Έρευνα του Πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ αποκάλυψε ότι τα ποιήματα της AI συχνά θεωρούνταν ανθρώπινα από τους αναγνώστες.

Αυτό σημαίνει ότι η AI συχνά αντικατοπτρίζει την ανθρώπινη πραγματικότητα και όχι κάτι εξωπραγματικά «μηχανικό». Τα μοντέλα έχουν πλέον φτάσει σε επίπεδο στιλβωμένης, «κανονικής» γραφής που μπορεί να συγχέει τους αναγνώστες.

Τα εργαλεία ανίχνευσης δεν είναι πανάκεια

Υπάρχει μια μικρή βιομηχανία εργαλείων που ισχυρίζεται ότι μπορούν να ανιχνεύσουν AI, όπως τα GPTZero, Copyleaks και Surfer. Ωστόσο:

Κανένα δεν είναι απόλυτα αξιόπιστο.

Μερικά, όπως το Surfer, μπορούν ακόμη και να κάνουν κείμενο AI να φαίνεται σαν ανθρώπινο.

Η διάκριση βασίζεται συχνά σε πλαίσιο και συνάφεια, παρά στο στυλ ή στο μήκος των προτάσεων. Π.χ., ο συντάκτης που έγινε viral αποκάλυψε την AI όχι λόγω «μηχανικής διατύπωσης», αλλά επειδή το πλαίσιο (τοποθεσία, ψευδώνυμο) δεν είχε νόημα.

Η ανθρώπινη ζεστασιά ως διαφοροποιητικό

Παρά τη βελτίωση της AI, η ανθρώπινη γραφή έχει συχνά παραδοξότητες ή βαθύτερη ζεστασιά που είναι δύσκολο να αναπαραχθεί πλήρως από αλγορίθμους. Ωστόσο, πολλά κείμενα που συναντάμε καθημερινά—ιδίως τα «άνοστα» κείμενα—δεν έχουν αυτή την ποιότητα, και ακριβώς αυτά χρησιμοποιούνται για εκπαίδευση των γλωσσικών μοντέλων.

Συμπέρασμα

Η διάκριση μεταξύ ανθρώπινου και AI κειμένου είναι σήμερα απολύτως αβέβαιη. Τα χαρακτηριστικά που θεωρούνταν «προδοτικά σημάδια» της AI μπορούν πλέον να μιμηθούν οι ίδιοι οι αλγόριθμοι ή να εμφανιστούν και σε ανθρώπινη γραφή. Το βασικό εργαλείο που παραμένει αξιόπιστο είναι η κριτική ανάγνωση σε συνδυασμό με την αξιολόγηση του πλαισίου, παρά η απλή ανάλυση λέξεων ή προτάσεων.