Την ίδια στιγμή, η εκρηκτική άνοδος των χρηματιστηρίων, με αιχμή τις τεχνολογικές εταιρείες, αυξάνει τον πλούτο, αλλά ταυτόχρονα εντείνει τις ανησυχίες για τη δημιουργία χρηματιστηριακής «φούσκας».

Στην Ευρώπη, οι περισσότερες οικονομίες καταγράφουν χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης σε σύγκριση με άλλες ανεπτυγμένες χώρες. Το μερίδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην παγκόσμια οικονομία μειώνεται διαχρονικά, υπό το βάρος του εντεινόμενου ανταγωνισμού από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα. Παράλληλα, η ήπειρος υστερεί στις επενδύσεις στην τεχνητή νοημοσύνη και αντιμετωπίζει σοβαρά ελλείμματα στην καινοτομία.

Με 27 κράτη-μέλη που έχουν διαφορετικές προτεραιότητες και εσωτερικές πολιτικές πιέσεις, η Ε.Ε. δυσκολεύεται να προωθήσει κρίσιμες πρωτοβουλίες, όπως η εμβάθυνση της ενιαίας αγοράς αγαθών και κεφαλαίων, ο εκσυγχρονισμός του κανονιστικού πλαισίου και η σύναψη νέων εμπορικών συμφωνιών.

Στην Ασία, η Κίνα εξακολουθεί να δοκιμάζεται από την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων και την υποχώρηση των επενδύσεων σε κατασκευές, υποδομές και μεταποίηση. Παρ’ όλα αυτά, η οικονομική της επιρροή ενισχύεται. Το ιστορικά υψηλό εμπορικό πλεόνασμα του 1 τρισ. δολαρίων καταδεικνύει ότι οι δασμοί του Trump είχαν περιορισμένη επίδραση στην εμπορική της ισχύ και στη δομική εξάρτηση της οικονομίας από τις εξαγωγές. Ενδεικτικά, το ΔΝΤ αναθεώρησε ανοδικά τις προβλέψεις ανάπτυξης στο 5%. Οι αυξημένες κινεζικές εξαγωγές κατακλύζουν πλέον τόσο την Ευρώπη όσο και τη Νοτιοανατολική Ασία.

Η Diane Coyle, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, τόνισε ότι μετά την πανδημία ήρθαν στο φως πρωτόγνωρες αδυναμίες στο παγκόσμιο σύστημα εφοδιαστικών αλυσίδων. «Εξακολουθούμε να μην έχουμε πλήρη εικόνα των διεθνών και εθνικών παραγωγικών δικτύων, ούτε των σημείων όπου δημιουργούνται συμφόρηση», ανέφερε, επισημαίνοντας ότι παραμένει ασαφές πού θα εμφανιστούν νέες ευπάθειες σε περίπτωση μιας επόμενης κρίσης.

Τέλος, οι πολιτικές εξελίξεις ενδέχεται να επιβαρύνουν περαιτέρω τη διεθνή οικονομική σταθερότητα. «Σε πολλές χώρες, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού αισθάνονται ότι το βιοτικό τους επίπεδο υποχωρεί», υπογράμμισε η Coyle, προσθέτοντας ότι εντείνεται η δυσπιστία απέναντι στις κυβερνήσεις.

Σε πρόσφατη ανάλυσή τους για το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας και τον ρόλο των θεσμών, οι δύο βασικοί πυλώνες του διεθνούς οικονομικού συστήματος, η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ, αναγνωρίζουν αυτή την αίσθηση αποσύνθεσης. Η μελέτη ανοίγει με ένα απόφθεγμα του φιλοσόφου Antonio Gramsci από το 1929: «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος αγωνίζεται να γεννηθεί· αυτή είναι η εποχή των τεράτων».