|
Η αθέατη
ένταση στο εργασιακό
περιβάλλον
Σε
πολλές επιχειρήσεις, η
AI παρουσιάζεται ως
εργαλείο αύξησης της
παραγωγικότητας, χωρίς
να προηγείται
ουσιαστικός διάλογος. Οι
εργαζόμενοι τη
χρησιμοποιούν για τη
σύνταξη email, την
ανάλυση δεδομένων ή τη
δημιουργία αναφορών,
αλλά αποφεύγουν να
εκφράσουν τις
επιφυλάξεις και το άγχος
που τους προκαλεί. Έτσι,
διαμορφώνεται ένα κλίμα
σιωπηλής ανασφάλειας, το
οποίο υπονομεύει τόσο
την απόδοση όσο και την
εμπιστοσύνη προς τη
διοίκηση.
Στην
πραγματικότητα, το άγχος
που σχετίζεται με την AI
δεν αφορά τον φόβο της
τεχνολογίας, αλλά τον
φόβο της αορατότητας.
Ποιος λαμβάνει τις
αποφάσεις; Με ποια
κριτήρια γίνεται η
αξιολόγηση; Ποιος
θεωρείται
«αντικαταστάσιμος»; Όσο
αυτά τα ερωτήματα μένουν
αναπάντητα, τόσο η
τεχνητή νοημοσύνη
αντιμετωπίζεται ως ένα
αδιαφανές «μαύρο κουτί»
και όχι ως ένα εργαλείο
στα χέρια του ανθρώπου.
Η ευθύνη
των οργανισμών
Οι
εταιρείες που
καταφέρνουν να
περιορίσουν το AI
anxiety δεν είναι
εκείνες που αποφεύγουν
την τεχνητή νοημοσύνη,
αλλά εκείνες που την
ενσωματώνουν με ξεκάθαρο
πλαίσιο και κανόνες.
Κοινό χαρακτηριστικό
τους είναι:
σαφής
οριοθέτηση των ρόλων
ανθρώπου και μηχανής
επένδυση
στην εκπαίδευση αντί για
αιφνιδιαστική επιβολή
έμφαση
στη συνεργασία και τη
συμπληρωματικότητα, όχι
στην αντικατάσταση
Τελικά,
η εμπιστοσύνη δεν
δημιουργείται μέσω
αλγορίθμων ή λογισμικού.
Χτίζεται μέσα από
διαφάνεια, διάλογο και
ένα σαφές πλαίσιο που
δίνει στους εργαζομένους
αίσθηση ελέγχου και
ρόλου σε έναν κόσμο όπου
η τεχνητή νοημοσύνη
είναι παρούσα — αλλά δεν
πρέπει να είναι
απειλητική.
|
