, υποστηρίζει ότι για να επιτευχθεί αυτή η σύγκλιση απαιτούνται πολύ διαφορετικοί ρυθμοί ανάπτυξης ανά περιοχή.

Σύμφωνα με την ανάλυσή του, οι πλουσιότερες οικονομίες, όπως η Ευρώπη, η Βόρεια Αμερική και η Ωκεανία, θα έπρεπε να κινούνται με ετήσιους ρυθμούς αύξησης του κατά κεφαλήν ΑΕΠ μεταξύ 0% και 0,5%, ενώ οι φτωχότερες περιοχές, όπως η Υποσαχάρια Αφρική και η Νότια και Νοτιοανατολική Ασία, θα χρειάζονταν ανάπτυξη της τάξης του 3% έως 4% ετησίως.

Ένα παγκόσμιο ταμείο για τη χρηματοδότηση της μετάβασης

Ο Γάλλος οικονομολόγος συνδέει την επίτευξη αυτού του στόχου με έναν ριζικό μετασχηματισμό του παραγωγικού μοντέλου. Υποστηρίζει τη σταδιακή εγκατάλειψη των ορυκτών καυσίμων και την αντικατάστασή τους από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπως η αιολική και η ηλιακή.

Για τη χρηματοδότηση αυτής της μετάβασης προτείνει τη δημιουργία ενός νέου διεθνούς θεσμού, ενός «Ταμείου για την Παγκόσμια Δικαιοσύνη», το οποίο θα αναλαμβάνει τη συγκέντρωση και διαχείριση πόρων σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η έκθεση εισηγείται, μεταξύ άλλων, την επιβολή διεθνών φόρων στους πολύ πλούσιους. Οι προτάσεις περιλαμβάνουν φορολόγηση μεγάλων περιουσιών με συντελεστές που θα μπορούσαν να φτάσουν έως και το 20%, καθώς και φορολόγηση υψηλών εισοδημάτων με συντελεστές έως 90%, ανεξάρτητα από τα εθνικά φορολογικά συστήματα.

Προτεραιότητα σε υγεία και εκπαίδευση

Στο όραμα που περιγράφει ο Πικετί, η οικονομική δραστηριότητα θα μετατοπιστεί περισσότερο προς τις υπηρεσίες και τα λεγόμενα «άυλα αγαθά», όπως η υγεία και η εκπαίδευση, ενώ η κατανάλωση υλικών αγαθών θα περιοριστεί.

Παράλληλα, προβλέπεται σημαντική μείωση του χρόνου εργασίας, στοιχείο που, σύμφωνα με τον ίδιο, θα μπορούσε να συμβάλει τόσο στη βελτίωση της ποιότητας ζωής όσο και στη μείωση των περιβαλλοντικών πιέσεων που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή.

Ο ίδιος πάντως αναγνωρίζει ότι το σχέδιο που περιγράφει κινείται περισσότερο στη σφαίρα ενός μακροπρόθεσμου ιδανικού και παραδέχεται ότι αρκετές από τις προτάσεις του έχουν έντονα ουτοπικό χαρακτήρα, καθώς προϋποθέτουν πρωτοφανή διεθνή συνεργασία και βαθιές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας της παγκόσμιας οικονομίας.