Στον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του, ο Ντόναλντ Τραμπ υλοποίησε ένα πρωτοφανές πείραμα: επέβαλε δασμούς σε εισαγόμενα προϊόντα σε επίπεδα που δεν έχουν παρατηρηθεί εδώ και έναν αιώνα, με μέσο όρο 17% – το υψηλότερο από το 1932 και το νομοσχέδιο Σμουτ-Χόλεϊ του 1930. Στόχος του ήταν η στήριξη της αμερικανικής βιομηχανίας και η επιστροφή θέσεων εργασίας εντός των ΗΠΑ.

Η πολιτική αυτή προκάλεσε διχασμό: το 54% των Αμερικανών διαφωνεί με τους δασμούς και το 51% θεωρεί ότι έχουν αυξήσει την ακρίβεια. Οι δασμοί οδήγησαν σε αύξηση των κρατικών εσόδων – 287 δισ. δολάρια μέσα σε ένα χρόνο, τριπλάσια από το 2024 – και σε προσωρινή μείωση του εμπορικού ελλείμματος. Ωστόσο, οι επιχειρήσεις επιβαρύνθηκαν σημαντικά, πολλές επιτάχυναν ή αναβάλαν τις εισαγωγές τους ή αναζήτησαν εναλλακτικούς προμηθευτές.

Παράλληλα, οι δασμοί προκάλεσαν άνοδο των τιμών των εισαγομένων προϊόντων από τον Απρίλιο του 2025, αν και η αύξηση ήταν μικρότερη από τις αρχικές προβλέψεις, καθώς οι επιχειρήσεις απέφευγαν μεγάλες αυξήσεις για να διατηρήσουν την πελατεία τους. Ο πληθωρισμός παρέμεινε σχετικά σταθερός, κυρίως λόγω της αποκλιμάκωσης των τιμών στις υπηρεσίες, αλλά οι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι χωρίς τους δασμούς, ο δείκτης τιμών καταναλωτή θα ήταν χαμηλότερος (2,2% αντί 2,9% τον Αύγουστο).

Στον βιομηχανικό τομέα, η πολιτική των δασμών δεν πέτυχε τον στόχο της. Παρά τα μέτρα, η μεταποιητική παραγωγή των ΗΠΑ συνεχίζει να συρρικνώνεται, με απώλεια θέσεων εργασίας, ενώ η ανάκαμψη που επικαλούνται οι υποστηρικτές του Τραμπ βασίζεται κυρίως σε πρόσφατες αυξήσεις κεφαλαιακών δαπανών και βιομηχανικής παραγωγής, χωρίς ακόμη να αντιστρέφεται η μακροχρόνια πτωτική τάση.

Συμπερασματικά, οι δασμοί προσέφεραν πρόσθετα έσοδα και προσωρινή μείωση του εμπορικού ελλείμματος, αλλά δεν αποτέλεσαν πανάκεια για τη βιομηχανία ούτε βελτίωσαν ουσιαστικά την καθημερινότητα των Αμερικανών καταναλωτών.