Ωστόσο, η πρώτη εικόνα που μεταφέρουν οι New York Times από τη Μόσχα είναι έντονα αρνητική. Το Κρεμλίνο εμφανίζεται ενισχυμένο από τις εξελίξεις στο πεδίο των συγκρούσεων και ταυτόχρονα εγκλωβισμένο πολιτικά, καθώς δυσκολεύεται να παρουσιάσει στο εσωτερικό της χώρας μια συμφωνία που δεν θα εκλαμβάνεται ως καθαρή νίκη.

Χαρακτηριστική είναι η αντίδραση του αναλυτή διεθνών σχέσεων Αλεξέι Ναούμοφ, ο οποίος χαρακτήρισε το σχέδιο «απόλυτη κοροϊδία» σε ανάρτησή του στο Telegram. Όπως ανέφερε, η ουκρανική πλευρά επιχειρεί να το παρουσιάσει στις ΗΠΑ ως συμβιβασμό, προκειμένου στη συνέχεια να αποδώσει στη Ρωσία την ευθύνη για την αποτυχία των συνομιλιών.

Οι NYT υπενθυμίζουν ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν επιμένει εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια σε δύο βασικές προϋποθέσεις: την πλήρη αποχώρηση των ουκρανικών δυνάμεων από τα εναπομείναντα τμήματα των περιοχών Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ και τον οριστικό αποκλεισμό της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Η γραμμή αυτή επαναβεβαιώθηκε και στην πρόσφατη, μαραθώνια συνέντευξη Τύπου του Ρώσου προέδρου, όπου άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο περιορισμένων «παραχωρήσεων», πιθανώς σε τμήματα του Χάρκοβο και της Ζαπορίζια, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η Μόσχα παραμένει διατεθειμένη να συνεχίσει τον πόλεμο έως την πλήρη κατάληψη του Ντονέτσκ.

Το ουκρανικό σχέδιο, όπως περιγράφεται, προβλέπει την αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από τις περιοχές Ντνιπροπετρόβσκ, Μικολάιβ, Σούμι και Χάρκοβο. Παράλληλα, προτείνει τη δημιουργία αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης σε τμήματα του Ντονέτσκ, υπό την προϋπόθεση όμως ότι η Ρωσία θα αποχωρήσει από ισοδύναμη έκταση εδάφους.

Εδώ εντοπίζονται, σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές, τα βασικά «αγκάθια» της πρότασης. Ο Γκεόργκι Μποβτ εκτιμά ότι το σχέδιο αποφεύγει να αντιμετωπίσει το κρίσιμο ζήτημα των εδαφών και ειδικά του πυρηνικού σταθμού της Ζαπορίζια, ο οποίος βρίσκεται υπό ρωσικό έλεγχο. Όπως σημειώνει, η απουσία σαφούς συμβιβασμού σε αυτά τα θέματα καθιστά δύσκολο το σχέδιο να αποτελέσει ουσιαστική βάση για συμφωνία, τη στιγμή που το Κίεβο φέρεται να επιθυμεί τη συνδιαχείριση του σταθμού με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το δημοσίευμα τονίζει επίσης ότι, παρά το υψηλό κόστος της πλήρους εισβολής για την οικονομία και τον στρατό της Ρωσίας, το Κρεμλίνο εκτιμά πως εξακολουθεί να έχει περισσότερα να κερδίσει από τη συνέχιση των επιχειρήσεων. Η ρωσική οικονομία περιγράφεται ως η πιο εύθραυστη από το 2022, με ιστορικά υψηλά επιτόκια και επιβράδυνση της ανάπτυξης που πλησιάζει την ύφεση, χωρίς όμως να βρίσκεται – σύμφωνα με αναλυτές – σε σημείο τέτοιας κρίσης που θα επέβαλλε αλλαγή στρατηγικής.

Στο στρατιωτικό πεδίο, οι NYT αναφέρουν ότι η Ρωσία ελέγχει περίπου το 75% της περιοχής του Ντονέτσκ και ότι, με τον τρέχοντα ρυθμό προέλασης, θα χρειάζονταν περίπου 18 μήνες για την πλήρη κατάληψή της. Παράλληλα, ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ δήλωσε ότι περίπου 417.000 νέοι στρατιώτες υπέγραψαν συμβόλαια για να ενταχθούν στον ρωσικό στρατό το 2025, αριθμός που ευθυγραμμίζεται σε μεγάλο βαθμό με εκτιμήσεις ανεξάρτητων ερευνητών. Η συνεχής αυτή ροή στρατολογήσεων επιτρέπει στη Ρωσία να διατηρεί τις επιχειρήσεις της, παρά τις βαριές απώλειες.

Σε διπλωματικό επίπεδο, η ανάλυση επισημαίνει ότι η Μόσχα έχει λόγους να παραμένει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, κυρίως για να διατηρεί ανοιχτούς διαύλους με την Ουάσινγκτον και να μην επωμιστεί αποκλειστικά την ευθύνη για τη συνέχιση του πολέμου. Παράλληλα, επιδιώκει να καθυστερήσει νέες κυρώσεις από τις ΗΠΑ, μετά και τις κυρώσεις του Οκτωβρίου στις Rosneft και Lukoil, που ανάγκασαν τη Ρωσία να πουλά πετρέλαιο με μεγαλύτερες εκπτώσεις.

Η παρατεταμένη «έλξη και άπωση» γύρω από τους όρους μιας πιθανής συμφωνίας ενδέχεται, σύμφωνα με το δημοσίευμα, να οξύνει τις εντάσεις μεταξύ της Ουκρανίας και των δυτικών συμμάχων της, καθώς οι διαβουλεύσεις εξελίσσονται σε διαφορετικά διπλωματικά κέντρα.

Τέλος, ο Ουκρανός αναλυτής Βολοντίμιρ Φεσένκο εκτιμά ότι ο Πούτιν δεν έχει καμία πρόθεση να τερματίσει τον πόλεμο ή να προβεί σε ουσιαστικές παραχωρήσεις αυτή τη στιγμή. Όπως υποστηρίζει, η εμπλοκή της Ρωσίας στις συζητήσεις γύρω από το ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ αποτελεί κυρίως ένα τακτικό παιχνίδι με τις ΗΠΑ, με στόχο τη διατήρηση λειτουργικών σχέσεων με την Ουάσινγκτον, αλλά και τη δημιουργία ρωγμών μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ουκρανίας.