Για τις ανάγκες του πειράματος, 49 ενήλικες συμμετέχοντες φόρεσαν ειδικά γυαλιά που κατέγραφαν με ακρίβεια κάθε ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Στη συνέχεια, άκουσαν ηχογραφημένες προτάσεις, ενώ στο υπόβαθρο υπήρχε θόρυβος. Η ένταση της ομιλίας μεταβαλλόταν: όσο πιο χαμηλή ήταν, τόσο μεγαλύτερη συγκέντρωση απαιτούνταν για να γίνει κατανοητό το περιεχόμενο.

Τα αποτελέσματα ήταν ξεκάθαρα. Όσο αυξανόταν η δυσκολία της ακρόασης, τόσο μειωνόταν ο ρυθμός του blinking. Με άλλα λόγια, όσο πιο έντονα προσπαθούσε ο εγκέφαλος να επεξεργαστεί την πληροφορία, τόσο λιγότερο ανοιγόκλειναν τα μάτια.

Όπως εξηγεί η Pénélope Coupal, φοιτήτρια στο Εργαστήριο Ακοής και Γνωστικής Επεξεργασίας του Concordia και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, το blinking δεν είναι μια τυχαία λειτουργία. «Μειώνουμε συστηματικά το ανοιγοκλείσιμο των ματιών όταν δεχόμαστε πληροφορία που θεωρούμε σημαντική», σημειώνει, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για μια αυτόματη αντίδραση του εγκεφάλου.

Για να αποκλείσουν τον ρόλο των οπτικών συνθηκών, οι ερευνητές επανέλαβαν το πείραμα αλλάζοντας τυχαία τον φωτισμό του χώρου — από χαμηλό έως έντονο. Το μοτίβο παρέμεινε αμετάβλητο. Ο φωτισμός δεν επηρέασε το blinking· ο καθοριστικός παράγοντας ήταν η γνωστική δυσκολία της ακρόασης.

Αυτό σημαίνει άραγε ότι αν κάποιος ανοιγοκλείνει συχνά τα μάτια του, δεν μας προσέχει; Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι το συμπέρασμα δεν είναι τόσο απλό. Υπάρχουν μεγάλες ατομικές διαφορές: κάποιοι άνθρωποι μπορεί να ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους έως και 70 φορές το λεπτό, ενώ άλλοι μόλις 10. Ωστόσο, ανεξάρτητα από το προσωπικό «baseline», η τάση είναι κοινή: όταν η προσοχή αυξάνεται, το blinking μειώνεται.

Για όσους βρίσκονται σε θέσεις ηγεσίας, εκπαίδευσης ή επικοινωνίας, το εύρημα έχει πρακτική αξία. Η κατανόηση του πότε το ακροατήριο είναι πραγματικά συγκεντρωμένο —και πότε η προσοχή του αρχίζει να φθίνει— αποτελεί κρίσιμο στοιχείο αποτελεσματικής επικοινωνίας. Αν κάποιος δείχνει λιγότερο προσηλωμένος, ίσως τα όσα ακούει να του είναι ήδη γνωστά ή να μην τα θεωρεί ουσιαστικά.

Οι έμπειροι communicators παρατηρούν εδώ και καιρό τη γλώσσα του σώματος. Η συγκεκριμένη έρευνα προσθέτει έναν ακόμη, πιο λεπτό δείκτη σε αυτό το «οπλοστάσιο»: το ανοιγοκλείσιμο των ματιών, ως σιωπηλό σήμα ότι ο εγκέφαλος δουλεύει — ή όχι — πάνω σε αυτά που ακούει.