Ελληνικές τράπεζες: Πυκνό φθινοπωρινό «road show» με τη διεθνή επενδυτική κοινότητα — τέσσερα μεγάλα ραντεβού μέχρι τον Δεκέμβριο

Από τη Νέα Υόρκη έως το Λονδίνο: το τεστ αξιοπιστίας για το αν η υψηλή κερδοφορία είναι μόνιμη ή συγκυριακή 

Οι ελληνικές τράπεζες ξεκινούν έναν πυκνό κύκλο επαφών με τη διεθνή επενδυτική κοινότητα, την ώρα που ο ευρωπαϊκός τραπεζικός κλάδος αναβαθμίζει στόχους και καταγράφει ιστορικές επιδόσεις. Το φετινό φθινόπωρο δεν θα είναι ακόμη μία στείρα περίοδος παρουσιάσεων — θα αποτελέσει από τις σημαντικότερες ευκαιρίες να επιβεβαιωθεί ότι η περίοδος υψηλής κερδοφορίας δεν είναι συγκυριακή, αλλά έχει αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά.

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

ΤΙ ΘΑ ΨΑΞΟΥΝ ΟΙ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΤΑΘΜΟ

Η αγορά βρίσκεται στην τελική ευθεία της μετάβασης προς τις αναπτυγμένες αγορές, γεγονός που αυξάνει ακόμη περισσότερο την προσοχή των ξένων θεσμικών επενδυτών σε αυτά τα ραντεβού.

ΟΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΟΥΝ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ STORY ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΡΑΛΙ

Η αναβάθμιση στόχων δεν είναι αποκλειστικά ελληνική υπόθεση: σε ολόκληρη την Ευρώπη οι μεγάλες τράπεζες ξεπερνούν τις προβλέψεις αναλυτών, με ιδιαίτερα έντονη εικόνα στην Ιταλία (ιστορικά επίπεδα κερδοφορίας, υψηλές αποδόσεις ιδίων κεφαλαίων) και αντίστοιχη δυναμική σε Βρετανία και Ισπανία. Το κοινό χαρακτηριστικό σχεδόν παντού: ισχυρά NII, ταχεία αύξηση προμηθειών, ανθεκτική πιστωτική επέκταση και σημαντική ενίσχυση κεφαλαίων.

ΟΙ ΝΕΟΙ ΜΟΧΛΟΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ

Οι διεθνείς επενδυτές δεν εξετάζουν πλέον μόνο τα καθαρά έσοδα από τόκους — δίνουν ολοένα μεγαλύτερη σημασία σε:

Διαφοροποίηση πηγών κερδοφορίας (διαχείριση κεφαλαίων, transaction banking, ασφαλιστικές εργασίες, επενδυτική τραπεζική)

Ποιότητα ισολογισμού

Κεφαλαιακή ισχύ

Δυνατότητα σταθερών διανομών

ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ

Τα road shows του φθινοπώρου δεν θα αποτελέσουν απλώς μια σειρά παρουσιάσεων — θα είναι το πρώτο μεγάλο τεστ αξιοπιστίας για τις νέες, υψηλότερες προσδοκίες που έχουν πλέον δημιουργηθεί γύρω από τον ελληνικό τραπεζικό κλάδο. Παράλληλα, αποτελούν ευκαιρία να αποδειχθεί ότι το ελληνικό banking story δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά μέρος ενός ευρύτερου ευρωπαϊκού τραπεζικού ράλι — μια θέση που, αν επιβεβαιωθεί στην πράξη μέσα από τις ερωτήσεις των πιο απαιτητικών θεσμικών επενδυτών του κόσμου, θα μπορούσε να στερεώσει μακροπρόθεσμα το αναβαθμισμένο προφίλ των ελληνικών τραπεζών στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου.

Ευρωπαϊκές τράπεζες: Το «κρυφό» ράλι που ξεπέρασε τις Magnificent Seven — +210% έναντι +182% 

UniCredit +361%, Santander και BBVA +280% — οι Ιάπωνες επενδυτές στρέφονται μαζικά σε γαλλικά, βρετανικά και ιταλικά ομόλογα

Τα κύρια θέματα στις αγορές κυριαρχήθηκαν από τις εντάσεις στον Περσικό Κόλπο, τον πληθωρισμό, τις ανησυχίες για την αγορά ομολόγων και τις ανανεωμένες πολιτικές πιέσεις προς τη Fed. Πίσω όμως από αυτές τις εξελίξεις, οι επενδυτές παρακολουθούν τρεις ευρύτερες τάσεις: την εκπληκτική αντοχή των ευρωπαϊκών τραπεζικών μετοχών, τη στροφή των Ιαπώνων επενδυτών προς τα ευρωπαϊκά κρατικά ομόλογα, και τις αυξανόμενες ανησυχίες για τις οικονομικές συνέπειες της λαϊκιστικής πολιτικής.

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΡΑΛΙ: ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ vs MAGNIFICENT SEVEN

ΟΙ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΑΝΑ ΤΡΑΠΕΖΑ

Η απόδοση αυτή οφείλεται λιγότερο στην τεχνητή νοημοσύνη και περισσότερο στην επιστροφή σταθερά θετικών επιτοκίων στην Ευρώπη, μετά από πάνω από μια δεκαετία εξαιρετικά χαμηλών επιτοκίων. Οι αναλυτές της Goldman Sachs υποστηρίζουν ότι μέρος του πεσιμισμού γύρω από τις ευρωπαϊκές αγορές —υψηλό κόστος ενέργειας, αμυντικές δαπάνες, δημοσιονομικές προκλήσεις, ανταγωνισμός Κίνας, ασθενέστερη θέση στην AI— ενδέχεται να είναι υπερβολικός, επικαλούμενοι την προβλεπόμενη διψήφια αύξηση κερδών φέτος και τις ισχυρές εισροές κεφαλαίων.

Η ΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΙΑΠΩΝΩΝ ΕΠΕΝΔΥΤΩΝ (ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΙΟΥΝΙΟΥ)

Ο Masayuki Nakajima (Mizuho) σημείωσε ότι η σταθεροποίηση των αποδόσεων αμερικανικών ομολόγων φαίνεται να ενθάρρυνε τη διαφοροποίηση προς ευρωπαϊκό χρέος. Η χρονική στιγμή είναι αξιοσημείωτη: οι αγορές αυξήθηκαν ακόμη και όταν το δολάριο έφτασε στα υψηλότερα επίπεδα 40ετίας έναντι του γεν, ενώ οι αγορές βρετανικών και γαλλικών ομολόγων ξεχωρίζουν λόγω αντίστοιχα σημαντικών πολιτικών αλλαγών και δημοσιονομικών ανησυχιών.

Η ΤΡΙΤΗ ΤΑΣΗ: ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΛΗΘΩΡΙΣΤΙΚΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ

Ανάλυση του ΔΝΤ που εξετάζει ανεπτυγμένες και αναδυόμενες οικονομίες από το 1960 διαπίστωσε ότι οι περίοδοι λαϊκισμού συνδέονταν ιστορικά με αυξημένη δανειοδότηση κεντρικών τραπεζών προς κυβερνήσεις, νομισματοποίηση ελλείμματος και υψηλότερο πληθωρισμό — με τις συνέπειες να ενδέχεται να συνεχίζονται και μετά την αποχώρηση των λαϊκιστικών κυβερνήσεων από την εξουσία. Το βασικό δίδαγμα: όταν οι κυβερνήσεις αποδυναμώνουν τη δημοσιονομική πειθαρχία ή πιέζουν τις κεντρικές τράπεζες να διευκολύνουν κρατικές δαπάνες, οι πληθωριστικοί κίνδυνοι δυσκολεύονται να ελεγχθούν.

ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ

Οι τρεις αυτές εξελίξεις υποδηλώνουν μια ευρύτερη μετατόπιση στα παγκόσμια επενδυτικά πρότυπα. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες αποδεικνύουν ότι ισχυρές αποδόσεις μπορούν να επιτευχθούν εκτός του κυρίαρχου τομέα της αμερικανικής τεχνολογίας. Οι αγορές ομολόγων δείχνουν ότι οι παγκόσμιοι επενδυτές γίνονται πιο επιλεκτικοί ως προς το πού τοποθετούν κρατικό χρέος, κοιτάζοντας πέρα από τα παραδοσιακά «ασφαλή καταφύγια». Και η έρευνα του ΔΝΤ υπενθυμίζει ότι οι πολιτικές εξελίξεις μπορούν τελικά να επηρεάσουν τη νομισματική αξιοπιστία και τις πληθωριστικές προσδοκίες. Το βασικό ερώτημα για τους επενδυτές δεν είναι πλέον μόνο αν η αμερικανική οικονομία και ο τεχνολογικός τομέας θα παραμείνουν κυρίαρχοι, αλλά αν άλλες αγορές —όπως οι ευρωπαϊκές τράπεζες ή το ευρωπαϊκό κρατικό χρέος— μπορούν να επωφεληθούν από τους μεταβαλλόμενους κύκλους επιτοκίων, τις νομισματικές διακυμάνσεις και τις πολιτικές συνθήκες.

Δάνεια λιανικής: Πάνω από 2,75 δισ. ευρώ εκταμιεύσεις στο εξάμηνο — αλλά ο «πραγματικός» αριθμός είναι μεγαλύτερος

Η ασυμφωνία στον τρόπο δημοσίευσης κρύβει το πλήρες μέγεθος της αγοράς — η Πειραιώς «πρωταθλήτρια» στα νέα στεγαστικά με +65%

Πάνω από €2,75 δισ. έφθασαν στο πρώτο εξάμηνο του 2026 τα δάνεια λιανικής που προκύπτουν από τα διαθέσιμα στοιχεία των τραπεζών — ποσό αυξημένο κατά τουλάχιστον €450 εκατ. από το αντίστοιχο περυσινό διάστημα (€2,3 δισ.). Το πραγματικό μέγεθος της αγοράς είναι όμως ακόμη μεγαλύτερο, καθώς δεν δημοσίευσαν όλες οι τράπεζες αναλυτικά στοιχεία εκταμιεύσεων στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων.

Η ΑΣΥΜΦΩΝΙΑ ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ

Η Eurobank παρουσιάζεται «αδικημένη» στη σύγκριση, καθώς το καθαρό υπόλοιπο (μετά αποπληρωμές, πωλήσεις και διαγραφές) είναι πολύ μικρότερο μέγεθος από τις πραγματικές εκταμιεύσεις — ακόμη και από την καθαρή πιστωτική επέκταση.

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΝΑ ΤΡΑΠΕΖΑ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ: Η ΠΙΟ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ

Στα νέα στεγαστικά, η Τράπεζα Πειραιώς ξεχωρίζει με αύξηση περίπου 65% (από €242 εκατ. σε €400 εκατ.) — τη μεγαλύτερη ποσοστιαία μεταβολή μεταξύ των τραπεζών που δίνουν αναλυτικά στοιχεία.

ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ

Η ετερογένεια στον τρόπο δημοσίευσης στοιχείων μεταξύ των τραπεζών σημαίνει ότι το επίσημο άθροισμα των €2,75 δισ. υποεκτιμά συστηματικά το πραγματικό μέγεθος της αγοράς δανείων λιανικής — ιδίως λόγω της Eurobank, όπου το δημοσιευμένο μέγεθος αντιστοιχεί σε καθαρό υπόλοιπο και όχι σε ακατέργαστες εκταμιεύσεις. Πέρα από το ζήτημα συγκρισιμότητας, τα επιμέρους στοιχεία δείχνουν καθαρά μια αγορά σε επιτάχυνση, με ιδιαίτερα ισχυρή δυναμική στα νέα στεγαστικά δάνεια — μια εξέλιξη συμβατή με το γενικότερο αφήγημα ανάκαμψης της πιστωτικής επέκτασης που καταγράφεται στα αποτελέσματα εξαμήνου του κλάδου.

Λαύριο: Dimand και Premia «ποντάρουν» στην κατοικία εν όψει μεγάλου μετασχηματισμού

Στην κατοικία ποντάρουν Dimand και Premia Properties στο Λαύριο, επιχειρώντας να πάρουν θέση σε μια περιοχή μπροστά σε ευρύτερο κύκλο μετασχηματισμού, με κεντρικό στοίχημα την αναβάθμιση του λιμανιού και την ενίσχυση ακτοπλοΐας, κρουαζιέρας και θαλάσσιου τουρισμού.

Το μεγάλο σχέδιο της Dimand: εργοστάσιο Καρέλλα

Στόχος είναι η δημιουργία νέου παραθαλάσσιου προορισμού με την κατοικία στον πυρήνα, λειτουργώντας παράλληλα ως παρέμβαση αναζωογόνησης της ευρύτερης ζώνης λιμανιού.

Η δεύτερη επένδυση Dimand: Κλωστήρια Λαυρίου

Premia Properties: 33 στρέμματα προς κατοικία

Η ταυτόχρονη στροφή δύο διαφορετικών εταιρειών ανάπτυξης ακινήτων προς την κατοικία στο Λαύριο δείχνει αναγνώριση προοπτικών σε μια αγορά που μέχρι σήμερα δεν βρισκόταν στις πρώτες επιλογές μεγάλων developers.

Το μεγάλο στοίχημα: το λιμάνι

Το Λαύριο είναι το τρίτο μεγαλύτερο λιμάνι της Αττικής μετά Πειραιά και Ραφήνα. Καθοριστικός παράγοντας η αξιοποίηση του Οργανισμού Λιμένος Λαυρίου (ΟΛΛ) από το Υπερταμείο, με μεταβίβαση 51% σε στρατηγικό επενδυτή.

Ο διαγωνισμός: 5 προσφορές, εμπόδια στο ΣτΕ

Η διαδικασία έχει καθυστερήσει λόγω προσφυγών μεταξύ συμμετεχόντων, με την υπόθεση να εκκρεμεί στο ΣτΕ. Στο Υπερταμείο υπάρχει προσδοκία ανάδειξης προτιμητέου επενδυτή έως το τέλος του 2026.

Το γεωγραφικό πλεονέκτημα

Η εγγύτητα στις Κυκλάδες και η σχετικά εύκολη πρόσβαση από το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» δημιουργούν προϋποθέσεις ανάπτυξης του Λαυρίου ως λιμανιού έναρξης/τερματισμού κρουαζιέρας, ιδίως για μικρού-μεσαίου μεγέθους κρουαζιερόπλοια.

Οι υποδομές που ήδη προχωρούν

Εκβάθυνση λιμενολεκάνης

Βελτίωση χερσαίων ζωνών

Σύγχρονος ηλεκτροφωτισμός

Αναβάθμιση μαρίνας: >100 νέες θέσεις ασφαλούς ελλιμενισμού

Η ενεργειακή μετάβαση

Ο θαλάσσιος τουρισμός γύρω από το λιμάνι

Η Olympic Marine του Γιώργου Προκοπίου έχει προχωρήσει από το 2020 σε σημαντικές επενδύσεις αναβάθμισης, επιτρέποντας εξυπηρέτηση μεγαλύτερων σκαφών αναψυχής — δραστηριότητα συμπληρωματική προς μαρίνα, κρουαζιέρα και ακτοπλοΐα, συνθέτοντας ευρύτερο οικοσύστημα γύρω από το λιμάνι.

Τι σημαίνει αυτό συνολικά

Η ταυτόχρονη κινητοποίηση σε πολλαπλά επίπεδα —επενδύσεις κατοικίας από Dimand/Premia, διαγωνισμός στρατηγικού επενδυτή για τον ΟΛΛ, υποδομές λιμανιού, ανάπτυξη θαλάσσιου τουρισμού— δείχνει ότι το Λαύριο βρίσκεται σε πρώιμο, αλλά πολυδιάστατο στάδιο μετασχηματισμού. Η καθυστέρηση του διαγωνισμού λιμένα λόγω δικαστικών προσφυγών παραμένει το βασικό ρίσκο χρονισμού για ολόκληρο το σχέδιο, καθώς η είσοδος στρατηγικού επενδυτή θεωρείται κρίσιμη προϋπόθεση για να αποδώσουν πλήρως οι παράλληλες επενδύσεις σε κατοικία και ακίνητα της περιοχής.

Ισραηλινές εκλογές 27ης Οκτωβρίου: Η μάχη μετά τη 7η Οκτωβρίου κρίνεται εν μέσω πολέμου με το Ιράν

Νετανιάχου εναντίον Αϊζενκότ σε μια χώρα που βγαίνει από τη σύγκρουση με την Τεχεράνη και μπαίνει σε νέα αντιπαράθεση με την Τουρκία στη Συρία — τι σημαίνει για την Ελλάδα

Άρθρο γνώμης του Αντιστράτηγου ε.α. Κωνσταντίνου Λουκόπουλου, Γεωστρατηγικού Αναλυτή

Υπάρχουν εκλογές που αλλάζουν μια κυβέρνηση. Και υπάρχουν εκλογές που σηματοδοτούν το τέλος μιας ολόκληρης πολιτικής εποχής. Οι ισραηλινές εκλογές της 27ης Οκτωβρίου ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία — και έρχονται σε μια στιγμή όπου το Ισραήλ βγαίνει από μια περίοδο ανοιχτού πολέμου με το Ιράν και βρίσκεται ήδη σε νέα, επικίνδυνη αντιπαράθεση με την Τουρκία στη Συρία.

ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ: ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΙΣΡΑΗΛ ΜΕΤΑ ΤΗ 7Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΤΟ ΙΡΑΝ

Το ερώτημα δεν είναι απλώς αν ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου θα παραμείνει πρωθυπουργός ή αν ο πρώην αρχηγός του Επιτελείου των ΙΕΔ, Γκάντι Αϊζενκότ, επικεφαλής του κόμματος «Γιασάρ», θα αναδειχθεί επόμενος ηγέτης. Το ερώτημα είναι τι είδους Ισραήλ θα προκύψει μετά τη 7η Οκτωβρίου και μετά τη μετωπική σύγκρουση με το Ιράν: ένα Ισραήλ που θα συνεχίσει στην πορεία της τελευταίας περιόδου —ενισχυμένα τα κόμματα της δεξιάς και της μεσσιανικής ακροδεξιάς, έλεγχος της δικαστικής εξουσίας, ανοιχτή αντιπαράθεση με την Τουρκία— ή ένα Ισραήλ που θα επιχειρήσει θεσμική επανεκκίνηση και αναπροσαρμογή στρατηγικής στη Μέση Ανατολή, με ό,τι αυτό σημαίνει και για τη χώρα μας.

ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΤΗΣ 7ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΝΕΤΑΝΙΑΧΟΥ

Ο Νετανιάχου είναι αναντίρρητα ο πρωθυπουργός της 7ης Οκτωβρίου 2023, της πιο καταστροφικής ημέρας στην ιστορία του κράτους. Επί των ημερών του η Χαμάς έφθασε στο απόγειο της ισχύος της — δεν επρόκειτο για απλή τρομοκρατική επίθεση, αλλά για τη μεγαλύτερη αποτυχία του ισραηλινού συστήματος εθνικής ασφάλειας: απέτυχαν οι υπηρεσίες πληροφοριών, απέτυχε η στρατιωτική ετοιμότητα, και για ώρες ο στρατός δεν μπορούσε να προστατέψει τους πολίτες.

Ο Νετανιάχου αντιδρά στη σύσταση πραγματικά ανεξάρτητης κρατικής επιτροπής έρευνας —όπως προβλέπει το ισραηλινό θεσμικό πλαίσιο— και προωθεί εναλλακτικό μοντέλο με μέλη διορισμένα από τον ίδιο. Το ερώτημα που θέτει ο συγγραφέας: πώς μπορεί εκείνος που ενδέχεται να ερευνηθεί να καθορίζει ποιος θα τον ερευνήσει;

Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ» ΩΣ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ

Οι εκλογές θα κρίνουν και την τύχη της προσπάθειας της κυβέρνησης να αποδυναμώσει τον ρόλο της Δικαιοσύνης — παρουσιασμένη από το Λικούντ ως αποκατάσταση της δημοκρατικής αρχής, αλλά χαρακτηρισμένη από αντιπολίτευση και μερίδα του ίδιου του Λικούντ ως εξασθένηση των θεσμικών αντίβαρων.

Ο ΑΪΖΕΝΚΟΤ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥ

Ο Αϊζενκότ, ως πρώην αρχηγός των ΙΕΔ, εκφράζει ένα μεγάλο τμήμα της ισραηλινής κοινωνίας που θέλει «ισχυρή ασφάλεια χωρίς διάλυση των θεσμών του κράτους».

Η πρωτιά όμως δεν σημαίνει αυτόματα κυβέρνηση — το αντι-Νετανιάχου στρατόπεδο δεν έχει σταθερά τις 61 έδρες. Ο Γιαΐρ Γκολάν (κόμμα «Δημοκράτες») θεωρεί τον Αϊζενκότ πιθανό επόμενο πρωθυπουργό και αναζητά ενωτική αντιπολιτευτική ψήφο. Χωρίς την υποστήριξη των Αράβων Ισραηλινών (~20%), η συγκρότηση κυβέρνησης παραμένει αριθμητικά δύσκολη — ο Αϊζενκότ έχει εξετάσει ακόμη και σενάριο κυβέρνησης μειοψηφίας 58 εδρών.

Ο ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ «ΜΕΣΣΙΑΝΙΚΗ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ»

Ο Νετανιάχου χρειάζεται τον Μπεν-Γκβιρ και τον Σμότριχ για κυβέρνηση, αλλά η παρουσία τους δυσκολεύει την προσέγγιση στο πολιτικό κέντρο. Η είσοδος του Ταξίαρχου Οφέρ Γουίντερ στην πολιτική έχει δημιουργήσει νέα διάσπαση: πρόσφατη δημοσκόπηση έδωσε στο νέο του κόμμα έξι έδρες, ρίχνοντας ταυτόχρονα το κόμμα του Σμότριχ κάτω από το εκλογικό όριο. Η πολυδιάσπαση της ακροδεξιάς μπορεί να στερήσει από τον Νετανιάχου την κυβέρνηση — ίσως πιο κρίσιμος παράγοντας από τις ίδιες τις έδρες του Λικούντ.

ΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΜΕΤΑ ΤΗ 7Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Η ισραηλινή κοινωνία έχει μετακινηθεί δραματικά: η ασφάλεια προηγείται, και ούτε κεντρώοι πολιτικοί μπορούν πλέον να εμφανιστούν ως υποστηρικτές άμεσης δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους. Ο Αϊζενκότ τοποθετεί την ασφάλεια πρώτα, χωρίς όμως μόνιμη προσάρτηση της Δυτικής Όχθης όπως επιδιώκει το δίδυμο Σμότριχ-Μπεν Γκβιρ. Ο Γκολάν είναι πιο κοντά σε διατήρηση προοπτικής πολιτικής λύσης.

ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΝΕΟ ΜΕΤΩΠΟ: ΙΣΡΑΗΛ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ

Εδώ οι εκλογές αποκτούν τεράστια σημασία για την Ελλάδα. Μετά τη μετωπική αντιπαράθεση με το Ιράν, το επόμενο μεγάλο περιφερειακό μέτωπο διαμορφώνεται με επίκεντρο τη Συρία: η αντιπαράθεση Ισραήλ-Τουρκίας έχει περάσει σε διαφορετικό επίπεδο, καθώς η Άγκυρα επιχειρεί να αποκτήσει σημαντικό στρατιωτικό ρόλο εκεί, πέρα από τον πολιτικό — κάτι που το Ισραήλ θεωρεί δυνητική νέα στρατηγική απειλή.

Η πρόσφατη ισραηλινή επίθεση στη βάση Αμπού Νταχούρ στη βόρεια Συρία προκάλεσε νέα ένταση, με την Αμερική να εκφράζει ανησυχία για ενδεχόμενη ευρύτερη ισραηλινοτουρκική αντιπαράθεση. Το κρίσιμο ερώτημα στο Ισραήλ πλέον: μπορεί η Τουρκία να γίνει το νέο Ιράν — όχι ως απειλή ίδιας μορφής, αλλά ως βασικός περιφερειακός ανταγωνιστής;

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Η στρατηγική σχέση Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ έχει αποκτήσει μεγαλύτερο γεωπολιτικό βάθος — κάτι που η Τουρκία βλέπει ως στρατηγική πρόκληση. Οι εξελίξεις του 2026 επιβεβαιώνουν ότι η στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ βαθαίνει, δημιουργώντας ταυτόχρονα ευκαιρία και ανάγκη στρατηγικής ψυχραιμίας: η Ελλάδα δεν πρέπει να γίνει «δορυφόρος» του Ισραήλ, ούτε να εξαρτά την εξωτερική της πολιτική από συγκεκριμένη ισραηλινή κυβέρνηση.

ΤΙ ΘΑ ΣΗΜΑΙΝΕ ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΪΖΕΝΚΟΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Πιθανότατα όχι ανατροπή της σχέσης — μια κυβέρνηση Αϊζενκότ αναμένεται να επιδιώξει τη διατήρηση:

Αμυντικής συνεργασίας με Ελλάδα και Κύπρο

Επιχειρησιακής διαλειτουργικότητας και ανταλλαγής πληροφοριών

Αντι-drone συνεργασίας και κυβερνοασφάλειας

Γενικότερης συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο

Η εκτίμηση είναι ότι θα επιδιώξει να θεσμοποιήσει περισσότερο τη σχέση, αποσυνδέοντάς την από το πρόσωπο του εκάστοτε πρωθυπουργού — κάτι θετικό για την Ελλάδα. Η διαφορά με τη σημερινή κυβέρνηση: ο Νετανιάχου βλέπει Ελλάδα και Κύπρο κυρίως μέσα από το πρίσμα της αντιπαράθεσης με την Τουρκία· μια κυβέρνηση Αϊζενκότ θα μπορούσε να επιδιώξει ισχυρή αποτροπή έναντι της Τουρκίας χωρίς απαραίτητα μόνιμη αντιπαράθεση — κάτι πιο σύνθετο, αλλά όχι κακό για εμάς.

Ο συγγραφέας προειδοποιεί: κανείς στην Ελλάδα δεν πρέπει να περιμένει το Ισραήλ να «λύσει» τα ελληνοτουρκικά. Το Ισραήλ έχει τα δικά του συμφέροντα και θα υπερασπιστεί πρώτα αυτά — η τριμερής σχέση πρέπει να στηρίζεται σε κοινά συμφέροντα, όχι σε κοινό εχθρό.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Η Ελλάδα πρέπει να αξιοποιήσει την ισραηλινή προεκλογική περίοδο για να περάσει από τις «καλές σχέσεις» σε δομημένη στρατηγική αρχιτεκτονική, με την τριμερή Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ να αποκτά ισχυρότερη αμερικανική διάσταση — χωρίς όμως η αμερικανική ομπρέλα να υποκαταστήσει την ανάγκη για δικές της στρατιωτικές δυνατότητες, διπλωματική ισχύ και συμμαχίες.

ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα στις 27 Οκτωβρίου, το Ισραήλ θα παραμείνει εξαιρετικά ισχυρό, στρατιωτικά προσανατολισμένο κράτος που θεωρεί την ασφάλεια υπαρξιακό ζήτημα — ειδικά μετά τον πόλεμο με το Ιράν, που ενέτεινε αυτή την αντίληψη σε όλο το πολιτικό φάσμα. Η αλλαγή θα αφορά κυρίως θεσμούς, διακυβέρνηση, διαχείριση του Παλαιστινιακού και τρόπο αντιμετώπισης της Τουρκίας — όχι τον πυρήνα της ασφαλείας-πρώτα λογικής. Για την Ελλάδα, το κρίσιμο μήνυμα είναι ότι δεν πρέπει να περιμένει το αποτέλεσμα των εκλογών για να αποφασίσει τι θέλει από το Ισραήλ: η τριμερής συνεργασία πρέπει να μετατραπεί από περιστασιακό άξονα εναντίον της Τουρκίας σε θεσμοθετημένο μηχανισμό περιφερειακής ασφάλειας — με στόχο η Αθήνα να γίνει ισοβαρώς αναγκαίος στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ στην Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο, και όχι απλώς το «αντιτουρκικό εργαλείο» του. Η πραγματική αποτροπή στην Ανατολική Μεσόγειο, καταλήγει ο συγγραφέας, οικοδομείται πριν από την κρίση — με επένδυση στην ισχύ και τη σύγκλιση συμφερόντων, όχι σε συγκεκριμένα πρόσωπα ή κυβερνήσεις.

Private Credit: Τα «κόκκινα» δάνεια στις BDCs φτάνουν σε υψηλό δεκαετίας — απότομη άνοδος μέσα στο 2026

Το ποσοστό μη δεδουλευμένων (non-accruing) δανείων εκτινάσσεται προς το 2,8%, ξεπερνώντας ακόμη και τα επίπεδα-σήματα του 2019-2020 — η ανάλυση καλύπτει τις 20 μεγαλύτερες εισηγμένες BDCs

Ένα ανησυχητικό σήμα καταγράφεται στην αγορά ιδιωτικού χρέους (private credit): το ποσοστό δανείων που έχουν χαρακτηριστεί ως «μη δεδουλευμένα» (non-accruing) — δηλαδή δάνεια όπου οι δανειολήπτες έχουν σταματήσει να πληρώνουν ή βρίσκονται στο χείλος αθέτησης — έχει φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο της τελευταίας δεκαετίας, σύμφωνα με ανάλυση των Financial Times και της Solve.

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΔΕΙΚΤΗ

Το δείγμα καλύπτει τις 20 μεγαλύτερες εισηγμένες Business Development Companies (BDCs), με τα στοιχεία να αντικατοπτρίζουν την αξία κόστους (cost-basis) των χαρτοφυλακίων τους.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ «NON-ACCRUING»

Ένα δάνειο χαρακτηρίζεται «μη δεδουλευμένο» όταν ο δανειολήπτης έχει σταματήσει να πληρώνει τόκους ή κεφάλαιο, ή όταν η πληρωμή θεωρείται τόσο αβέβαιη που ο δανειστής παύει να καταγράφει λογιστικά το αναμενόμενο εισόδημα από αυτό. Πρόκειται ουσιαστικά για τον πρόδρομο δείκτη προβληματικών/επισφαλών δανείων στον κόσμο του ιδιωτικού χρέους.

ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ

Η αγορά ιδιωτικού χρέους έχει αναπτυχθεί ραγδαία την τελευταία δεκαετία, καθώς επιχειρήσεις —ιδίως μεσαίου μεγέθους και εταιρείες υπό ιδιοκτησία private equity— στράφηκαν σε BDCs και direct lenders αντί για τραπεζικό δανεισμό ή δημόσιες αγορές ομολόγων. Η απότομη άνοδος του ποσοστού μη δεδουλευμένων δανείων στο υψηλότερο επίπεδο δεκαετίας υποδηλώνει ότι η ποιότητα ενεργητικού σε αυτόν τον ταχέως αναπτυσσόμενο κλάδο επιδεινώνεται, πιθανώς λόγω συνδυασμού υψηλότερου κόστους χρηματοδότησης, πιεσμένων περιθωρίων κερδοφορίας των δανειοληπτών και της γενικότερης μακροοικονομικής αβεβαιότητας. Δεδομένου ότι η αγορά ιδιωτικού χρέους είναι λιγότερο διαφανής και λιγότερο ρυθμιζόμενη από τις παραδοσιακές τράπεζες, μια επιδείνωση αυτού του μεγέθους αξίζει στενή παρακολούθηση — τόσο για τους επενδυτές των ίδιων των BDCs όσο και για τη γενικότερη εικόνα της πιστωτικής υγείας εκτός τραπεζικού συστήματος.