Το αποτέλεσμα είναι ότι οι αγορές βρίσκονται αντιμέτωπες με μια διττή προσδοκία: από τη μία πλευρά, υπάρχει η επιθυμία για χαμηλότερα επιτόκια που θα στηρίξουν επενδύσεις και ρευστότητα· από την άλλη, υπάρχει η αβεβαιότητα για το κατά πόσο μια υπερβολική χαλάρωση θα ενισχύσει τον πληθωρισμό ή θα επαναφέρει ανισορροπίες στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αυτή η ισορροπία έχει γίνει σημείο κλειδί για τη στρατηγική των χαρτοφυλακίων και την τοποθέτηση κεφαλαίων.

Επιπλέον, η εικόνα στο παγκόσμιο νομισματικό περιβάλλον δείχνει ότι η ιεραρχία των νομισμάτων αλλάζει. Ο αμερικανικός δολάριο, που για δεκαετίες λειτουργούσε ως το «safe haven» των αγορών, βλέπει τη θέση του να δοκιμάζεται από μια σειρά παραγόντων, συμπεριλαμβανομένης της υποχώρησης της αξίας του το 2025 και της ανάγκης για ευρύτερη διαφοροποίηση από τους διεθνείς επενδυτές. Σε αυτό το πλαίσιο, άλλες οικονομίες — και ειδικά εκείνες με πιο σταθερά νομισματικά πλαίσια ή υψηλότερη ανάπτυξη — αρχίζουν να «εγγράφονται» στη στρατηγική των κεφαλαίων όχι ως συμπληρωματική επιλογή αλλά ως σημαντικός πόλος διαφοροποίησης.

Όμως η αλλαγή που ενδεχομένως θα καθορίσει το 2026 δεν είναι μόνο θέμα επιτοκίων ή νομισμάτων. Είναι η επανεκτίμηση του τρόπου με τον οποίο η αγορά αντιμετωπίζει το ρίσκο και την ανταμοιβή. Όσο οι αποδόσεις των ομολόγων — ειδικά των μακράς διάρκειας — προβλέπεται να σταθεροποιηθούν ή να αυξηθούν ελαφρά λόγω αναμενόμενων εκδόσεων νέου χρέους και πιέσεων που προκαλούνται από υψηλά ελλείμματα, τόσο περισσότερο οι επενδυτές θα πρέπει να αναζητούν ισορροπημένες θέσεις που δεν στηρίζονται αποκλειστικά σε χαμηλό κόστος χρήματος. Αυτή η αλλαγή στο risk pricing είναι πιθανό να επηρεάσει το πώς «διασφαλίζονται» τα κεφάλαια σε περιόδους ρευστότητας και πόσο μεγάλο βάρος θα δοθεί σε assets με σταθερό εισόδημα αντί για καθαρά μετοχικά στοιχήματα.

Παράλληλα, η προοπτική για σταδιακή επιβράδυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης — με τον ΟΟΣΑ να προβλέπει επιβράδυνση προς το 2,9% ή και χαμηλότερα το 2026 — υπογραμμίζει ότι δεν αρκεί απλά να «περιμένεις» μειώσεις επιτοκίων για να έχεις καλή απόδοση. Αντιθέτως, οι επενδύσεις με μεγαλύτερη δομή ροών — όπως επενδύσεις σε υποδομές, credits με καλή ποιότητα, ή ακόμα και σε τομείς όπου η ζήτηση είναι πιο ανθεκτική — είναι πιθανό να υπεραποδώσουν σε σχέση με assets που στηρίζονται απλώς σε νομισματικά κίνητρα.

Σε αυτό το νέο περιβάλλον, οι επενδυτές καλούνται να μετατοπίσουν το βλέμμα τους από καθαρά τεχνικούς δείκτες επιτοκίων σε μια ευρύτερη στρατηγική προσέγγιση που ενσωματώνει νομισματική πολιτική, δημοσιονομική κατάσταση, γεωπολιτικά ρίσκα και δομικές αλλαγές στην αλυσίδα αξίας. Η δεκαετής οπτική δεν θα είναι απλά μια ερώτηση «τι κάνει η Fed» αλλά «πώς προσαρμόζεται το χρηματοπιστωτικό σύστημα στις νέες ισορροπίες».

Τελικά, το 2026 δεν είναι απλώς μια χρονιά με πιθανές περικοπές επιτοκίων. Είναι μια χρονιά όπου οι αποφάσεις για το ρίσκο, την απόδοση και τη δομή των χαρτοφυλακίων θα επανακαθοριστούν, όχι με βάση το πώς τα assets ταυτόχρονα αποδίδουν, αλλά με βάση το πώς αλληλεπιδρούν με ένα νέο, πιο πολύπλοκο καθεστώς νομισματικής και οικονομικής πολιτικής.

Πηγή: Reuters — US bonds shined in 2025 but returns could lose altitude next year